Onder de douche flitsten beelden van de bemoste stenen en watervallen aan me voorbij. Maar liefst 70 watervallen hadden we gezien, variërend van mini tot enorm en bulderend. Mijn moeder heeft ze geteld. Met gemiddeld een flinke waterval waar je ook een behoorlijke douche onder zou kunnen nemen. De sfeer was druïdisch en ik voelde me helemaal thuis. Hierom hou ik van Schotland, waar ik in Nederland het geluid van klaterende beekjes mis.

De dag liep gemoedelijk over bossige paadjes, nog steeds langs het meer. Het regende dan weer wel en dan weer niet, en we haalden steeds weer dezelfde mensen in en zij ons. We probeerden weer wat afval te rapen tot ons kleine zakje vol is, en beseften al dat dat het voordeel is van een dag met weinig kilometers (vandaag weer 12). Morgen wordt volgens het boekje de zwaarste dag en meteen ook nog 20 kilometer, dan laat ik het afval wellicht even links (en rechts) liggen. Toch bevestigt het mij in dat traag the way to go is. En om nog meer redenen: we zijn steeds vroeg in de accomodatie dus ons lichaam heeft meer tijd voor herstel. We hebben tijd voor infoborden en pauzes op mooie uitzichtpunten. En we doen uiteindelijk vier dagen over een tocht waar 2,5 voor stond, dus zijn veel langer in dezelfde soort omgeving. En ze is prachtig, ik ga helemaal op in het mooie bos! Dat koester ik even, want na morgen wordt het denk ik veel kale hooglanden.

Tot onze verrassing doemde uit het niets een partytent op waar een vrouw koffietjes stond te maken en chocola en broodjes verkocht. Dat mochten we niet missen (mijn vader zou zeggen ‘je moet toch de lokale economie stimuleren!’ dus dat gebruikten we als excuus) en namen wat lekkers. Ergens vlakbij het eetplekje, dat wat verder van de partytent stond, deden we na de koffie een plasje in de bosjes. Er lag alleen maar dode varen (bracken) en bramenstruiken, maar ze kwam naar ons toe en gaf ons op onze kop. ‘Dit is mijn tuin en dit is niet de bedoeling!’. Ik voelde me ontzettend gesnapt en zat er nog een uur mee in mijn maag. Ik snapte haar wel, maar anderszijds was het een enorm stuk land, nauwelijks een tuin te noemen, en serveerde ze er ook drinken. Ik kon me ergere dingen bedenken, al helemaal met dit druilerige weer. Ik zou heus niet hier gaan zitten kakken! Ze was pas net twee weken open als experiment, dus wellicht zet dit haar aan het denken voor óf een oplossing óf een bordje ‘verboden te plassen’, hahaha.

Bij het eetplekje zat ook een vrouw waar we mee aan de praat raakte, ik gok van in de 60. Een potig type. Ze deed de West Highland Way al voor de zevende (!) keer! Elke keer maakte ze er weer wat leuks van, soms beklom ze wat munro’s (bergtoppen van boven de 940m), ze deed hem eens in de sneeuw, en ze nam eens iemand mee in een rolstoel die zij moest duwen (hoe dan). Ze had al gehoord dat het bunkhouse waar wij vannacht zouden slapen lekker eten serveerden, en daar keken we wel naar uit. Lekker eten is de helft van het feestje dat hiken heet. Bij elke honesty box, zo’n kastje met chocola en frisdrank waar je muntjes in een bakje gooit, of winkeltje overwegen we chocola te kopen en vaak doen we het ook. Je eet nou eenmaal veel als je loopt, en het geeft je iets leuks om naar uit te kijken onderweg!

Het bunkhouse is weer een klein paradijsje en we kijken vanuit de kamer uit op een stromende rivier met prachtige, nog kale, bomen. Hoewel in het vorige hostel het uitzicht óók genieten was, zijn we toch wel weer blij met een eigen kamer. Door snurkende vrouwen en vrouwen die nóg vroeger op waren dan mijn moeder (hoe is het mogelijk) hebben we behoefte aan lekker bijslapen. Het restaurant is in een voormalige kerk en we aten inderdaad goddelijk eten. Een man in het restaurant vroeg of we vanaf hier de boot namen in plaats van verder te lopen. Huh? Wat een rare suggestie? Niets mis mee om dat te doen, maar echt weer een staaltje vrouwen onderschatten omdat ze niet knap én capabel kunnen zijn 😝😝😝.