De hele nacht lag ik te woelen met een knoflooksmaak in mijn mond. Ik had kip met honingsaus gehad in de inn, geen knoflook gezien. Mijn moeder lachte me uit in de ochtend: “dat heb je zelf gedaan hoor!”, verwijzend naar alle Daslookblaadjes die ik onderweg rauw had zitten kanen. Dat was vroeg op de dag geweest, hield ik haar voor, en dat moest ze me nageven. Later bedacht ik me dat ik aan het einde van die dag nog heel wat Look-zonder-look had geplukt, maar dat vertelde ik haar niet, want ik wilde slachtoffer zijn in dit verhaal en graag haar empathie.

Slaapproblemen

In de andere kamer van de inn sliepen twee mannen, en we deelden de badkamer met ze. Ze lieten de bril steeds omhoog staan (oké, we zijn allang blij dat ze die bril überhaupt omhoog doen), en er zat pis op de randen. Maar ze gingen ’s nachts vooral heel luidruchtig naar de wc. Ook zo om vijf uur, en aangezien dat voor mijn moeders Nederlandse biologische klok zes uur was, was ze daarna gewoon wakker (ik ben al een week in de UK en een uitslaper, dus andere koek). Ze wilde eigenlijk al thee, maar hield zich nog een uur koest zodat ik nog kon slapen, wat niet lukte omdat ik het zielig vond dat ze nog geen thee kon drinken terwijl ze dorst had.

Vorige week moest ik weer helemaal acclimatiseren op het samen slapen met Ted, nadat we elkaar alweer een paar maanden niet hadden gezien. Ik lag drie nachten lang wakker, me helemaal op te vreten. Maar toen zette ik een knop om. Op aanbevelen van het internet schreef ik om vier uur ’s nachts al mijn beperkende overtuigingen op en dacht ze om. Overtuigingen als: als ik slaaptekort heb word ik ziek; we kunnen nooit een normale relatie hebben als samen slapen niet lukt; mijn hele dag is morgen verpest als ik moe ben; ik kan nooit met iemand op vakantie omdat ik alleen móet slapen, et cetera. Het omdenken zag eruit als: een menselijk lichaam kan een hoop slaaptekort aan; als ik morgen chagerijnig ben dan doe ik het gewoon rustiger aan en vraag ik Ted om begrip; het alleen slapen is geen voorwaarde, me ontspannen voelen is dat; ook als je niet samen slaapt kun je een goede relatie hebben; dan word ik maar ziek, ik word ook wel weer beter.

Ik voelde me daarna helemaal rustig, ook al sliep ik die ochtend alleen heel licht nog twee uurtjes. De volgende dag was ik wel heel moe, maar niet chagerijnig, want ik was gewoon positief. Wat een verschil! En guess wat: sinds die dag heb ik prima geslapen naast Ted en nu ook naast mijn moeder. Dus toen ik vanochtend me even knorrig voelde vanwege een korte nacht besefte ik: boeie, ik ben vandaag de hele dag buiten. Het knorrig zijn is dan meer vanuit het gevoel dat slaap ‘me ontnomen’ is, dan dat het echt van de moeheid is. Dus dat is de waardevolle les over slecht slapen van de afgelopen tijd! We kunnen veel meer aan dan we denken, zie ik ook als ik naar mijn vriendinnen met kinderen kijk (bewondering voor jullie, geniale vrouwen).

Het koffieverhaal

We hadden natuurlijk besloten toch niet af te kicken van koffie, en daar had de inn rekening mee gehouden door een voorraadje oploskoffie klaar te leggen. Dus we begonnen de dag met een bakkie nostalgie, omdat de geur van oploskoffie ons deed denken aan fietsvakanties. Net toen we weg wilden begon het helaas te hozen, en gingen we dus in vol regenornaat op pad. Mijn moeder wist waar we heen moesten, maar het onvermijdelijke gebeurde: twee (andere) mannen op straat gingen zich ermee bemoeien. We moesten die andere straat in en dan daar links en zus rechts en dan kwamen we op de West Highland Way uit. Wij dachten, het zal wel, ze zullen het wel weten. Maar na een paar honderd meter ging mijn moeders intuïtie aan haar knagen en keken we tóch even op de kaart. En jahoor, dat pad zou ons uitéindelijk wel naar de route brengen, maar dan zouden we een heel stuk overslaan. Dat wilden we helemaal niet! Dus keerden we ons weer om en liepen vol zelfvertrouwen het eerste weggetje weer in, hopend dat die mannen zouden zien dat we lekker zelluf doen waar we zelluf zin in hebben.

