We zaten al een uur in spanning met wie we onze 4-persoons slaapzaal zouden delen. Ik had in mijn hoofd dat het een vrouwenslaapzaal was (‘ik weet het gewoon zeker!’), maar we vonden het wel raar dat we dan in de gang met de mannenwc’s zaten. Afin, de deur ging open, het moment van de waarheid. Een jongen van in de 20 en zijn vader, beiden uit Glasgow. Ze doen de tocht in zes dagen en hebben erg zere voeten, maar ze zijn chill en dat is alles wat telt voor ons. Oké en niet snurken wellicht, maar die hoop heb ik opgegeven voor slaapzalen, haha. Pa begint meteen te ouwehoeren, dus dat is ook gezellig. De kids slapen in de bovenste bedden, het gezinnetje is compleet 🤣

Vandaag was goed te doen. Hoewel het pad vol met hobbelige keien lag en een aardig stuk steeg, was er geen wolkje aan de lucht te zien. Maar, er was daarbij ook geen boompje aan de grond te zien. We liepen door uitgestrekte moerasvelden, met hoge bergen opdoemend aan de horizon. Ik werd helemaal geïnspireerd om binnenkort weer lekker een paar bergen te gaan beklimmen! Maar het gaf ook een wat desolaat gevoel waar ik niet zo gek op ben. Al helemaal in de felle zon, alhoewel ik er ook niet aan moet denken dit in pleurisweer te doen. Maar op de een of andere manier klopt dit weer niet met het landschap. Woeste, oeroude bergen, daar hoort ten minste een grijs wolkje bij, toch? Nee, grapje, het is heerlijk en ik krijg zo hopelijk ook nog wat kleur op mijn gezicht, want ik ben altijd zo bleek in de winter. Daar heeft mijn moeder dan weer geen last van, want die gaat in weer en wind op de fiets overal naartoe en is daardoor altijd poepiebruin.

We moesten vroeg op om de trein te halen naar het punt waar we gister onze wandeling hadden geëindigd (en de trein terug naar het hostel genomen hadden). Al snel liepen er voor en achter ons ook veel mensen. Op den duur liepen we gewoon bijna in een stoet. Dan laat je mensen voorgaan zodat je weer space hebt, maar staan zij 100 meter verderop weer stil voor een foto en haal je ze weer in. Gedoe.

Het was niet ontzettend storend, maar gaf me wel een beetje een massatoerisme gevoel. Dat is iets wat ik zelf altijd een beetje probeer te ontwijken. Juist door wandelend door een landschap trekken beleef je de omgeving veel intenser, maak je contact met locals en moet je ook wat moeite doen voor de mooiste uitkijkpunten. Maar omdat dit zó’n toeristische tocht is, is het misschien wel iets minder authentiek. Elk dorpje is ingericht op toerisme en middenin de verlaten hooglanden vind je toch nog cafés. We geven ook een hoop geld uit, gemiddeld zo’n 80 euro per dag per persoon inclusief accommodatie. Maargoed, geld is maar cijfertjes, en op een gegeven moment raken die op nul en moet je weer cijfertjes verzamelen. Geeft me ten minste nog een reden om te gaan werken ;)

We moesten 20 kilometer, maar waren er al om twee uur ’s middags. Dus vooruit, toch maar weer een frisje in het café dat in de winter een skiresort is. En nogmaals: het landschap is zó anders dan eerst! Nauwelijks groen te bekennen, maar in de schaarse lariks bosjes komen we gelukkig nog af en toe een vogeltje tegen. Er zitten veel Graspiepers in de heide én we horen af en toe de Koekoek! Mijn moeder dan, en dan pas hoor ik haar ook. Laatst zagen we haar zitten in de top van een boom. Toen ze wegvloog, vlogen haar twee kleine ouders er achteraan. Want, zoals je misschien weet, legt een Koekoek haar eieren in het nest van andere vogeltjes (die noem je dan de waardvogel). In de moederlijn is bepaald op wiens eieren haar eieren lijken en zo wordt dus van moeder op dochter doorgegeven in welk nest het ei wordt gelegd. Vaak van kleine vogelsoorten! De moeder verwijdert soms al enkele eieren uit het nest, de rest wordt door het pas uitgekomen Koekoeksjong het nest uitgewerkt. En de ouders voeden het beestje op als was het hun eigen (ze pikken het niet altijd trouwens!). Bron: Wikipedia. Haha.

Na ons frisje (appelsap met prik, love it, vergeet in NL altijd dat je natuurlijk gewoon appelsap en bruiswater kunt bestellen) liepen we naar onze accomodatie. Het is ongeveer de enige in een grote verlaten vallei waar alleen nog een grote weg doorheen loopt. Opeens waren alle andere wandelaars verdwenen. De meeste móeten wel in hetzelfde hotel slapen, dat een apart bunkhouse met slaapzalen ernaast heeft staan. Inchecken kon nog lang niet. Of hadden mensen de bus genomen? Op het terrein kwamen we erachter dat je aan de achterkant ook op een rustig plekje mag kamperen. Dus wellicht komt iedereen hier toch samen, en zijn we allemaal in een stoet die om 9 uur begon tegelijk aangekomen. Het leek ons daarom dat als je wat later op de dag vertrekt je misschien wat rustiger loopt, omdat veel mensen zo tussen 7 en 9 uur beginnen? Misschien eens uitproberen.

We zagen ook nog een paar zowat tamme herten en aten weer veel lekkere snacks tijdens pauzes in de zon. Na ons zelf-meegebrachte avondmaal misten we toch iets… een toetje. Dus nu zitten we alsnog in het hotel decadente chocoladefondant te eten. We zijn ook onverbeterlijk. Nu ga ik nog even douchen, en in bed een beetje doelloos scrollen. Daar is wel veel van op de vrije dagen! Ik ben al zes keer een nieuw breiwerk gestart, maar het wil niet lukken. Ik heb ook een e-reader mee, maar er staan alleen allemaal zware boeken op en ik ben meer van de jeugdboeken enzo haha. Anders word ik er zelf vaak helemaal naar van. Dus beetje scrollen dan maar en andere leuke avonturen plannen!

Morgen beklimmen we the Devils Staircase. Een hele pittige klim, dus we maken onze borsten nat 😆 We horen wel van veel mensen dat ze het achteraf rustiger aan hadden willen doen. Het pad is niet extreem zwaar, maar meerdere dagen achter elkaar 20+ kilometer op dit terrein vraagt héél veel van je voeten! Die van ons zijn nog goed (knock on wood).

Liefs!