Ik had het al twee weken van tevoren geboekt, en keek er heel erg naar uit. Tussen Soest en Amersfoort zit zo’n chaletpark en mijn zus heeft daar gewoond in haar caravantje. Maar het zijn niet alleen de nostalgische herinneringen die ik daaraan heb, maar vooral ook de ligging en de decadentie van het park. Mijn sociale leven bevindt zich namelijk rondom Amersfoort en Soest en dus was het perfect om voordat ik een maand naar de Wadden zou verdwijnen even een week te socializen met mijn cute-ass neefje en nichtje, mijn ouders, mijn vriendinnen en om even in mijn opslag te kunnen duiken. En aan decadentie was ik ook toe. De velden zijn netjes gemaaid, er staan lantaarnpalen, en er is een groot toiletgebouw om te kunnen douchen.

In dit park staan veel stacaravans, veel hypermoderne chalets met twee verdiepingen, maar ook een aantal tiny-houses. Er zijn veel mensen die er langere tijd verblijven, en dus voelt het net een soort woonwijk. ’s Ochtends en ’s avonds worden de honden uitgelaten, rond zes uur komt iedereen thuis van werk en iedereen ouwehoert met elkaar. Precies waar ik even zin in had. Waar ik aan het begin van dit tentleven juist het ‘terug naar de natuur’ gevoel wilde oprakelen, had ik nu gewoon even zin in rumoer. Lekker mensen om me heen.

Die gekkie met haar tent
Het is wel zo dat ik deze hele week het énige tentje was op het veld. Dat voelde ergens wel een béétje misplaatst. Er was nog een nachtje een Duitse fietser, maar daar besteedde ik niet zoveel aandacht aan (op de één of andere manier hebben sommige mannen de neiging hun tent heel debiel neer te zetten, altijd veel te dichtbij andere tenten, die ervaring heb ik nu al meerdere keren gehad, dus die mannen negeer ik ook gewoon bewust omdat ze bij voorbaat al in m’n space zitten). Verder ben je heel blootgesteld als je in een tent woont. Iedereen ziet wat je doet, hoe laat je opstaat, hoe laat je zaklamp ’s avonds uitstaat en wat je verder met je leven doet. En ik kan dat van hen niet zien, omdat hun leven achter gesloten deuren plaatsvindt. Mijn onderbroeken aan een waslijn hangen heb ik hier dus maar niet gedaan, dat voelde toch net ff te sloeber.

Nog zoiets. Ik had het opeens in mijn hoofd gehaald dat ik ‘animal flow’ iets interessants vond. Op Instagram volg ik een paar mensen die hun leven wijden aan een soort tarzanachtige sport: klimmen in bomen, op handen en voeten klimmen, aan lianen slingeren. Wow, dat lijkt me echt vet lekker! Dus ik keek een filmpje over ‘primal movements’ met allerlei lekkere bewegingen om bepaalde spiergroepen meer te gebruiken. Ik háát sporten, omdat het zo rechtlijnig is, maar ik hou wel van bewegen als ik gewoon mag spelen! Ik vind het heerlijk om te leren over dingen heen te springen, in bomen te klimmen, spelletjes met anderen te doen, lekker te dansen. En ik vond dit daar heel erg bij passen.

Maar goed, hoe ga je op handen en voeten leren lopen als er continu mensen om je heen lopen op zo’n vakantiepark? Dus wachtte ik tot het donker en stil was en ging ik op het gras zitten. Eerst even springen en losschudden, en toen op handen en voeten de grond verkennen. Maar je raad het al: precies op dat moment deed een vrouw recht tegenover mijn veldje de deur open. Daar stond ik dan, heel zichtbaar, op handen en voeten midden op het veld. Nu is het al opvallend dat ik daar als enige sta en er ook een week achter elkaar sta, maar die vrouw moet zich helemáál afgevraagd hebben wie ik in hemelsnaam ben dat ik op handen en voeten in het donker me over het veld voortbeweeg. Nu deed ik natuurlijk heel nonchalant als of ik ‘downwards facing dog’ aan het doen was, een yogapose, en ging toen rechtop staan en mijn armen stretchen. Yoga is iets genormaliseerder in dit land dan animal flow, hahaha. Helemaal in zo’n decadent park als dit.

Want een decadent park is het. Alle stacaravans moeten aan het einde van dit seizoen (= morgen) leeggehaald worden, want die gaan allemaal weg. Die chicque chalets, daar komen er meer van! Natuurlijk dikke vetpot denk ik, gescheiden ouders die geen woning kunnen vinden huren zulke plekken tijdelijk, of mensen die in verbouwing of verhuizing zitten. Helaas wacht de tiny-houses eenzelfde lot als de stacaravans, tot treurnis van de bewoners. Ik vind het ook jammer, want ik vraag me af of het tentenveldje behouden wordt, en of ik het nog steeds zo leuk vind om daar te staan als het één en al chique homogeniteit is. Juist de kneuterigheid van stacaravans met stenen beeldjes van lelijke honden in de tuin en te hoog gegroeid gras, in combinatie met hypermoderne tiny-houses met jonge hipsters erin vond ik heel gezellig ogen. Daar paste de afwijking van mijn tent dan ook wel weer bij.

