Mijn vader zegt altijd gekscherend: “het doel van het leven is leuke cursussen doen”. En hij heeft een punt. Jarenlang was mijn motto dat je alles zelf kan leren, maar het afgelopen jaar merk ik juist dat ik het leuk vind om van experts te leren én in groepsverband. En van elke cursus die ik tot nu toe heb gedaan gaat mijn hart sneller kloppen!

Ik moest 3,5 uur rijden, maar ik moest en zou met de auto want dan kon ik daar lekker in overnachten. De rit ging eigenlijk best vlot, zo gaat dat als je door een prachtig landschap rijdt en de wegen lekker rustig zijn. Ik kwam ’s avonds aan op een kleine camping die bestond uit een grasveldje aan een strandje, aan de open zee. De vrouw had me er nog even tussen weten te proppen, want ik had last-minute bedacht dat ik tóch niet in het wild wilde staan met mijn autootje. Elke dag na de cursus dan weer een plekje zoeken in een omgeving waar het al stikt van de camperbusjes die wildkamperen, daar had ik geen zin in. En deze plek was betaalbaar. Bovendien voelt het ook goed om in een omgeving waar de locals best wel ‘lijden’ onder het toerisme (drukke wegen, slome auto’s, en dus dat wildkamperen voor de deur) een beetje bij te dragen aan de lokale economie. Ook nog zo’n levenswijsheid van mijn vader: “je moet de economie stimuleren!”. Nou, die economie gaat wat meemaken als mijn vader en ik in juli samen een weekje door Schotland gaan trekken.

Vier dagen lang zou ik op zee gaan doorbrengen, in een kayak. Ik vond het best wel spannend, want hoewel het een beginnerscursus is weet je nooit hoe iets gaat zijn en wat het niveau is van de groep. Wat betekent ‘beginners’ precies in deze context? Ik had ook van een andere vrouw gehoord dat haar kayakgids een enorme zak was die graag wilde laten zien hoe goed hij in kayakken was en basically de hele tijd voor de groep uit kayakte en geen feedback gaf en dergelijke. Dus ik hield mijn hart vast. Maar, ik had er ook echt bizar veel zin in. Lekker buiten en nieuwe, vette dingen leren!! En dat ook nog eens in een prachtig landschap en lekker de hele dag op zee. Ik ben echt een watermens, dus daar keek ik ook naar uit.

Na een avondje lekker rommelen in mijn campertje en een prima nacht slaap, ontmoette ik de groep in het dorp. Twee mannen van begin 60, vrienden. Twee vrouwen, eentje ergens in de 40 en de andere in de 60, vriendinnen van een kayakclub (shit, dacht ik toen al). En nog een vrouw van begin 70, die alleen kwam. Haar man had een hekel aan water, namelijk. De gids was een man van begin 40 en nam ons in zijn busje met aanhanger volgeladen met kayaks mee naar een baai in de buurt. We kregen meteen al veel informatie en mochten het water op. Er volgden wat instructies over hoe je je boot draait en dergelijke, een beetje oefenen, en toen gingen we op pad. Het was bewolkt, maar rustig weer. Weinig wind, dus daar werd ik wel blij van.

De groep kayakte al snel vooruit en binnen enkele seconden zag ik mezelf al achterop belanden. Binnen een paar minuten was de afstand tussen ons verdubbeld. En ja hoor, ook hier was gids de voorste in de groep. Ik irriteerde me meteen al. We peddelden best een stuk met steeds pauzetjes waarin de gids dingen uitlegde. Daar begon hij al mee als ik er nog niet was, en dat vond ik stom want ik wilde ALLES in me opnemen wat er te leren viel. Gelukkig voor mij was de oudere vrouw wiens man een hekel had aan water, ook een achterblijver. Dus toen voelde ik me toch niet zo alleen.

