Het landschap veranderde, dus de vogels veranderden ook. Hoewel we veel kilometers moesten maken en dus niet zoveel tijd hadden om rustig aan te doen, moest elke vreemde vogel toch even nauwkeurig geobserveerd worden en elk vreemd geluid geïdentificeerd met de app Merlin. We hoorden een Boompieper, zagen een Grote Gele Kwikstaart en Graspieper en zagen én hoorden de Roodborsttapuit. Allemaal primeurs voor deze trip.

In de ochtend deelden we het ontbijtbuffet met onder andere twee Nederlandse dames: ook een moeder en dochter! De enige landgenoten die we tot nu toe tegen zijn gekomen, de enige moeder en dochter, de enigen die tot dan toe dezelfde etappes deden als wij (de rest deed allemaal langere dagen) én de enigen die ook om 17 uur al aan de dinertafel zaten de avond ervoor 🤣 Zou het allemaal met dezelfde culturele grondslag te maken hebben? Nederlanders zijn.. traag, matriarchaal, vroege eters?

De etappe zou de zwaarste tot nu toe zijn, maar we wisten nog niet precies waarom. Het bleek vanwege steeds stijgende en dalende smalle paadjes vol met grote keien waar je je voeten nauwkeurig op moest balanceren. Mijn barefootschoenen bleken hier bij uitstek geschikt voor: door de buigzame zool kun je met je tenen en hele voeten jezelf ook vast ‘grijpen’. Als je in bergschoenen je tenen samenknijpt, gebeurt er met je schoen vrij weinig. Je hebt dan dus veel minder grip en glijdt makkelijker uit. Ik kon ook makkelijker op alleen mijn tenen landen en dus kleinere steentjes kiezen. Maar, aan het einde van de dag waren mijn voeten wel compleet overprikkeld.

De zon straalde van harte, maar elke keer als wij pauzeerden kwam er een bui op onze kop. Niet te geloven. Maar het was zo fantastisch lekker verder, we konden ons niet voorstellen hoe intens het zou zijn als het continu zou hebben geregend. Het uitzicht was steeds ook WAANZINNIG! Ondanks de zon waren onze voeten wel zeik-en-zeiknat. Elke twintig meter moesten we wel weer óf door een modderbad waar we tot onze enkels in zakten, óf door een rivier die het pad overstak. Maar we klaagden niet want het regende niet (grapje we klaagden wel, waar moet je het anders over hebben?).

Na een heerlijke pauze aan een kabbelend stroompje waar de Oeverzwaluwen over ons heen vlogen, waren de laatste vijf kilometer wel even afzien. Onze voeten waren kapot en ik begin al lichte blaartjes te ontwikkelen. Strompelend meldden we ons bij de receptie van het hotel, waar we te horen kregen dat we een upgrade van de kamer hadden gehad! Genot, een grote twin room met mega badkamer. Wat een leven.

Hoewel onze tassen leger beginnen te worden zeulen we alsnog dit mee: een boek én e-reader, een zelfgebreide trui, een doosje met 4 zeepjes, 3 spelletjes die we nog niet gespeeld hebben, wandelstokken die we maar de helft van de tijd gebruiken, een borduurwerk terwijl we alleen maar een boek lezen en een extra paar schoenen ‘just in case’. Ohnee, wacht, dit heeft alleen mijn moeder allemaal al aan extra’s mee! Haha. Maar ze klaagt niet en vliegt over de paden. Als ze 80 is gaan we hem weer doen, is het plan. Gewoon als doel om fit te blijven.

Maar als er iéts is dat geen overbodige bagage is gebleken, zijn het onze droogmaaltijden wel. Telden we gister even 75 euro neer voor een dinertje in het restaurant, zitten we nu in onze poepchique bedjes uit een zakje te kanen. Deze tocht is geen goedkope, vanwege alle hotelletjes en restaurants. Maar we proberen toch hier en daar wat te besparen door ons eigen eten te eten en.. en dat was het haha. We zagen vandaag ook drie mannen lopen die hadden gekampeerd bij onze accomodatie, maar zonder bagage het pad liepen. Bagagevervoer is denk ik een veel goedkopere optie dan hotels, en dan kan je lekker wel wat extra warm spul inpakken en in je tentje slapen. De goedkoopste optie is natuurlijk wildkamperen, maar ik moet zeggen dat ik niet jaloers was op de brakke gezichten op de camping vanochtend na een koude nacht.

Ach, als je het eenmaal doet is dat wat je doet en pas je je er ook weer op aan. Maar dit voelt wel veel rustiger voor mijn lijf, net als de kortere wandeldagen. Ik geniet er daardoor wel meer van dan ik doorgaans heb gedaan en ik mijn wandelpartner afsnauwde omdat ik gewoon chagerijnig werd van het discomfort. Dus ik ga wel weer even denken over hoe ik dat voortaan ga doen. Misschien toch wat meer lichtgewicht spullen verzamelen? Kortere tochten plannen, dan is even afzien juist vet? Vaker uit eten onderweg voor het moraal? Of gewoon niet zeiken en doorgaan als altijd? Ik zie het wel!

Verder wil ik nog even delen dat de stenen hier echt prachtig zijn en mijn nieuwe voornemen is om meer over geologie te leren! Tips zijn welkom 🙂

Morgen maar 11 kilometer, woop woop.