Geld is er om uit te geven
Deze camping is natuurlijk wel wat duurder dan de €4,50 per nacht die ik bij de NTKC gewend ben. Maar ik merkte aan het eind van augustus dat ik echt even wat anders moest gaan doen dan NTKC. Zo is deze maand qua woonkosten wel flink omhoog gegaan, maar qua genot ook! Ik heb de Veluwzoom ontdekt, gezwommen in een onbekend meertje, door een nieuwe stad gebanjerd (Zutphen) en nieuwe pannenkoekenhuizen geproefd. Het leukste was nog wel de onbekendheid steeds. Na vijf dagen begonnen nieuwe plannen alweer te borrelen en lag de wereld weer open aan mogelijkheden voor de volgende plek. En dat was perfect! Vanuit één plek lekker de omgeving verkennen en dan weer nieuw avontuur zoeken.

Want avontuur heb ik nodig. Nieuwe prikkels, nieuwe uitdagingen, nieuwe mensen. Ik werk natuurlijk maar 12 uur en heb veel tijd om zelf in te vullen. Dat vind ik heerlijk, maar soms kan ik ook wat onderprikkeld raken. Dan kan ik meer gaan werken, maar ik wil juist van het leven genieten, het leven voelen (zo zag ik laatst bij de Hema een flyer van een personeelslid dat met pensioen ging met het opschrift ‘Eindelijk mag het grote genieten beginnen!’. Ben je 67 en ga je dan een keer genieten van je leven.. pfoe..).

Tentbewoners onder elkaar
Dus in het kader van levensgenot trok ik op pad met mijn tent en sprak ik met mezelf af dat het avontuur even belangrijker was dan het geld. Bovendien was ik erachter gekomen dat ik toch al kneiterveel geld uitgeef, dus kon dat net zo goed aan overnachtingen zijn (goeie redenatie wel). Het leuke van echt rondtrekken is, dat je ook andere rondtrekkers tegenkomt. Op één camping waar ik maar een nachtje sliep, waren maar liefst drie mensen aanwezig die – zij het op hun compleet eigen manier – ook een soort rondtrekkers waren.

Een man was uit zijn huis gevlucht vanwege burenruzie en wilde liever dakloos zijn dan daar wonen. Hij deed het pas twee maanden en was erg zoekende, hij absorbeerde alle kennis die ik had over welke spullen je in de winter gebruikt. Hij vond het heerlijk, maar zocht eigenlijk wel iets van een klein hutje, huisje, schuurtje waar hij terecht zou kunnen als hij even geen zin had in kamperen. Want kamperen vond hij heerlijk, maar de winter niet zo. Het is leuk om te zien hoe iedereen op zijn eigen manier in een tent leeft. Hij had een backpack vol met etensvoorraden, omdat hij graag gezond en vegan at (ik doe elke dag boodschappen en koop altijd kleine hoeveelheden en makkelijk te bereiden eten). We sparden over wat het handigst is qua fiets, hij had een grote bak voorop en vond dat heel chill, maar we bediscussieerden of een karretje ook handig is (en welke dan).

Een vrouw begon zich in het gesprek te mengen en vertelde ons over haar zogenaamde ‘transportfiets’. Een fiets gebouwd voor bijvoorbeeld een krantenwijk, maar ik vond het een hele lekkere term. Het is echt iets anders dan een touringsfiets (dat heb ik meer) maar past eigenlijk ook meer bij wat ik doe. Ik ben niet per se permanent op fietsvakantie, maar mijn fiets is gewoon mijn pakezeltje zodat ik van plek naar plek kan trekken (zonder per se heel veel kilometers af te leggen).

Die vrouw, ik schat haar een jaar of zestig, was ook al vier weken onderweg met haar fiets. Ik weet niet of ik haar details zomaar kan delen, dus ik houd het even oppervlakkig. Maar thuis hing geen prettige sfeer en ze was in eerste instantie een beetje weggevlucht. Ze kreeg de smaak toen enorm te pakken en genoot van het vrije leven op zichzelf. Haar huwelijk was het probleem niet en haar man vond het dan ook prima wat ze deed. Ze was wel benieuwd wat er zou gebeuren als hij met pensioen ging, ‘dan wil hij misschien dat ik vaker thuis ben’. Pfff, ik snap dat dat de toewijding van een huwelijk is, maar het klinkt ook wel verstikkend hoor!

Ze had daar dan zelf ook nog niet zo’n zin in merkte ik, en ik vond het zo’n cool mens! Door weer en wind, met een minitentje, op je zestigste, in je eentje terwijl je altijd hebt samengewoond, gewoon fietsen. De vrijheid proeven. Als je haar zou zien zou je haar misschien scharen onder ‘gekkies’, met een veel te grote regenjas en haar lossig opgezette tentje. Maar wat mij betreft is ze echt een inspirerende powervrouw. Inmiddels was de situatie thuis ook alweer bedaard, maar ze was verslaafd geraakt aan het tentleven (I feel you, woman).

