Dit keer was ik degene met koppijn, en de koffie in een heerlijk cafeetje ’s ochtends hielp helaas niet. We waren weer vroeg wakker geworden, en daarna was ik weer ingedommeld en dat had me geen goed gedaan. We hadden wel enorm lekker geslapen in een knusse kamer, en als we het raam open deden hoorden we een luide zanglijster in de boom voor ons raam. En zodra we ’s avonds het licht uit hadden gedaan, klonk de bosuil. Er waren veel andere gasten, maar we hoorden er niks van. Perfectie!

Elke ochtend beginnen we met een instant havermoutje, dus de tassen worden met de dag lichter. Natuurlijk kunnen we daar niet langer dan een uur op teren, dus aten we nog een chocoladecroissantje bij de koffie, in het café in het dorp waar we sliepen. We kregen meteen al ruzie, want ik wilde eerst een tafeltje uitkiezen en mijn moeder eerst koffie bestellen aan de balie, maar ik won. Daarna kregen we ruzie omdat ik dacht dat mijn moeder al weg liep terwijl ik nog mijn trui aan het aantrekken was, terwijl ze alleen even naar een bordje liep. Verder hebben we nog ruzie gehad over een sauna die ik benoemde en zij vijf minuten later ook omdat ze me niet had gehoord. We hopen dat de meeste mensen die voorbij lopen geen Nederlanders zijn, maar ze begrijpen sowieso wel dat we aan het kibbelen zijn.

We zijn wel superblij dat we de route in tien dagen doen, en niet in de zes, zeven, of acht die ervoor uitgestippeld zijn in het boekje. Als je haast hebt, kun je het zelfs in vijf dagen doen. Met gemiddeld zo’n 30 kilometer per dag, joejoe. In het hostel waar we vandaag zijn aangekomen zijn twee meiden die los van elkaar een dag van 24 kilometer hebben gedaan en helemaal naar de tyfus zijn en morgen wellicht een taxi nemen of toch hun bagage laten vervoeren. Dus wij voelen ons daardoor natuurlijk weer heel goed en slim.

Afin, vandaag was sowieso gemoedelijk voor ons en werd vooral beter nadat ik paracetamol genomen had. De tocht van 12 kilometer liep af en toe wat pittige heuveltjes over, en continu langs Loch Lomond, een groot meer. Als je op de kaart kijkt heb je daar een bepaald beeld bij, maar in het echt is het zo anders en indrukwekkender! We kregen een paar kleine buitjes over ons heen, maar verder hadden we het vaker te warm dan te koud en liet ook de zon zich weer zien. We liepen door bos vol met mos en prachtige plantjes. We ontdekten dat de plant waarvan ik altijd dacht dat het de bekende bluebells waren en dan uitgebloeid, de saaie Veldbies (Woodrush) was die er altijd zo uitziet en hele bossen overwoekert. Ik at wat Valeriaanblaadjes, Paardenbloemen, Sleutelbloemen en Berkenblad (expres met hoofdletter want dat verdienen ze). Mijn moeder maakte mooie foto’s van alle Varens die nog zo mooi opgekruld zijn. Als je niet weet wat ik bedoel: snel je vandaag nog naar het bos om het te bekijken!

Een man wees ons weer de weg, terwijl we prima wisten waar we heen moesten. Hij wilde gewoon even laten zien dat hij het óók wist. De Amerikanen zagen we niet meer, dus mijn kans om besties met ze te worden is verkeken. Maar aan mensen niet tekort: tijdens de pauzes komt er elke paar minuten wel weer iemand of een gezelschap langs lopen! Dat geeft wat te loeren en vinden we dus ook niet zo erg, want we lopen meestal in ieder geval alleen.

Als één van de eersten kwamen we aan in het hostel, dat op een verschrikkelijk mooie plek ligt aan het meer. Er omheen is alleen maar natuur te zien. Langzaam stroomde het vol met andere wandelaars, en (bijna) alle type wandelaar is hier te zien. Degenen die bagage laten vervoeren, degenen die dat niet doen, degenen die alles tillen én kamperen in de tuin, degenen die lange dagen maken en degenen die korte dagen maken. Alleen de wildkampeerders zie je hier niet, maar ook daarin heb je weer de 30km-per-dag types en de zwervers. Ik was bang op deze tocht dat mensen streberig zouden doen, maar iedereen is heel relaxt en open voor de diversiteit. Er is zelfs een stel met baby die de tocht loopt. De moeder doet de dagen helemaal, en de vader doet steeds halve dagen met OV en de rest meelopen en dan tillen ze de baby om en om. Wat een bazen.

Terwijl we door een met mos begroeid berkenbos liepen, zag ik een leuk vogeltje op een tak. Ik loerde door mijn verrekijker, maar herkende het beestje eigenlijk nauwelijks. De algemene vogels ken ik eigenlijk allemaal wel, dus ik snapte het al niet. Als hij wegvloog leek het een beetje op een vink, als hij zat een beetje op een zwart-witte koolmees. Met een heel opvallend wit vlekje boven zijn snavel met verder een zwarte kop. Ik zocht het op en weet eigenlijk bijna zeker dat het een Bonte Vliegenvanger mannetje was (alleen die heeft een wit vlekje). Hoe leuk om eens een prachtig vogeltje te zien waarvan je nauwelijks wist dat het bestond?! We zagen ook nog Grote Zaagbekken en allerlei klein grut. Heerlijk, zo de hele dag een beetje turen naar de lucht en de grond en genieten.

Morgen weer 12 kilometer, terwijl het grootste deel van de gasten een etappe van 20 gaat doen. En dan krijgen we ook weer behoorlijk te eten na twee dagen droogmaaltijden (haha zo zielig zijn wij, echt heel zielig).

Tot morgen (denk ik)!! Hopelijk zijn jullie de dagelijkse blogs nog niet zat, het is een leuke manier voor mij om erop terug te kijken en het maakt het wat behappelijker. Dus zet je schrap voor nog 7 dagen feest ❤️