Zat ik gister nog middenin een afgelegen bos een mandje te vlechten bij het kampvuur, zit ik nu aan de patat met gesmolten kaas en een pint cola op het vliegveld. Gek genoeg knap ik ervan op na een busrit waar ik kotsmisselijk van was geworden. Friet en cola zetten me weer met beide benen op de grond, haha.

Toen het uit was tussen Ted en mij had ik bedacht dit jaar alsnog naar Schotland te gaan, omdat ik nieuwe herinneringen wilde maken. Ik was bang dat ik anders nooit meer naar Schotland zou willen, omdat ik het zo associeerde met Ted. Ik hield wel mijn hart vast hoe ik de tijd dan door ging komen. Sowieso was ik van plan met een busje te gaan, maar wat ging ik in godsnaam een paar maanden in Schotland doen? Ik wilde me niet eenzaam voelen, dus het leek me een goed plan wat leuke groepscursussen te boeken.

Zo kwam ik op de Wilderness Folk School waar ze in het najaar een wolweek organiseerden die ik net had gemist, maar waar in het voorjaar een cursus manden vlechten van hazelaar gepland stond. Ik was meteen om. Hoe fucking vet klinkt dat? Je zou zelf de hazelaar leren oogsten en verwerken tot een mand in vier dagen tijd, kamperend in het bos. Het kostte wat, maar ik ging het doen want ik was zielig en verdiende het.

De afgelopen weken keek ik er al enorm naar uit. Hoewel Ted en ik weer dikke mik zijn, is het nog steeds goed dat ik mijn eigen ding doe en mensen ontmoet. En ik had gewoon zin in lekker kamperen en handwerken. Maar de eerste dag was echter een crime. Ik was bloedchagerijnig, of zeg maar gerust: DEPRESSIEF. Soms heb je van die dagen. Het was ook nog eens een hele intensieve dag. Hoewel we de avond ervoor al waren gearriveerd en de tent hadden opgezet, gingen we die eerste dag meteen takken van de hazelaar oogsten en er strips afhalen om mee te kunnen weven. Het was fysiek heel zwaar én heel moeilijk en het lukte me voor geen meter. Meestal pak ik dat soort praktische dingen wel snel op, maar dat dat nu niet zo was leverde me een deuk in mijn zelfvertrouwen op.

Gelukkig hadden we vier dagen de tijd, dus nam ik gewoon veel pauzes. We stonden in een mooi bos en de organisatie wordt gerund door een heel leuk stel dat ook enthousiast meedeed. De andere drie deelnemers (er hadden er nog 3(!) last minute gecancelled, bizar), waren rustig en vrij stil zelfs en deden ook lekker hun eigen ding. Dus ik voelde me vrij om soms gewoon even onaangekondigd weg te lopen, naar de stromende rivier waar otters en bevers zwemmen en de visarenden overvliegen. Allemaal niet gezien, maar het idéé dat ze daar zitten was al fijn ;)

Wist je dat manden maken van hazelaar een bedreigde ambacht is? Kijk eens op deze lijst van álle ambachten, waar je kan filteren op bedreigde of uitgestorven ambachten. Of doe het niet, want het is gevaarlijk. Als je een beetje van maken houdt, wil je ALLES leren wat op die lijst te vinden is. Wat dacht je van vlas verwerken tot linnen, de typisch Britse oude stenen muurtjes leren bouwen, klompen maken, hoeden van stro vlechten, of hobbelpaarden maken? Eén van de weinigen die doceert in het maken van manden van hazelaar is Lorna Singleton, en zij was dan ook onze docent deze vier dagen. Ze is ook expert in het maken van manden van eik. Hoe geweldig.

Je oogst dus hele rechte takken van de hazelaar, die ongeveer zo dik als je duim zijn. Dan moet je de bast eraf pellen en de tak over je knie buigen, waardoor de groeilagen loskomen en je de strips eraf kan halen. Je buigt steeds de tak over je knie heen, zodat hij weer wat verder los komt. Als je aan de strip trekt, trek je hem namelijk snel kapot.

Het probleem is ook dat je graag lange strips wilt, vooral voor het begin van je mand. Dus je wilt een zo lang mogelijke rechte tak, zonder teveel zijtakjes want daar breken de strips vaak op. En je raadt het al: die eerste dag braken al mijn strips en was ik bang dat het me allemaal nooit ging lukken. Gelukkig was de docent optimistischer dan ik en gaf de hele tijd complimentjes.

De setting was geweldig. Het kampvuur brandde de hele dag en omstebeurt hingen we de ketel met water erboven voor thee en koffie. Er werd voor ons gekookt en we hadden fijne gesprekken over dingen als thuisonderwijs, skills die we nog wilden leren, leven met de natuur, en wat al niet. Het bos was ver weg van alles dus ’s avonds was het doodstil, op het geluid van regen, vogels, en de rivier na. Ik sliep goddelijk.

De volgende dag stond ik op met een beter humeur en alles gíng ook beter. Ik maakte wat langere strips en we begonnen met het mandje, wat helemaal mijn ding was. Je moet de strips ook nog bijschaven en uit het resthout ‘ribben’ maken voor de mand, en houtbewerking is iets waar ik gewoon niet veel ervaring mee heb en ook niet heel erg mijn ding is. Maar weven: kom maar door. Dus ik was helemaal in mijn nopjes. Het leuke aan deze techniek is dat je gewoon kan beginnen met je mandje en tussendoor gewoon weer wat takken zaagt en er strips afhaalt. Dat ging nu ook al wat beter, hoewel het alsnog pittig was en mijn handen blaren vertoonden en mijn knieën blauwe plekken. Pittig vak!

Het stel van de Wilderness Folkschool doet echt geweldige dingen, dus ik raakte helemaal geïnspireerd. Ze weten echt alles van bushcraft en soms vergeet ik hoe leuk dat is. Het klinkt me altijd een beetje als een streberig mannenwereldje in de oren, maar toen we weer zo dat vuur aan het maken waren en het hadden over alle primitieve vaardigheden die je kan leren (botten bewerken tot sieraden, zeewieren plukken, kanoën met een zelfgemaakte peddel, dieren villen) had ik zin om me voor al hun cursussen op te geven. Maar dan zal ik toch wat harder moeten werken, om dat te kunnen bekostigen haha.

Vier dagen in de bossen was echt een genot, en ik maakt e het mandje toch af én begon zelfs aan een nieuwe. De avonden brachten we door bij het kampvuur en het was gewoon heerlijk traag en simpel. Al mijn kleren ruiken naar kampvuur, fijner wordt het niet.

Nu op het vliegveld zitten is in ongewenst contrast daarmee. Zoveel mensen, zoveel consumtie, zoveel chemische geuren, zo weinig frisse lucht. Ik heb een late vlucht en moet dan nog met de trein en bus, allemaal geen zin in. MAAR, dan zie ik mijn leuke familie weer en de schattigste neefjes op de planeet. En daar doe ik het voor. En dan volgende week vlieg ik weer terug en zie ik mijn schattepatatje weer. Volgende cursus op de planning in juli: zeekayakken. Woooohoooo.

Wil je mijn aantekeningen van deze cursus lezen? Check hier! Waarschijnlijk niet volledig, dus gebruik op eigen risico haha.