De rest van de dag ging het zo door. Ik voelde me intens gelukkig op het water. We zagen allerlei vogels, vele zeehonden in het water en op de rotsen in het water, en de kleuren waren magnifique. Het grijs van de rotsen, het geelgroene van het zeewier, het felgroene van de bomen langs de kant. We lunchten op een idyllisch wit strandje en daarna gingen we weer op pad. Uit alle macht probeerde ik de groep bij te houden, ik gebruikte al mijn biceps voor zover ik die heb, maar toch was ik binnen no time al weer de achterste, met mijn maatje gelukkig. Ik raakte echt gefrustreerd, want ik zag de gids druk van alles uitleggen en ik moest steeds weer vragen wat hij nou had verteld. Ik had onwijze FOMO en ik vond het gewoon stom. Is het geen ongeschreven regel dat je het tempo van de langzaamste aanhoudt? In bergwandelen in ieder geval wel, naar ik weet. Of dat je ten minste als gids je aandacht verdeelt tussen alle leden van de groep. Ik zat me alweer helemaal op te vreten of en wat ik er van ging zeggen. Uiteindelijk besloot ik het maar te laten, even een nachtje te slapen, en te zien hoe de volgende dag zou gaan.

Ik was bang voor onwijze spierpijn, maar had mijn armen een goede massage gegeven ’s avonds en de volgende dag voelde ik me weer fris en fruitig! We gingen weer op weg, maar nu een stuk verder rijden naar een ander strandje. Dezelfde routine volgde: waterdichte kleding aan; natte sokken en sneakers weer aan; spatzeil om je middel (die gaat dan over het gat waar je in zit zodat er geen water in de boot komt); en een reddingsvest aan. Dan alle boten van de trailer tillen en naar het water dragen, best zwaar! En dan meteen alweer natte voeten, want je loopt een stukje het water in met je boot en klimt er dan pas in, zodat je de boot niet beschadigt op de stenen én er geen microplastics afschuren en in het water belanden.

De route was prachtig en het waren best veel golven. We kregen uitleg over waar je op let met een route, windrichting, windkracht, maar ook van hoever de wind komt. Op een open stuk creëert de wind meer golven dan bij een kleiner stuk water, dus daar moet je rekening mee houden. En we leerden dat als je even stil wilt liggen, je kleine baaitjes en dergelijke opzoekt, óf met je punt richting de wind of naar de golven wijst, dan blijf je zo’n beetje stil liggen als het goed is.

Ik werd helemaal enthousiast van de golven, lekker ruig, heerlijk vond ik het! Voor ons doemde een prachtig berglandschap op, gehuld in de mist. Er vlog een Jan-van-Gent langs (vogel), we zagen leuke zeewiersoorten waar de gids wat over vertelde, en ook de zeehonden waren weer van de partij. Máár, ik raakte weer continu helemaal achterop de groep, samen met de oudere vrouw. Ik snapte het ook gewoon niet, maar ook weer wel, want de twee andere vrouwen zaten in een kayakclub en de andere drie waren mannen. Die hebben vaak van nature gewoon al meer spieren.

Toen de groep misschien wel zo’n tien minuten eerder aankwam op een rustpunt dan wij, was ik het zat. Met frustratie vroeg ik aan de gids ‘wat doe ik verkeerd?’. Dat vond ik wel capabel van mezelf, want in mijn hoofd vond ik dat hij dingen verkeerd deed, maar ik snapte ook echt niet hoe het verschil zó groot kon zijn met de anderen. Ik vertelde hem dat ik gefrustreerd was en hij vertelde dat iedereen een natuurlijke snelheid heeft, dat het met techniek te maken heeft, en ook met spierkracht. Maar in principe is juist de bedoeling dat je niet alleen maar peddelt met je armspieren. Eigenlijk boeide het ook niet écht dat ik sloom was, maar het is gewoon vervelend als je steeds het gevoel hebt dat je sneller moet gaan en dus steeds de top van je krachten moet gebruiken, om de groep een beetje bij te kunnen houden (en omdat ik dus informatie-fomo had, infomo haha). Nadat ik het met hem deelde bleef hij een tijdje achterop met ons, wat meteen echt zo chill was! We hadden interessante gesprekken, ik kon mijn vragen stellen, en ik was helemaal niet meer bezig met dat ik de rest bij moest houden. Vanaf toen nam ik me voor: oké, ik ben gewoon sloom, en het is prima.

