We weten eigenlijk niet meer precies waaróm we het zo hadden gepland; twee dagen in hetzelfde hostel en dan de tweede dag terug met de trein na het wandelen. Daardoor hadden we twee korte wandeldagen, en vanwege het makkelijke pad gingen we er vlot doorheen. Dag 6 waren we al om één uur op de bestemming en vandaag al om twaalf uur bij het treintje terug. Nou, echt zwaar hebben we het dus niet!

We hebben alles in november al geboekt, want ik was panisch dat alles volgeboekt zou zijn en alleen de duurste opties over zouden blijven. We horen van wat mensen dat ze het pas een maand geleden hebben geboekt, dat had dus blijkbaar ook gekund, maar ik durfde niet te vragen tegen welke prijs. Uiteindelijk is wat dat betreft je tentje natuurlijk ultiem, want je kunt er zo langzaam of snel over doen als je wilt!

Na deze dagen hebben we een dag van 20, dan 15 en dan 25 kilometer. Best flinke stukken. Als we deze twee etappes ook in één keer hadden gedaan hadden we (met dag 5 erbij) drie dagen lange afstanden gehad. We wisten niet zo goed hoe zwaar we de tocht zouden vinden, dus kozen we voor de zekerheid er maar voor dag 6 en 7 dus kort te houden. Aan het eind van dag 7 zagen we online alleen een duur hotel, maar we horen nu allerlei mensen die daar in een hostel slapen, of nog een paar kilometer doorlopen naar een ander leuk hotelletje. De trein terug (en morgen weer heen) is niet zo erg hoor, maar wat was onze redenering precies geweest of waren we gewoon blind??

Hier zit ook nog een klein winkeltje, terwijl we die tot het einde niet meer tegen zullen komen. Misschien overwogen we daarom om twee nachten hier door te brengen, zodat we qua eetvoorzieningen wat veiliger zaten. Maar we hoeven echt niet van de honger om te komen, overal doemen spontane winkeltjes of cafés op en ik elk hotel verkopen ze wel snickers. De eigenaar van dit hostel vertelde ons vandaag dat er zo’n 50.000 wandelaars per jaar op dit pad lopen, dus dan begrijp je wel dat er opeens overal verkooppunten zijn ontstaan! En terecht, als lokale inwoner moet je er toch ook wat positiefs uit halen terwijl je die hordes mensen door je leefgebied heen ziet struinen.

Volgens mij had ik ook in mijn hoofd dat, stel dat we een rustdag willen, we die optie zouden hebben. Als we echt kapót waren geweest na gister, hadden we vandaag eventueel kunnen overslaan. Maar eigenlijk was dat zelfs dan nauwelijks nodig geweest, want vandaag liep zonder hoogtemeters over een heel breed pad, met de zon en wind in onze rug én met waanzinnig uitzicht. We hoefden ook geen tassen op, dus we hebben zelfs een stukje gehuppeld! Wat een chill leven!

We komen allemaal superleuke mensen tegen. De een is alle bergtoppen van Schotland aan het beklimmen en een ander doet de West Highland Way in zes dagen (zo’n 25km per dag). We kwamen zelfs een oude schoolvriend van Ted tegen, hoe toevallig! Inmiddels horen we ook overal om ons heen Nederlands, en we hoorden van een paar Amerikanen dat een Nederlandse vrouw haar arm op drie plekken had gebroken op de eerste dag (uitgegleden), maar alsnog doorloopt. Poi!

Vanavond maakten we nog een avondwandelingetje en de avondzon verlichtte het landschap. We zagen nog een Tapuit, een prachtig vogeltje en nummer 47 op onze lijst met vogelsoorten die we al hebben gezien of gehoord deze trip. Ik hoop nog de Waterspreeuw tegen te komen, die heb ik al regelmatig gezien in Schotland!

Het landschap is overgegaan van bos en water naar flinke bergen om ons heen. Heerlijk. Ik krijg al helemaal zin in de bergtoppen beklimmen de komende maanden.

Eigenlijk dus niet zoveel boeiends te melden, maar wel wat fijne fotootjes haha.

Liefs!