Met mijn autootje heb ik een beetje thuis meegenomen. En dat maakt echt een belangrijk verschil. Al is het maar klein, ik heb een plekje voor mezelf met mijn spulletjes: mijn theekruiden; mijn boeken; mijn leuke kleren; en alle andere niet-zo-urgente-spullen. Er hangen kleurrijke gordijntjes in, gezellige lampjes en een gehaakte slinger van mijn moeder. Als ik in mijn auto zit voel ik me echt thuis.

Daar komt bij dat het gewoon echt een aangename plek is om te zijn. De zon hoeft maar een beetje te schijnen en het wordt al gauw warm. Als het kouder is zit ik gewoon onder de drie dekens die ik hier heb en is het ook goed te doen. Ik kan binnen koken (met een raampje open) , rechtop zitten en tegelijkertijd naar buiten kijken.

Ted werkt elke week van maandag tot en met woensdag in de bosbouw en kampeert op zijn werk, omdat het op twee uur rijden van zijn huis is. Elke week kijken we weer hoe we het gaan organiseren: de ene week ga ik mee naar werk, de andere week ga ik zelf de hort op, en weer een andere keer blijf ik gewoon bij zijn ouders. De dagen dat hij vrij is wisselen we ook af met samen dingen doen, of juist apart, zodat hij ook vrienden en familie kan zien en ik tijd in mijn wagentje door kan brengen.

Vorige week moest hij vier dagen werken en leek het mij leuk op avontuur te gaan in mijn eentje. Ik koos de vallei van Affric uit, waar ik eerder al eens doorheen was gekomen met een wandeling, de Kintail Affric Way (link naar blog). Het is anderhalf uur rijden, maar ik was erg nerveus. Ik moest namelijk dwars door Inverness, waar een paar onmogelijke rotondes zijn. Die rotondes waren voor mij bijna de reden geweest om helemaal geen auto aan te schaffen om in Schotland mee te kunnen touren. Ik weet niet zo goed wat er precies anders aan is, maar je hebt altijd meerdere banen op een rotonde en het komt nogal nauw welke je neemt. Tegelijkertijd verschilt per rotonde welke baan voor welke richting geldt, dus je moet altijd heel goed opletten. Je blijft altijd op je eigen baan en slaat dan af, dwars over de andere banen heen. Voorsorteren op de rotonde doe je dus niet.

Bovendien heb ik een valkuil op deze rotondes. Als je links afslaat, voelt het heel erg alsof je gewoon een doorgaande weg volgt. Je neemt nauwelijks deel aan de rotonde, plus ik ben niet gewend dat je op een rotonde naar rechts moet kijken voor verkeer dat eraan komt. Ik ben dus al regelmatig een rotonde opgereden zonder naar rechts te kijken, echt levensgevaarlijk haha. Dus er zit nogal veel spanning rondom dat hele rotonde-gebeuren.

Maar ik ging toch, want de enige manier om van die angst af te komen is om gewoon veel te rijden in dit landje. Ik kan het ook heus wel, en ik liep op Google Streetview de hele route al langs om te zien wat ik op welke rotonde moest doen. Ik heb mezelf aangeleerd om bij elke rotonde LOOK RIGHT te schreeuwen, om ook dat niet te vergeten. Toen ik de stad door was voelde ik een last van mijn schouders vallen, die een paar dagen later weer terugkeerde, omdat ik de weg weer andersom moest vervolgen haha.

Het is zo’n verschil om met een auto rond te touren in vergelijking tot met een fiets. Je hebt gewoon altijd een veilig plekje om te schuilen en het is fysiek niet zo vermoeiend, haha. Ik reed langs een prachtige rivier (ik word gewoon oud), waar ik op een gezellig parkeerplaatsje een bakkie koffie zette. Ik vond nog botten, van een hert ofzo, en ik nam een paar ruggenwervels mee in een plastic zakje om thuis te laten bleken in de zon en iets tofs van te maken.

Ik had helemaal geen plan voor de dag. Er was een leuke camping in het dorp waar ik naartoe wilde rijden, dus dat was een optie. Maar het was pas rond het middaguur, dus daar ging ik niet nu al heen. In de lokale Spar vond ik een overzichtelijk kaartje van de omgeving, waarop een paar parkeerplaatsen verder de vallei in werden genoemd. De weg de vallei in loopt uiteindelijk dood, wandelend kon ik daar destijds wel verder. Maar het wordt dan onherbergzaam. Het leek me wel wat dat met de auto te ontdekken en vanuit die parkeerplaatsjes wat wandelingen te maken.

Ik stond bij een bulderende rivier en was moe, dus besloot eerst lekker in mijn auto te lunchen en te werken. Uiteindelijk ging ik pas aan het begin van de avond een rondje lopen. Omdat ik zo zelfvoorzienend ben met mijn auto besefte ik dat ik helemaal niet terug naar de camping hoefde te rijden voor de nacht! Ik vond op een app een parkeerplaatsje waar je ook ’s nachts mag staan en reed daar heen. Er stonden twee joekels van campers en later kwam er ook nog een autootje bij, maar het weer was niet veel soeps dus iedereen zat lekker binnen en liet elkaar met rust.