We kwamen in een soort Amerikaanse enclave terecht, bestaande uit wandelaars. We kwamen zoveel losse groepjes tegen de hele dag, dat onze theorie is dat ze allemaal soort van bij elkaar horen, of in ieder geval met dezelfde organisatie ofzo, want soms staan groepjes ook weer met elkaar te praten. We hebben ze het nog niet gevraagd eigenlijk, want wij praten liever met vogels en planten, maar volgens mij zijn het wel lieverds allemaal. Het boekje had ons al gewaarschuwd, dat hoewel we niet ‘in one anothers pockets’ zullen lopen – heerlijke uitspraken – we wel steeds dezelfde mensen tegen zullen komen. Dus aan het eind van de week hebben we er een hoop nieuwe Amerikaanse besties bij, gezellig (maar wie begint het gesprek??).

Plantjespraat

We liepen door een open bos en ik was helemaal blij met alle leuke plantjes om ons heen. Heel veel klein hoefblad, opkomend heermoes, weegbree en braam. Ik heb een paar vervelende aftes in mijn mond van onrijp fruit, en volgens het kruidenboek op mijn e-reader helpen kruiden met samentrekkende eigenschappen daarbij (vaak beetje wrange smaak), waaronder eikenblaadjes, wilgenroosje en braamblad. Die laatste ging dus in de thermoskan voor een theetje, maar ik heb de aften nog steeds (haha, grapje, kruiden zijn natuurlijk geen quick fix, dus elke dag bramentheetjes de komende dagen). Dit zijn trouwens de Engelstalige boeken van Julie Bruton-Seal en Matthew Seal, echt fantastisch!

Bij een pauzeplekje zagen we een enorme hoop afval liggen op een plekje die zo te zien als wildkampeerplek wordt gebruikt. Dat hadden we tot dan toe eigenlijk nog niet gezien, maar het lag wel in een goot tussen de – nu kale – bramenstruiken. Dus wellicht als het er eenmaal in raakt, moeilijk eruit te krijgen? Goed opgevoed als wij zijn namen we het mee, twee zakjes vol! Er was ook nog een heel pannensetje, die lieten we even achter voor de volgende moraalridder. Maar ik deel dit ook om te laten weten dat a) je als toerist niet alleen maar hoeft te nemen, maar ook een positieve impact kunt maken en b) je niet altijd alles hoeft mee te nemen, zo nu en dan wat is al fijn!!

Voedselprioriteiten

We hoefden maar 12 kilometer, maar vonden dat zat voor een tweede dag. Na de regen die ochtend hadden we eigenlijk nauwelijks meer druppels gehad en wel zon, wat een geluk!  We gingen een toeristische heuvel over met prachtig uitzicht, en het afdalen was weer even wennen voor onze voetjes. Toen we op ons eindpunt aankwamen vonden we dan ook dat we heel veel suiker hadden verdiend en namen een warme choco met marshmellows in een heerlijk Schotse inn. We zaten al continu te bediscussiëren wat we verder nog aan boodschappen nodig hadden, want na vandaag hebben we een paar dagen geen winkel. Ik ben heel erg team: opeten wat je mee hebt, want vaak neem je uit angst teveel eten mee en eet je de helft niet op omdat het minder smakelijk is. Ik heb bijvoorbeeld een tube vegapaté in mijn tas die we nog niet aangeraakt hebben en een blok kaas die op moet. Uiteindelijk ging mijn moeder akkoord, alhoewel zij wel zin had in iets extra’s. Maar uiteindelijk was ik het die de dorpswinkel verliet met een zak snoep. Typisch.

Ons gasthuis lag wat verderop, maar dat was alle moeite waard. We werden ontvangen door de eigenaar en alles is zó leuk aangekleed. Zelfs haar kapsel: ze heeft roze highlights omdat ze laatst ging trouwen met haar Duitse liefde. Nu wil ik ook roze highlights (ik wil eigenlijk roze haar, maar vind dat ook een beetje too much en haarverf te chemisch, dus dit lijkt me echt top). We liggen op bed en komen er voorlopig niet meer vanaf behalve om thee te zetten (doet mijn moeder, chill).

OHJA WE ZAGEN OOK NOG EEN VISAREND MET EEN VIS IN ZIJN KLAUWEN OVERVLIEGEN en de Fitis was ook weer van de partij. Neem altijd een verrekijker mee mensen!

Doeeeehoeeeeei.