Hemelkoepel
En zo voel ik me ook op dit huisjespark. Ik vind het juist wel even gezellig, de woonwijksfeer. ’s Avonds lees ik mijn boek onder de lantaarnpaal naast de weg, kan mij het schelen. Zou ik ook zo midden in een stad of dorp kunnen doen, lijkt me een leuk gezicht. Misschien zouden meer mensen dat moeten doen, kun je de lampen thuis uilaten, haha. Ik geniet op en top van het tentleven. Gewoon continu de open lucht om me heen, de hemelkoepel zichtbaar vanaf het moment dat ik opsta tot het moment dat ik naar bed ga. Hoe kan ik ooit anders willen?

Veel liefs! Simone
P.s. Ik vind het heel leuk als je een berichtje achterlaat! Als je het vakje voor e-mailadres open laat, hoef je niet in te loggen en kun je gewoon meteen plaatsen (ik moet het eerst nog goedkeuren dus je ziet het niet meteen).

Mijn leven lijkt de laatste tijd wel een sprookje. En ik wil alles eraan absorberen, ten volste meemaken. Ik wil ook in dat sprookje zijn en het gevoel hebben dat alles om me heen magisch is. Want dat is het ook!

Afgelopen week stond ik op een terrein middenin het bos van de Veluwe. Een prachtig veld omgeven door douglas sparren. ’s Nachts kon je de sterrenhemel in cirkelvorm boven je hoofd zien, begrensd door aan alle kanten de silhoutten van de sparrentoppen. Overdag fietste ik het bos in om herten of zwijnen de spotten, pannenkoeken te eten, of van de mistige heide te genieten. De wolken hingen laag in het bos en mensen bleven thuis, want: regen. Soms lag ik overdag de hele dag in mijn slaapzak op een kleedje in het gras. Het waaide enorm, maar dat deerde me niet. Ik lag warm en keek naar de voorbijrazende grijze wolken en luisterde naar het ruisen van de beukenblaadjes. Ik viel zelfs eventjes in slaap en las de rest van de dag de kinderboeken die ik bij de dichtsbijzijnde bieb had gehaald. Elke dag één.

Iedere avond staken de vrijwilligers van de camping dertien olielampjes aan en hingen die overal op. Aan de poort bij de ingang, wat fijn was toen ik door een pikdonker bos naar huis rende nadat ik te lang bij een wildobservatiepost was blijven hangen. Vanuit de verte kon ik me al oriënteren op het kleine lampje midden in de duisternis – het was ook nog eens nieuwe maan – en voelde ik me welkom geheten. Normaal gesproken ben ik bang voor enge mannen in een donker bos, nu niet. Nu was ik bang voor zwijnen, hoewel ik ze ook wel wilde zien. Maar liever niet in het donker. En ik was bang voor de boswachter, die ziet je liever niet na zonsondergang door een pikdonker bos huppelen.

Ze hingen ook een olielampje in de regenhut: een houten dakje boven houten bankjes waar ik een lange avond in het donker met twee andere kampeerders zat te praten. De ene fietste al een maand door Nederland en was langzaam zijn zicht aan het verliezen, hij genoot er nog van nu het kon en samen bespraken we ongeveer elke camping die in Nederland bestaat (oh die is leuk! oh die is niks… oh ja die, daar wil ik nog heen! etc). De ander woonde in een camper, maar had eigenlijk ook net twee maanden door Scandinavië gefietst en was nu weer ‘thuis’. Nu had hij zin om een paar dagen met de tent op zijn rug te wandelen en de Veluwe door te steken. Met een zeer minimale backpack kwam hij die avond nog zijn tentje op zetten. Het olielampje hing hoog in de hut, gaf amper licht, maar hield ons gezelschap terwijl we nomaden-verhalen uitwisselden zonder elkaar aan te kunnen kijken.

Een derde lampje hing bij het paadje tussen het grote veld en het toiletgebouw. Als ik met mijn voortent open sliep, kon ik dit lampje liggend vanuit de tent zien. Toen ik ’s nachts een keer niet kon slapen liep ik op blote voeten door het natte gras met het lampje als oriëntatiepunt. Opeens schoof er wat over mijn voet, ik schrok. Een dier? Ik deed mijn zaklamp aan en daar zat een dikke, vette pad op het pad. Ik gaf hem een kusje, maar er gebeurde niks (ik zat blijkbaar in een ander sprookje). Normaal plas ik trouwens gewoon in de bosjes, maar nu had ik het idee gevat om mijn pony bij te knippen, maar ik had geen schaar. Helaas hielpen de vier olielampjes me niet bij het vinden van een schaar bij de toiletten, dus nu zit ik nog met lang haar en ben ik daar eigenlijk wel blij mee.

Vandaag vertrok ik van dat terrein, na het sprookje gisteravond afgesloten te hebben rond een vredig kampvuurtje met een paar medekampeerders. Ik keek vanochtend eens voor de slimheid op buienradar, en had precies alles in de regenhut gelegd toen de eerste spatjes vielen. Uiteindelijk moest ik toch de regen in, fietste ik een krap uurtje naar het station en regende tot op het bot nat, propte mijn fiets in de volle trein, reed op bestemming naar mijn kantoor en werkte daar de hele middag. Vanavond pakte ik weer de trein en moest ik nog een stuk door pikdonker bos fietsen. Het spatte lichtjes, het bos rook fris zo op deze late en natte herfstavond. Nu was ik banger voor mannen dan voor zwijnen, maar plots zag ik in de verte een klein, warmgeel lichtje branden. Het duurde maar en duurde maar voordat ik dichterbij kwam, het leek wel een illusie, misschien iemand die mij het mistige bos inlokte? Maar daar was ik dan, bij de lamp, met daarachter een groot huis, knus verlicht.