’s Avonds stormde het hard op de camping, en de tentjes op het veldje naast me lagen helemaal plat. Been there. Maar ik zat veilig in mijn autootje en had nergens last van. De volgende ochtend stond er nog steeds een snoeiharde wind en ik was benieuwd hoe het op zee ging zijn!

We kozen een wat beschuttere loch (meer aan zee) uit. De wind kwam uit het zuidwesten met 20 miles per hour (windkracht 4/5) en er lag een bergketen aan die kant van het meer, dus die hield de meeste wind tegen, dachten we. De oudere vrouw had besloten een rustdag te nemen, dus vandaag moest ik het achterste front in mijn eentje bevrouwen. Het was ook wel weer fijn dat er veel wind stond, want dan leer je juist goede technieken aan. Op een doodkalme dag met een stralend zonnetje kan iedereen wel peddelen, maar kan je dat ook met een keiharde zij- of tegenwind?

Deel één ging soepel, want we hadden wind mee, en we kwamen bij een soort smaller stuk water tussen rotsen in waar redelijke golven stonden. De opdracht was: ga maar eens peddelen in die golven. En gááf dat het was!! De boot kletste tegen de golven op en wilde steeds parallel aan de golven draaien, maar dat was juist eng want dan sloegen de golven over je kayak heen. Bijna kapseizde ik, maar ik had de pret van m’n leven. Keihard peddelen om maar vooruit te komen, proberen niet het water in te kukelen, het was echt een spannend spel. Ik vond het heerlijk en had het nog wel honderd keer kunnen doen. Het is net zoiets als van de glijbaan af gaan, of kietelen. Je wil gewoon MEER. Haha.

Op een strandje lunchten we weer, wat altijd een beetje terror is. Je voeten zijn nat, je armen ook van de golven, het regent en waait en je zit stil. We zaten allemaal te verkleumen en wilde snel de boot weer in, waar je wat beschermt bent tegen de elementen en waarin je lekker in beweging blijft. De windrichting sloeg onverwachts om, en toen we een stukje verder gepeddeld hadden was het meer opeens een golfbed geworden die we over moesten steken. Met vol frontale wind probeerden we ons vooruit te bewegen, maar ik werd steeds helemaal opzij geduwd en zat op een gegeven moment vast tussen stenen en wieren. De wind en getijden duwen vooral op de achterkant van je boot, dus je probeert steeds aan de achterkant met je peddel te corrigeren, maar het was bijna geen doen. Want je moet ondertussen ook vooruit peddelen om niet teveel door die wind een kant op geduwd te worden. Het was echt strijden, ik gaf alles wat ik had. Uiteindelijk redden we het allemaal. Sjoh!

Het plan die dag was ook om het kapseizen te gaan oefenen. Het was geen ‘verplicht’ onderdeel van de cursus (niks is verplicht natuurlijk), maar als je wilde was er wel ruimte voor. Ik was de enige van de groep die daar eigenlijk echt enthousiast voor was. Het leek me gewoon interessant om eens te ervaren. Want als je boot op z’n kop raakt, moet je dus dat spatdek lostrekken en jezelf uit de boot zien te wurmen. Dat leek me best eng, dus goed om te oefenen. En ook je boot weer inklimmen leek me een handige vaardigheid. Maar uiteindelijk waren we allemaal verkleumd en moe van de intensieve dag, en besloten we het naar de volgende te verplaatsen.

Toen ik wakker werd, waaide het nog steeds hard. Ik baalde, want ik moest en zou het water in vandaag! Als je zo een paar dagen op het water bent, verlang je er gewoon naar om erin te plonzen. Het voelde ook helemaal niet zo koud aan en de gids vertelde ook dat rond deze tijd van het jaar de water- en luchttemperatuur kunnen matchen, zo rond de 14 graden. Deze ochtend trok ik dan ook niet mijn vertrouwde setje kleren aan, maar het wetsuit dat ik had meegekregen. Ondertussen luid babbelend met mijn buurvrouw, de Nederlandse Roos die ik via Instagram ken en die een nachtje op dezelfde camping kwam staan. Zo gezellig! Zij is onder andere reisgids in Schotland, maar reist er ook graag alleen en doet allerlei vette wandeltochten met een supercompacte backpack. Ze maakt daar prachtige foto’s en video’s van.

