Nou, de meiden zitten weer in een café. Bovenop mijn warme chocolademelk prijkt een heuveltje marshmallows en Zora heeft een broodje zalm besteld. Het leven valt ons niet zwaar, ook al zijn we op hike met al onze spullen in een rugzak die aan onze schouders trekt. We hebben het er wel eens over hoe anders we dit tien, of misschien zelfs vijf jaar geleden nog deden. Zelfs in de winter nog met je zomerslaapzakje, altijd kilometers doorjenken, weinig eten mee want gewicht. Maar we hebben genoeg afgezien om te weten dat we er ook gewoon van houden om het leuk te hebben.

Als je haar maar goed zit maar wifi hebt

Nou, leuk hadden we het. We namen twee dagen de bus vanwege mijn knie en het regende en waaide ook nog eens. Dus Zora ging gewoon gezellig mee, want de route zou door kale heuvelbergen leiden en we hadden het al koud op zonnige dagen, dus laat staan. Ik was wel chagerijnig, omdat ik niet goed wist hoe het nou verder moest. Deed ik er goed aan door te lopen, of zou ik daarmee mijn knie verpesten? De eerste camping was meteen top, want goedkoop en rustig én een picknickbank. Meer hebben we niet nodig. Zora deed geen oog dicht door de rukwinden, maar ik sliep daar heerlijk doorheen. Wel weer apart, aangezien auto’s me wel de hele nacht wakker houden! Des te meer reden voor Zora om nog een dag mee te gaan met een prachtige treinroute door de Yorkshire Dales. Niet gek zo, die afwisseling! We keken naar buiten en waren zo blij dat we daar niet liepen. Poi. Wat zijn we toch verstandig.

We streken neer op een campinkje twee etappes verder sinds onze laatste loopdag en brachten de dag door in een beroemde kaasfabriek met een leuk café. Overal prijkten Wallace & Grommit, blijkbaar komt Wenchester kaas veel voor in die films en heeft het van een bijna-faillissement gered.

Wij propten wat kaas van de gratis proeverij in onze mond en gingen toen naast een stopcontact zitten met onze bakkies, en al gauw werd het hondsdruk. Naar ons weten was er weinig te beleven in dit gehucht, maar het bleek een trekpleister. Terwijl we in de meeste dorpjes tot nu toe meer armoede zagen (althans, zo interpreteerden wij het, maar misschien is het ook deels cultuur/mode die in NL geassocieerd wordt met lagere economische klasse, maargoed, naar ons weten ook wel veel zichtbaar alcoholisme en drugsgebruik en dat is misschien ook wel een teken van armoede/arbeidersleven, Zora zegt nu: oja Simone de Antropoloog) – was dit dorp één en al elite. Zora voelde zich er meteen thuis, want die gedijt wel in een ‘oud geld’ sfeertje. Zo loopt ze erbij als een zwerver, maar wel met een zijden sjaaltje om haar nek, pareltjes in haar oren en roodgelakte nageltjes. Ik vind het altijd ook opvallend om te merken dat ik me veel ontspannender voel onder de kakkers dan onder de tjappies, wat me des te meer laat zien dat ik ook gewoon een rijke snob ben. Daar schaam ik me dan weer voor. Ongelijkheid is kut. Waarom heeft niet iedereen gewoon dezelfde middelen, dezelfde welvaart?

’s Middags al lagen we in bed en waren niet zo moe, we hadden immers weinig anders gedaan dan koffie drinken en mensen loeren. Hoewel mijn knie na twee dagen rustiger was, deed ik nu weer geen oog dicht. Ik had zin om naar huis te gaan, maar dat doe je niet, en de volgende ochtend pakten we gewoon weer braaf in en gingen lopen. Dat deed me goed, en dat had ik kunnen weten. De lucht trok open en we zouden iets van 18 kilometer lopen. Een goede afstand, maar niet overdreven. De camping waar we op uitkwamen was een paradijsje met prachtige douches, een winkeltje en.. wifi! Ik heb mijn bundel al drie keer opgemaakt, waarschijnlijk aan een beetje stom scrollen op Instagram. Dat is jammer, want ik wil ook breitutorials kijken op YouTube en fotootjes sturen naar mijn familie. Hoewel de zon scheen was het koud, dus in onze bedjes lagen we lekker filmpjes te kijken en we waren gelukkig.

Romantiseren kun je afleren

We hadden zin in het volgende stuk, want de Peruaan van de eerste dag had al kwijlend verteld over de hoogste pub van Engeland die daar zou zijn, waar je ook je tentje op kon zetten. Wij hadden er vanaf die dag naar uitgekeken, maar inmiddels hebben we ook geleerd dat wij een iets te romantisch beeld van de wereld hebben en daarom niet zelden teleurgesteld zijn. ‘Oh misschien hebben ze wel een winkeltje op de camping, wat ga jij dan kopen?’. ‘Ja goeie, lekker een reep chocola en een biertje, zo wat heb ik daar zin in’. En dan is er natuurlijk geen winkeltje, of niet eens een camping. We verwachten wifi, douches waar je de douchkop vanaf kan halen zodat je haar droog blijft, kneuterige campings met loslopende kippen en langs kabbelende beekjes en biologische supermarkten op afgelegen plekken.