Ik werd ontvangen door een oude man, die met trage woorden en trage passen me mijn kamer wees. Hij droeg zwarte klompen, een ruitjesblouse, en krabde aan zijn grijze baardje. Het volgende sprookje is begonnen..

Liefs,

Simone

Ik weet het even niet meer.. Is dat tentleven nou wel zo geschikt? Ik heb nu Lyme opgelopen, veroorzaakt door een bacterie die een teek met zich mee heeft gebracht. Nog geen klachten gelukkig, wel aan de zware antibiotica. En dan is er nog kans dat de bacterie toch achterblijft en je jaren later alsnog klachten ervaart zoals neurologisch uitval, verlamming, etc.

Een teek kun je natuurlijk ook oplopen als je gewoon in het bos wandelt, en hoe mijn leven ook zal lopen, dát blijf ik sowieso doen. Maar opeens voel ik me erg kwetsbaar in mijn tentje en gaat mijn overtuiging van ‘buiten leven is goed voor je’ wankelen. Want, is het wel zo goed voor je? Of moeten we ons weren tegen de natuur? Zijn mensen erop gebouwd om in huizen te wonen? Is de natuur onze vijand?

Zo zit ik een beetje te piekeren. Ik kan helemaal niet zo goed tegen lichamelijke ongemakken. Het gaat altijd gebaat met heel veel niet-weten en beslissingen maken waarvan je niet weet of ze de juiste zijn. Wel of geen antibiotica, wel of geen suiker, wel of niet aanvullende zorg, wel of niet langer dan 10 dagen een kuur, en ga zo maar door. Het leven is soms een beetje natte-vingerwerk en er is nog heel veel niet bekend in de geneeskunde. Bovendien staat alles met elkaar in verband en vind ik het menselijk lichaam soms zo’n complex gebeuren. Met mijn menstruatiecyclus ben ik al jaren bezig om uit te vogelen hoe ik die ‘beter’ kan maken (= minder pijn). Maar letterlijk álles kan ermee in verband staan. Pesticiden, vaccinaties, erfelijkheid, hormonen in voeding, ‘foutje van de natuur’, tekort aan bepaalde voedingsstoffen, stagnerende energiestromen, een zgn. koude baarmoeder.. Waar begin je in vredesnaam? Zo had mijn moeder al een jaar last van zware armen en benen – leek iets richting artrose te zijn – en heeft ze sinds ze een antibioticakuur heeft gehad (voor iets anders) daar opeens geen last meer van. Was het dan toch een ontsteking? We weten zoveel niet over ons lijf en zoveel zullen we nooit weten.

Dat piekeren veroorzaakt eigenlijk een soort lijden, namelijk dat de situatie anders moet zijn terwijl ik niet weet hóe. Er gaan dan doemscenario’s door mijn hoofd van verlamd raken, afhankelijk worden (en ik heb geen partner, dan moeten mijn ouders straks voor mij zorgen, dat vind ik zielig), en ik vraag me af hoe mensen van 50+ in godsnaam zo oud zijn geworden. Hoe doe je dat, jarenlang gezond blijven? Ik vind het nu al érg moeilijk en een hoop gedoe. Dan denk ik aan mensen die jong sterven en probeer ik te accepteren dat dat ook kan gebeuren. Ergens ben ik oké met de dood, maar ergens voelt in het licht daarvan ook alles een beetje zinloos. Stel, ik ga morgen dood. Waar doe ik dit GEZEIK dan allemaal voor? (Dit zijn gedachtes die ik heb als ik me fysiek ongemakkelijk voel, zodra de paracetamol aanslaat ben ik de grootste levensgenieter die er bestaat. Diepe dalen, hoge pieken, denk ik dan maar).

Zo lag ik vanochtend een beetje na te denken en vervolgens mezelf toe te spreken dat ik niet zo moest doemdenken. Want voor je het weet trek je jezelf in een spiraal naar beneden toe, in zelfbevestigende gedachtes. Als ik veel nadenk over mijn fysieke lichaam, gezondheid, en de dood (of de zin van het leven) dan wil ik daar heel graag de hele tijd over nadenken om een antwoord te kunnen formuleren. Maar joe, wie heeft daar het antwoord op? Dus soms moet ik mezelf even een halt toe roepen. Zo ook als ik me ellendig voel, zo ook nu ik Lyme heb (en me gelukkig niet per se ellendig voel). Het is nu wat het is. Ik heb antibiotica, ik ga gezond eten, en veel verder vooruit denken kan ik niet. Pijn + weerstand = lijden, weten we. Dus soms is het maar gewoon even accepteren dat het kut is en erop vertrouwen dat het voorbij gaat en dat wat er ook gebeurt ik er wel weer mee kan dealen. Leven in het nu, mindfulness.