Hoewel er een heerlijk avondzonnetje scheen, moesten wij het dus op zee weer met wolken, regenbuitjes, en een straffe wind doen. De gids koos weer een wat beschuttere baai uit, waar we veel oefenden in efficiënt omkeren. We peddelden weer een stukje de ‘skerries’ in, allemaal kleine rotseilandjes in zee die afhankelijk van de getijden ver of minder ver boven water uitsteken. Op veel van die rotsen liggen zeehonden en ook in het water rondom ons zwommen ze, veel met een baby’tje op hun rug.

Je mag ze niet verstoren, dus niet recht op de eilandjes met zeehonden afvaren, maar als ze in het water liggen en je bent per ongeluk in de buurt is dat niet zo erg. Wel goed dat er zulk soort regels zijn. Soms denk ik romantiserend dat vroeger, of bijvoorbeeld bij inheemse volkeren, dat begrip voor met de natuur omgaan er al veel meer is. Maar is dat niet ook ingebed in een soort regels? De regel zijnde, dat een zeehond heilig is, bijvoorbeeld. Of het niet verstoren om de populatie te beschermen en daarmee eigen voedselveiligheid te verzekeren. Dat maakt me wel weer hoopvol, dat als zulke regels rondom omgang met de natuur bestaan, we misschien ook wel een volk kunnen worden dat in symbiose met de natuur leeft, in plaats van haar uitput. Anderszijds leveren regels die mensen verbieden de natuur in te gaan, of te wildplukken bijvoorbeeld, weer een grotere afstand tussen mens en haar omgeving op wat juist weer een averechts effect kan hebben. Afin, zijweggetje.

We waren allemaal weer verkleumd in de pauze en toen ik daarna weer in de boot stapte was ik opeens doodmoe. Ik kon wel slapen, gewoon zo in de boot! De wind duwde ons weer opzij, minder dan gister welliswaar, en ik had gewoon geen zin meer om er tegen te vechten. Gelukkig kregen we vandaag uitgelegd hoe en wanneer je de achtervin van de boot gebruikt, nou, in wind dus, als je de boot steeds moet corrigeren. Dus dat scheelde een hoop.

In een rustig baaitje zei de gids: ‘nou, wie wil erin?’. Ik stak meteen mijn hand op, de rest vond het wel mooi zo. Iedereen trok zich terug. Maar toen ik het eenmaal moest doen vond ik het best eng. Een andere vrouw bood aan het voor te doen, omdat zij de technieken al kende van haar kayakclub. Alleen zij ging gewoon uit de boot, in plaats van echt andersom te liggen. Het was fijn om het even bij haar te zien in ieder geval, en toen durfde ik het ook aan. Het was koud! Maar daarna wilde ik er het liefst ook nog even in zwemmen. Mijn duikbril lag alleen nog in de auto, maar om die op te halen en dan nog even naar de zeewieren onder water te loeren was geen tijd meer, zei de gids. Ik voelde me net een kind, dat nog lekker wil zwemmen maar naar bed moet, haha. Misschien ook wel goed, want ik moest nog 3,5 uur rijden naar huis.

Dus die houden we tegoed. Dat ik watersport zó leuk vond, had ik namelijk niet verwacht, dus daar komt zeker een vervolg van. Iets waar ik ook heel nieuwsgierig naar ben is freediven. Dat is duiken met je adem inhouden, dus je leert dan allerlei technieken omdat zo lang mogelijk te doen. Ik krijg het al benauwd als ik eraan denk, maar het lijkt me ook wel heel vet om dat te leren en dan écht één te worden met de onderwaterwereld. De wieren, de vissen, de kwallen, de zeehonden, de vogels, de stenen, de schelpen, de anemonen, de zee-egels, en alle anderen die ik vergeten ben ❤️

P.s. uiteindelijk was ik ontzettend blij met de gids, die ook heel veel van de omgeving, eetbare plantjes, zeewieren, dieren, geologie en dergelijke af wist! Ik kan hem 100% aanraden, hij heeft zijn eigen bedrijf (dus ook leuker dan een grote organisatie). Arisaig Sea Kayak Centre.