Zo keken we ook uit naar dit paradijsje, dat maar 11 kilometer lopen zou zijn. Het was bikkelen door harde wind en op steile paadjes, toen we in de verte een horde aan campervans zagen met in het midden dat wat waarschijnlijk die pub zou zijn. Het was omringd met kale moorlands, a.k.a. heide en moeras, en het kampeerveldje bleek bij aankomst een schuine helling vol met pitrus met een keiharde wind die eroverheen loeide. Het stonk er naar riool en de pub was ramvol. We hadden de dag ervoor een tafeltje proberen te boeken – want van de yoghurt uit de campingshop alleen konden we niet leven – maar die was via de mail afgewezen met een: “thank you, we cancelled you’re booking”. Terwijl we in het halletje onze plannen stonden te overdenken kwam er ook nog eens een hoosbui overwaaien en het was ook al vier uur. Kut.

We overwogen wildkamperen, dan hadden we ten minste nog kans op een iets windstiller plekje. Maar Zora was ook nog ongesteld dus agressief en ik had honger dus agressief en we vonden alle opties even heftig. Dit was nou echt bij uitstek een dag om een inn te boeken. Het dichtstbijzijnde ‘iets’ op de route was een klein dorp aan de andere kant van het uitgestrekte heuvelmoeras met nog één hotel met een kamer, en 160 euro later hadden we het vooruitzicht naar een warm bedje. Maar eerst: 13 kilometer afklappen in de regen en wind, met voeten die wegzakten in het moeras. Drieënhalf uur later zakten we uitgeput op onze bedjes en lukte het ons nog net om de trap af te strompelen naar de pub. We vraten burgers en friet en dronken bier en cider en het leven was mooier dan het ooit geweest was. Zo werkt het wel, creëer wat misère voor jezelf en je gaat comfort weer tien keer zoveel waarderen. Het was het geld dubbel en dwars waard.

Wie zijn billen brandt..

Het chille was dat we daardoor weer een stuk vooruit liepen op onze planning, tot we erachter kwamen dat we een alternatief hadden gelopen om in dit dorp te komen en dus weer tien kilometer extra moesten lopen terug naar de route, dus uiteindelijk scheelde het vrij weinig. Na een heftige dag is een rust- of rustige dag essentieel, maarja, als er niks is, dan moet je soms door. Dus weer 20 kilometer, met een audioboek in onze oren om het vol te houden.

Vorige week had ik een telefonisch interview met een tijdschrift over mijn fietsreis in Schotland en ze vroeg me om advies tegen zadelpijn. Ik had daar eigenlijk helemaal geen last van gehad, maar of ik dan tóch iets van advies had. “Naja, ik denk dat het hielp dat ik niet zoveel fietste op een dag”. Later grapten Zora en ik: “Heb je tips voor minder moeheid? Ja gewoon meer slapen”. “Heb je tips voor honger? Ja, meer eten”. Het is wél waar. We zagen in een jeugdherberg een vrouw haar voeten helemaal intapen vanwege blaren en ik dacht, hoe kan het nou dat wij dat niet hebben, op één blaartje na? Het is vrij simpel: de lange afstanden afgewisseld met korte; de rustdagen als we moe zijn; de vele pauzes. Hoewel we soms weinig keuze hebben over de etappes, hebben we toch een beetje keuze, en vragen we ons af waarom mensen zo graag helemaal naar de tering gaan (zo ook in het boek Het Zoutpad, die vele mensen heeft afgeschrikt om te wandelen vanwege de horrorverhalen over blaren). Máár, we zijn er ook van overtuigd dat onze barefootschoenen heel wat leed voorkomen. Naja goed, alsof wij het allemaal weten.

Alle eendjes zwemmen in het water

Dus hoewel we heerlijk hadden geslapen in het hotel, waren we wel van plan een rustdag te nemen na deze etappe. Het wandelen ging met mijn knie opzich prima dankzij wandelstokken die ik bij de gevonden voorwerpen op een camping vond (!!!), maar ik wilde ook rustig aan doen voor de zekerheid. We hadden geleerd van onze fouten en verwachtten een skeere camping helemaal volgepakt vanwege Pasen, maar het was onzettend rustig en ’s avonds doodstil. We vonden een hoekje helemaal voor onszelf aan de rivier en konden vanuit onze tent zaagbekken, baby-wilde-eendjes, reigers en fitissen zien. Ook hier was weer wifi en op onze rustdag zette ik een hele vingerloze handschoen in elkaar onder begeleiding van YouTube en wildplukte mijn avondmaal bij elkaar langs de rivier (zie hier op insta voor alle planten die ik plukte).

We zetten onze tenten zó dat we uitkeken op elkaar, en ik zei tegen Zora dat ik dat fijn vond, want op de vorige camping keek ik op de achterkant van haar tentje. We barstten in lachen uit, we zijn letterlijk 24/7 samen. We gaan samen naar de wc om te poepen, we douchen in hokjes naast elkaar en we lopen de hele dag achter elkaars reet aan, maar oh wee als we elkaar niet kunnen zien vanuit de tent. Gezellig hoor.

We hebben het hier zo heerlijk, dat we maar nog een dagje zijn gebleven. Hoe langer je blijft, hoe moeilijker je weer op gang komt, maar dat is een zorg voor morgen. Op naar nog een week!