De muggen liepen me ook te terroriseren de afgelopen dagen, wat mijn motivatie voor het tentleven niet echt een boost gaf. Teken, lyme, muggen. Ik zat ’s ochtends en ’s avonds in de tent want buiten was echt onmogelijk. Lekker dan, het zogenaamd ‘buiten leven’ maar vervolgens opgesloten zitten in een benauwde, polyester ruimte. Bovendien had ik dikke koppijn (door de benauwdheid) en vond ik alles kut. Ik wilde lekker eten voor mezelf maken, een lekker bakkie thee zetten, maar elke handeling deed pijn. ‘Had ik maar een huis’ denk ik dan. Hoewel, als ik dan doordenk weet ik dat dat net zoveel moeite kost. Dus dan denk ik ‘had ik maar een partner’. Maar dan denk ik aan een man op m’n lip (letterlijk en figuurlijk hahaha) en krijg ik het al Spaans benauwd. Ik wil space. Ik wil bos. En ik wil júist deze uitdagingen.

Want vanochtend was de lucht helder en stond er een briesje. Welgeteld één mug viel me lastig tijdens mijn ochtendbakkie. Op dat soort dagen krijg ik vertrouwen in dat alles voorbij gaat. Zoals ik in de winter wist dat na ijskoude nachten altijd weer een bewolkte periode zou komen met warmere nachten. En zoals ik met regenachtige weken altijd wist dat ik binnenkort al mijn natte zooi weer uit zou kunnen hangen in een stralend lentezonnetje. Zo weet ik nu ook dat muggen blijkbaar komen en gaan. Hoewel wat mij betreft benauwdheid nergens goed voor is, gaat ook dat weer voorbij. En wat voel ik me dan sterk! Dan denk ik: pfoe, ik heb het maar mooi doorgezet. Ik woon in een tent, en zelfs toen de muggen me in legers kwam bejagen bleef ik in een tent wonen. Zelfs toen het vroor. Zelfs toen ik Lyme kreeg. Niemand komt tussen mij en m’n tent, of eigenlijk: niemand komt tussen mij en het bos. Krijg opeens tranen in mijn ogen terwijl ik dit schrijf haha. Bos is m’n alles.

Inderdaad, wonen in een tent is niet altijd veilig. Maar het leven is niet veilig. We lopen het risico om ziek te worden. We lopen het risico om dood te gaan. Hoe dan ook, we kunnen ons daar niet tegen weren. Hoe graag we ook zouden willen dat de geneeskunde al perfect was en er een oplossing voor alles was, hoe graag we ons ook zouden willen kunnen weren tegen de risico’s van de natuur. Er zit voor mij een stukje acceptatie in dat géén levensstijl perfect is, en alles uitdagingen met zich meebrengt. Ik denk dat ik daarin vooral moet leren om niet te ver vooruit te denken. We kunnen alleen in het nú handelen en de rest zal de tijd leren.

De natuur is een beetje mijn vijand. Daar kan ik dan betekenis in zoeken (de teek heeft me iets te brengen, of: onze wereld is verneukt en daarom brengen teken Lyme), of gewoon inzien dat dat onderdeel is van leven op deze aardbol. We zijn kwetsbaar, we zijn sterfelijk. Waarom, geen idee. Waarom we dan leven, geen idee. Maar ik voel ook zo vaak zo’n gelukszalig gevoel over het leven, dat ik daar dan maar op moet teren. Oja, en mezelf afleiden als ik me kut voel, haha.

Nou, een beetje een depressief verhaaltje met een gouden randje. Maar ook dit is tentlife. ‘What doesn’t kill you makes you stronger’ ofzo? Beetje kort door de bocht, maar ook ergens wel weer blij met deze ervaring. Niet om Lyme te hebben, maar wel om op scherp gezet te worden. Want ik heb nog geluk dat er een rode kring is gekomen en ik die ook nog eens heb gezién.

Liefs!

Simone

P.s. Leuk als je een berichtje achterlaat! Als je het blok voor ‘e-mailadres’ leeg laat, hoef je niet in te loggen als je je bericht wil posten. Je reactie is niet meteen zichtbaar, ik moet ‘m nog goedkeuren.

Het is een stikkend hete dag. Ik was juist zalig gelukkig met de regenachtige weken de afgelopen tijd, zo midden in de zomer, niet wat je zou verwachten van iemand die in een tent woont. Een medewerker in de natuurwinkel waar ik regelmatig kom zei al: ‘ik dacht nog aan je met die regen’, suggererend dat het een trieste boel zou zijn bij mij. Het tegendeel is waar, ik houd van regen. Allereerst houd ik van de geur van een nat bos en van het idee dat alle planten lekker veel water krijgen. Ik hou van vruchtbaar, groen, fris en weelderig en regen is daar samen met de zon onmisbaar in. Dan kan je nog zeggen dat je ervan houd als het geregend hééft, maar niet per se als het regent. Maar ook dat vind ik heerlijk. Een dik wolkendek, tikkende geluiden op de tent. Grijs weer nodigt uit om lekker niets te doen en gewoon een beetje te wachten tot de zon weer komt. Donkere luchten passen bij traag doen, alleen zijn en rusten, waar ik erg van geniet.

