Overal zijn vogels. Dat is op zichzelf een goed teken, en iets waar je je misschien pas bewust van wordt als je into vogelen bent. De afgelopen weken had ik me weer even ondergedompeld in het leren herkennen van geluiden. En als je erin zit, dan hoor je opeens elk vogelgeluidje heel bewust, waar je ook bent. Buiten tijdens het wandelen, maar ook ’s ochtends als je nog niet wakker wilt worden maar de eerste houtduif al determineert. Als je de geluiden herkent is het leuk, als dat niet zo is, heel frustrerend. Of als je ze dénkt te herkennen, maar opeens een nieuwe vogel hebt geleerd en aan al je bestaande kennis gaat twijfelen.

Dus na de eerste dag op de West Highland Way was ik al helemaal vogelprikkeld. En mijn moeder ook, omdat ik elk gesprek onderbrak met: WOW, wéér een Fitis, hoor je d’r? IS DAT EEN GEELGORS? Wat zie ik daar op het hek? Heggenmus. Weer een heggenmus. Hee dat klinkt net als een kikker, wat is dat nou weer? (Het was een vink). En ga zo maar door. Heerlijk.

Als je van natuur houdt en erover leert kan een wandelingetje sowieso best overprikkelend zijn, met name in de lente. Overal komen plantjes op, eetbare plantjes. Er zijn diersporen te vinden en bomen waarvan de knoppen nét uitkomen, een moeilijke tussenfase tussen knop en blad om ze in te herkennen (vind ik). In de UK komt het allemaal net wat later op, dus beleef ik de beginnende lente weer opnieuw. Lekker knabbelen aan de meidoornblaadjes, de topjes van look-zonder-look oppeuzelen, jong zevenblad in m’n mond proppen en wat daslookblad als snack. Naast dat het soms een beetje veel is en ik het waarnemen van alles niet uit kan zetten, maakt het het wandelen ontzettend leuk en vermakelijk! Want soms verveelt mijn hoofd zich een beetje als ik de hele dag loop.

We hoorden dus overal Fitissen, die ik verwarde met vinken, en m’n moeder zei, ‘nou het lijkt wel de Fitisweg’. Willow Warbler in het Engels en eerlijk, overal waar ik haar hoorde was er inderdaad wilg, te herkennen aan alle pluizige geel-witte katjes in bloei.

Verrassing voor mams

Oké, even terug naar waar het begon. Mijn lieve moeder en ik zijn al jaren van plan een keer een lange-afstandswandeling in Engeland of Schotland te doen. Maar we houden allebei niet van ver vooruit plannen, en zo kwam het dat we steeds niet gelijktijdig ruimte hadden om het te doen. In november was mijn moeder jarig en omdat ik nadat het uitging met Ted (het is weer aan trouwens, hihi) leuke dingen wilde plannen om in Schotland te doen, vatte ik het plan om haar te verrassen voor haar verjaardag met een tocht. Ik boekte de vlucht (pa dokte) en het eerste hotel, dan konden we de rest samen plannen en de voorpret delen. Ik koos de West Highland Way in Schotland, die net boven Glasgow begint en dan 154 kilometer naar het Noorden later eindigt in Fort William. Het is een toegankelijke wandeling en mijn moeder wilde een beetje een instapniveau vanwege de zware tas. Op deze route is veel accomodatie én ik vond dat ik hem een keer gedaan moest hebben. Het is namelijk ook het bekenste pad van Schotland!

Voordat de tocht eindelijk zou beginnen – we keken er al de hele winter naar uit – hadden we eerst allebei nog een reisdag naar Glasgow waar we in een hostel sliepen. Het voelde alsof het al begon, maar het begon nog niet, dus dat was een anticlimax. De volgende dag begon het wel écht, maar we moesten éérst nog met de trein naar het beginpunt. Nou, toen begon het ECHT, maar, mijn moeder had hoofdpijn dus we moesten koffie drinken. Die hadden we niet meegenomen, want de hike leek ons het ultieme moment om af te kicken, maar hoofdpijn is kut dus doken we toch een café in.

Nou, toen begon het echt.

Grammenjagers

Voordat mijn moeder in Glasgow arriveerde, deed ik boodschapjes bij een biologische winkel. Een vrouw begon over mijn tas en ik vertelde haar over mijn wandelplannen. Ze drukte de pret vast door aan te kondigen dat het de komende vijf dagen slecht weer zou worden. Maar mijn moeders app zei dat het droog zou zijn tot het middaguur en dat was zo. Ik liep zelfs een stukje in mijn t-shirtje, want ‘be bold start cold’, oftewel: het een beetje koud hebben als je begint te wandelen is goed, want je warmt sowieso nog een stuk op tijdens het lopen.

We deelden het pad met een hoop andere wandelaars, want tsja, dat krijg je als je het bekendste pad van Schotland loopt! Ik was me mentaal al aan het voorbereiden op commentaar op mijn grote en zware tas, want iedereen liep met een super compact backpackje. Maargoed, ik had dan ook twee zakken chips, een doosje eieren, mijn crocs en een voorraadje droogmaaltijden erin zitten, dus mAg HeT eFfE? Haha ik ga mezelf nu al verdedigen, maar eigenlijk is de conclusie: judge mensen niet als je hiket. Iedereen heeft zo z’n dingen en manieren. Lichtgewicht lopen is helemaal hot (oke en best wel chill), maar kan ook in de prijzen oplopen. Mien ma en ik doen tien dagen over de hike terwijl er zeven voor staan, dus voor de kortere dagen willen we ook vermaak mee in de vorm van een boek, breiwerk en schriftje. Ik hou van goeie snacks dus die til ik dan graag, wat ook weer prima kan als je kortere afstanden loopt. Pelgrim Zora en ik liepen vorig jaar de Pennine Way in Engeland en hadden enorme rugzakken, maar verbaasden ons ook over de volle tassen van de b&b hikers (oftewel, degenen die geen tent en dergelijke meezeulden). Maar nu snap ik dat een tas zó vol zit.

Afin, ik bedacht me dat als mensen er iets over zouden zeggen ik zou antwoorden: “Ahhh, thanks!”, alsof het iets is om trots op te zijn (wat het ook is, want je bent wel capabel als je een zware tas meezeult haha).

Ik ben blij dat het niet regent

Het halve pad zeulden we door de modder, maar we klaagden niet want het regende niet, en toen het wel ging regenen dook er weer een café op. We wilden natuurlijk niet dat mijn moeder weer hoofdpijn zou krijgen, dus namen we voor de zekerheid maar nog een kopje koffie. De barman zei dat ik de Schotse ontgroening zou volbrengen als ik een gefrituurde marsreep zou eten, dus dat deed ik. Het was wel lekker, maar ik hou eigenlijk niet van gefrituurde dingen, dus het was ook een beetje vies.

We kwamen na twintig kilometer helemaal stijf aan in onze inn voor de nacht. Wat een genot om dan lekker op bed te ploffen en heerlijk warm te douchen. En wat een verschil met kamperen tijdens een wandeltocht. Kan ik hierna ooit nog terug? Ik moet wel, want na deze tocht ben ik blut.

Lieeeefs!