We stonden vlakbij een grote dam, en ik wist eigenlijk niet of ik dat water kon drinken, maar ik moest wel want ik had verder niks mee. Dus met mijn keteltje liep ik naar het meer om ‘m te vullen. Ik haakte nog wat in bed en maakte toen mijn bedje klaar en viel in een diepe slaap. Om 7 uur werd ik wakker geknald door de continu slaande deuren van de andere auto. Ik weet het, ik doe het ook altijd: je pakt wat, flikkert die deur weer dicht, oh wacht nog wat nodig, flikkert de deur weer dicht, enzovoort. Maar laten we tussen 22u en 8u de deuren pas dichtflikkeren als we helemaal klaar zijn?! Haha.

Mijn plan voor de dag was nog wat dieper de vallei in te rijden, zo ver als kon en daar hetzelfde ritme te herhalen: beetje werken, beetje wandelen, beetje bakkies koffie drinken. Ik had nog voldoende eten en water was overal. Ik voelde me alleen niet zo fit, al sinds het begin van de tocht niet, dus uiteindelijk was het vooral veel chillen in de auto met prachtig uitzicht, en kleine wandelingetjes maken vanaf de parkeerplaats. Dikke prima! Juist met de auto kan je ook als je minder fit bent meerdere plekken zien op een dag én ook gewoon lekker comfortabel chillen terwijl je geniet van de omgeving!

Ik wist nog niet wat ik deze nacht zou doen, maar aan het eind van de dag merkte ik dat ik zin had in wat reuring en de vallei nu ook wel gezien had. Dus ik ging toch op stap naar de camping. Toen ik destijds het pad liep had ik al van mensen gehoord dat het een leuk stekkie was en had ik spijt dat ik vet oncomfortabel had gekampeerd tussen de midges op een harde stenige grond die nacht. Dus nu werd het tijd dat goed te maken.

Het was een prachtige rustige camping, met leuke hoekjes om je tent op te zetten en picknickbanken overal. Er zaten goudvinken in de bomen en ik had lekker veel ruimte voor mezelf. In de gemeenschappelijke kamer kon ik mijn spullen opladen en water koken, lekker comfi! Een Engelse man praatte teveel over zichzelf tegen mij en een Frans koppel, dus ik onderbrak hem en vroeg naar de fietstocht van de Fransen. Hij snapte het niet, en linkte het gesprek weer aan een fietstocht die hij zelf had gedaan. Onverbeterlijk. De Fransen fietsten drie weken door (lees: over) de bergen, echt super bruut! Ik zie wel eens mountainbikers op munro’s. Totaal gestoord, hou er wel van.

De volgende dag was druilerig. Ik maakte er een lange ochtend van op de camping en was van plan al langzaamaan richting huis te rijden via een andere route en dan eventueel onderweg ergens te wildkamperen. Maar eerst wilde ik nog een stukje verderop naar een mooie waterval kijken. De route was hobbeldebobbel maar de wandeling prachtig. Ik kwam in een vallei bij een oude ruïne van een landhuis waar de Golden Retriever is ‘ontstaan’ (het ras gefokt). Blijkbaar zijn daar jaarlijkse bijeenkomsten met honderden Golden Retrievers en hun baasjes van over de hele wereld. APART! De waterval was ook mooi.

Ik wilde in het dorp eens een lekkere vette hap halen en dat kon in het café van de supermarkt (verder was het dorp faciliteitsloos). Toen ik mijn auto parkeerde en erheen liep, me al helemaal verlekkerend, kwam er net een groep mountainbikende mannen aan die hun fiets pal voor de bar neerzetten en nét voor mij in de rij glipten. Vervolgens moest ik daarom een kwartier wachten aan de bar om te kunnen bestellen, terwijl de regen neerstortte. Toen ik eenmaal aan de beurt was kreeg ik te horen dat de keuken een beetje druk was en ik beter later terug kon komen. Wat??

Ik moest en zou naar een lekker cafeetje en vond online een grappige een stuk verder weer terug richting Inverness. Onderweg kwam de regen met bákken naar beneden. In het café at ik een lekkere salade, maar het was ook een beetje een vage chique plek in the middle of nowhere en het voelde een beetje unheimisch. Ik keek naar twee leuke campings in de buurt, maar die vroegen of 21 of 27 pond per nacht, ja doeeei! Wat een geld! (x 1,16 voor euro nog). Ik zat ook zo dichtbij Inverness, dat ik eigenlijk zin had om die rotondes af te klappen. Het was vier uur, als ik nu vertrok zou ik het misschien nog net voor de spits redden.

Ik overwoog nog om dan in de buurt van Teds dorp mijn auto te parkeren, maar de regen werd er niet beter op en mijn fitheid ook niet. Eigenlijk voelde ik me best ziek. Dus ik appte Teds moeder en zette koers naar huis! De volgende dag lag ik de hele dag ziek op bed, dus het was een goede keuze geweest.

De volgende dag kwam Ted gezellig thuis en daarna volgden nog vele andere avonturen waarover later weer een keer. Doeeeei!