Laatst ontdekte ik dat als het regent het zoveel lawaai maakt dat ik de snelweg in de verte niet meer hoor, of alle andere potentieel storende geluiden (niet dat ik daar normaal veel last van heb, maar het is ook wel eens lekker om alléén met natuurgeluiden omringd te zijn). Bovendien kan je zelf ook je gang gaan in de tent zonder dat iemand je hoort, want iedereen om me heen zit of in een tent die net zoveel lawaai maakt als de mijne, of loopt ergens in het bos met waarschijnlijk een capuchon op, of een paraplu boven hun hoofd, waardoor je ook niet veel hoort van de gekkigheid om je heen. Hard zingen kan ik dan doen, of, nog leuker, mijn vibrator gebruiken zonder bang te zijn dat iemand denkt dat ik mijn gebit schrob met mijn elektrische tandenborstel (maar eigenlijk wel weet wat dat geluid écht betekent). Ik kan zélfs, als ik zou willen, het hardop uitschreeuwen als datzelfde apparaat zijn werk goed heeft gedaan. Het eerste wat een tentbewoonster dus kan denken als het regent is niet ‘shit, alles nat’, maar ‘yes, alles nat’, of zoiets.

Maar vandaag is het dus weer heet. Terwijl ik van de week mijn opslag aan het inrichten was trok ik daarom mijn enige korte broek uit de kist met zomerkleren – het is eigenlijk een zwembroek – zodat ik lekker met blote benen rond kan paraderen de komende tijd. Vandaag heb ik echter de neiging dat broekje heel diep in de afvalcontainer te stoppen want hij kruipt omhoog tijdens het lopen en nu schuren mijn plakkerige blote benen tegen elkaar. Bovendien had ik op de fiets het idee dat iedereen zo mijn ongeschoren lippen kon bewonderen en als ik iets háát is het continu op moeten letten of je nog wel acceptabel over straat gaat (toelichting: mijn schone onderbroeken hingen allemaal nog nat aan de waslijn). Morgen draag ik weer een lange, luchtige broek, degene die ik de helft van de dagen al draag, afgewisseld met een jurk die ook door kan als nachtjapon.

De afgelopen maanden mocht ik van mezelf losgaan met kleding, want ik word gewoon erg blij van leuke kleurtjes combineren en me uit te drukken middels wat er aan mijn lijf hangt. Ik vind het leuk als mensen aan me kunnen zien dat ik een bosheksje ben, dat ze kunnen zien dat ik blij door het leven ga, dat het van me uitstraalt dat ik lekker doe waar ik zin in heb. Ik vind het leuk om me mooi te voelen en kleding staat soms echt in het verlengde van hoe ik me voel. Zwarte t-shirts met duistere opdrukken (humans stay away!) als ik menstrueer, of een zwierige jurk met hoge split als ik me een sexy godin voel. In de winter liep ik 24/7 in dezelfde outfit rond, omdat ik dan geen zin had in omkleden en kleren vooral een praktische functie hadden. Maar in de loop van maart was ik steeds meer bij mijn ouders te vinden om weer eens een nieuwe kledingstuk erbij te pakken en er een oude voor in de plaats terug te stoppen. Omdat ik toch behoefte bleek te hebben aan afwisseling bij de tent bedacht ik op een gegeven moment: ik mag zo veel kleding mee als in mijn backpack past. Het weegt toch niet zoveel, dus dan kan ik het prima op mijn rug dragen, en dan hoeft het niet in de geringe ruimte in mijn fietstassen – naast al mijn kampeerspullen – gepropt te worden.

Dat was even leuk, maar ik kom er nu alweer op terug. Overzicht is misschien nog wel belangrijker dan keuzemogelijkheden en bovendien zijn er maar een paar kledingstukken die én leuk zijn, én perfect voor het leven bij de tent. Het is heerlijk dat er gewoon een select stapeltje textiel naast mijn matje ligt (overdag, want ’s nachts fungeert al die kleding als opvullen van mijn kussensloop) en dat ik er alsnog leuk uit zie. Het is ook de kunst om er juist met weinig spullen iets bijzonders van te maken, dat wakkert ook je creativiteit aan. Accessoires worden dan belangrijker, zoals oorbellen, polswarmers, kleur van mijn sokken en hoe ik mijn dreads knoop. Ik draag nu bijvoorbeeld elke dag een leren riempje met een buideltje voor mijn mes en aansteker. Dat is niet alleen esthetisch (zodat mensen dus zien dat ik een bosheksje ben), maar ook nog eens erg praktisch want die dingen raak ik altijd kwijt en heb ik de hele dag door nodig voor mijn dagelijkse kopje koffie en driemaal daagse wraps met humus, komkommer en geitenkaas. Lekker kneuterig, toch?

Oja, over die wraps. Zwervervriendin Zora (inmiddels gedoopt tot Vicky de Viking, de metgezel van Katy de Kelt, ik dus) zwoor al bij wraps op elke lange-afstands-wandeltocht die ze maakte. Tot mijn verbazing, want ik was nog volhardend in: jE moEt TocH aVoNdEtEn! Maar wraps als ontbijt, als lunch, en als avondeten is echt te gek. Nog even de voordelen op een rijtje:

• Je eet drie keer per dag groentes
• Je weet in de supermarkt altijd precies wat je nodig hebt
• Je hebt nog minder ingrediënten nodig dan ik kleren bij me heb
• Het is fúcking lekker
• Je hoeft nooit te koken (scheelt behalve gas ook tijd en frustratie, maar scheelt ook snoepen als je wel de intentie had om te koken maar geen zin)
• Je kunt eindeloos variëren (wat ik dan niet doe, want dat vind ik dan weer moeilijk, máár ik heb vandaag wel zalm gekocht ter afwisseling)
• Ik eet meer spinazie dan ik ooit gegeten heb

Leuk als je een berichtje achterlaat! Als je je e-mail adres niet invult, kun je dit doen zonder in te loggen :) Je moet hiervoor wel ook eerst deze blog even los openen mocht je vanuit de homepage lezen.

Eén van mijn mindere momenten van het tentleven. Ik werd vanochtend om 5:00 wakker met intense menstruatiekrampen. Mijn pijnstillers zaten in mijn fietstas en ik was inmiddels al niet meer in staat die te pakken. Uiteindelijk werd het zo erg dat ik wel móest, en toen na anderhalf uur zakte de pijn. Ik was doodmoe en high van de pillen. Is het dan vervelender om in een tent te zijn? Niet echt, eigenlijk. Zoals met veel dingen is niet de tent per se het probleem, maar het alleen zijn. Iemand die even een kop thee kan zetten of die pillen aan kan geven was fijn geweest. Maar datzelfde probleem had ik gehad in een huis. Dus misschien wordt het tijd een vent te gaan zoeken. Grapje ;)

Een ander minder moment was een paar weken terug, toen ik poffertjes van de AH had gegeten. Ik lag misselijk in bed en moest opeens overgeven. Ik ging rechtop zitten in mijn slaapzak en pakte snel een plastic zak, waar een gat in bleek te zitten. Mijn spuug droop over mijn slaapzak heen en terwijl ik de hoeveelheid probeerde te minimaliseren reikte ik naar de rol vuilniszakken die ik gelukkig dichtbij had liggen. Maar probeer maar eens een vuilniszak van een rol af te scheuren terwijl je een plastic zak met kots dicht probeert te houden terwijl je ook nog moet kotsen. Het gros droogde ik op met een handdoekje (ik dacht alles, maar dat bleek de volgende ochtend niet zo te zijn, mijn laptoptas meurde nog dagen en moest een badje krijgen). Ik had het ook nog hartstikke koud, dus rillend en misselijk en moe lag ik in bed. Puf om goed te kijken hoe alles erbij lag had ik niet. Was de volgende dag niet zo lekker wakker worden.

Ja, die twee momentjes waren tot nu toe wel mijn dieptepuntjes van het tentleven. Maar dieptepunten kun je je meestal niet zo goed herinneren, dus het zijn er vast meer geweest. Ergens is ziek zijn in de tent ook wel weer fijn. Alle spullen liggen meestal binnen handbereik (oké, die medicijnen was echt dom), en als ik echt niet lekker ben maar wel wat wil eten ligt dat meestal ook voor mijn neus. Het is vervelend dat ik ver moet lopen voor water, en ik zou het nog vervelender vinden als het zou gebeuren met drukte. Want druk is het de laatste tijd op de kampeerterreinen waar ik sta! Pasen, meivakantie, hemelvaart, pinksteren. Met Hemelvaart kwam ik op vrijdag aan en waren álle plekken bezet, terwijl er niet eens officiële plekken zijn. Ik ging toen maar op de overgroeide jeu-de-boulesbaan staan, wat een prima plekje was maar waar ik uitkeek op auto’s. Later op de avond bleek dat de muggen het daar ook gezellig vonden, die kwamen overvliegen vanuit het moeras dat achter de camping ligt.

Die muggen zijn echt extreem. Een medekampeerder zei dat het ook midges zijn, die je ook in Schotland tegenkomt. Kleine steekmugjes die volgens hem ook onder je oogleden gaan zitten en steken. Dat had ik inderdaad ervaren, want ik liep al drie dagen met mijn nerdy brilletje op omdat ik jeukende ogen had. Ik dacht dat het lag aan het al drie maanden dragen van maandlenzen. Maar nu viel het meer op zijn plek.

Ik leer ook wel weer met die muggen omgaan. ’s Avonds buiten zitten is op dit terrein echter een crime. Het komt denk ik vooral vanwege dat moeras, dus ik heb hoop voor andere terreintjes. Ik kan me ook veel makkelijker verplaatsen met dit warmere weer! Tijdens mijn ovulatie zit ik vol met avonturenzin en afgelopen maand heb ik onder andere een paar dagen in Drenthe gekampeerd, ook op een terrein van de NTKC (de club waar ik lid van ben en op wiens terreinen ik meestal sta). Heerlijk gevoel om mijn tentje weer een paar dagen op een nieuwe plek te zetten en de omgeving te verkennen. Lekker met mijn fiets naar dorpjes en musea, laptop gewoon mee dus ik kan ook gewoon werken. Ik merk wel dat ik dan minder efficiënt ben, routines helpen toch om wat geconcentreerder aan het werk te gaan.

Nu ga ik over anderhalve week een maand op wandelvakantie in Wales, met zwervervriendin Zora. De weken voordat ik wegga heb ik nog her en der afspraken, moet ik mijn werkzaamheden overdragen, wil ik nog spulletjes kopen en ophalen bij mijn zus uit mijn spullenvoorraad, en was het dus wel weer handig op het terrein dichtbij huis te staan. Waar dus dat moeras zit. De eerste stap in hoE ovErLeEf Ik MUGgeN = lange kleren aan ’s avonds! Want met blote benen werd ik echt gillend gek. De tweede stap = vroeg de tent in! Wat geen straf is, want ik vind vroeg op bed liggen eigenlijk heerlijk. De laatste tijd probeer ik dan ook mijn telefoon in het toiletgebouw in de oplader te laten, wat twee voordelen heeft: mijn telefoon is elke dag vol en ik neem ’s avonds de tijd voor rustige zaken. Ik lees opeens boeken uit, ik ga eerder slapen, en als ik niet vroeg kán slapen dan lig ik gewoon lang te mijmeren en ga ik alsnog eerder slapen dan mét telefoon. Want dan zou ik gescrolld hebben op Instagram enzo, en dat weer moeilijk weten te stoppen.

Dat lukt nog niet altijd, soms is mijn telefoon ’s avonds nog aardig vol en voelt het zinloos om hem in de lader te leggen. Dat is ook prima, ik ben niet te streng voor mezelf. Maar ik merk wel dat ik me supergoed voel als ik soms bewust mijn telefoon ver weg leg!

Oja, en die drukte dus. Ik moest er wel even aan wennen. Met Pasen overviel het me opeens en verplaatste ik mijn tent naar een rustig plekje. Nu merk ik dat ik er alweer meer aan gewend ben. Ik heb wat minder privacy, dat wel. Iedereen ziet hoe laat ik opsta en wat ik doe met mijn leven. Maar ik merk ook dat ik dat wat meer los kan laten, omdat ik nu al best wel lang dit tentleven doe. Ik durf de ruimte in te nemen en ik durf mensen te vertellen dat ik in mijn tent woon. Het kost ook tijd, want veel mensen maken een praatje, dat is de cultuur bij NTKC. Dat is heel gezellig eigenlijk, juist als je er lekker de tijd voor neemt. Maar als je helemaal naar de gedver je tent uit komt kruipen omdat je een ochtend menstruatiekrampen hebt overleefd, is het minder prettig. Het lukt me gelukkig steeds beter gesprekken af te kappen die te lang duren ;)

Op naar Wales!

🎒 Dit zijn alle spullen die ik de laatste tijd meesjouw! Backpack vol met kleren, is lekker licht en wel een luxe die me plezier geeft. Een cijferlijstje van de afgelopen vier maanden (januari tm april)

De nachten:
🌨️ Januari – 9 tent / 22 huis (ouders op vakantie dus mocht op hun huis passen, een welkome afwisseling).
🌧️ Februari – 24 tent / 4 huis
🌦️ Maart – 24 tent / 7 huis / 1 doorgehaald want babynichtje werd geboren.
⛅ April – 26 tent / 4 huis

De plekken:
⛺ 9 verschillende kampeerterreinen
🏠 3 verschillende huizen
🏨 3 verschillende hotels

De uitgaven (gemiddeld over vier mnd):
🛌 Overnachten – €600 inclusief het Groene Boekje en lidmaatschap NTKC = gemiddeld €150 per maand.
🍎 Voeding – €77 aan boodschappen per week, €230 per maand.
☕ Horeca – €244 per maand aan koffietjes en lunch tijdens werk of om op te warmen.
🥾 Kampeerspullen – €920 in totaal aan een nieuwe winterslaapzak, drie paar nieuwe (goeie!) schoenen en wat ander grut, gemiddeld €230 per maand haha. Maar telt niet helemaal want die grote uitgaven gaan hopelijk voorlopig niet meer gebeuren.
🚂 Vervoer – €351 aan trein en bezine, pfoe! Gemiddeld €88 per maand.
🎉 Overig – (In totaal) €220 aan tattoo, €250 aan Krav Maga (vechtsport), €100 aan fietsreparaties, €100 aan een festivalticket voor de zomer en €200 voor mijn treinkaartje naar Engeland in juni.

Gemiddeld dus zo’n €1200 per maand. Ik ben eigenlijk best tevreden over de uitgaven! Dacht dat ik echt ziék veel uitgaf. Is ook wel zo, maar ik vind dat ik het uitgeef aan de goede dingen. Genoeg eten en niet teveel op de prijzen letten was belangrijk afgelopen winter. Net zoals de warmte opzoeken en kunnen werken in de horeca. Leuke dingen: daar wil ik geld voor hebben. En de kampeerspullen waren een investering. Wel zou ik met veel minder willen kunnen, maar ik gun mezelf kleine stapjes!

🌿 Benieuwd wat je van het bovenstaande overzicht vindt!

(Reageren kan zonder inloggen als je e-mail niet invult)