Soms heb ik het gevoel dat ik met elk been in een ander leven sta. Met het ene been in het natuurleven in de tent, in het bos, en met het andere been in het stadse leven, met werk, social media en koffietentjes. Mijn keuze om in een tent te gaan wonen heeft me iets meer naar de kant van het natuurbeen laten zakken, waardoor dat andere been wat aan het knellen is. Het liefst neem ik dat andere been ook mee naar de natuurkant, maar het zit daar nog een beetje vast. Als dat natuurbeen dan een beetje moe is, is er alleen dat stadsbeen om op terug te vallen. En daar zit ik nu. Ik ben even teruggevallen op mijn stadsbeen, haha.

Misschien is het een soort laatste stuip (vast niet, maar ik vind het een leuke vergelijking) om dat stadsbeen nog even helemaal onder te dompelen en te genieten van de plek waar hij staat. Ik heb vorige week mijn tent ingepakt na een derde slapeloze nacht. Niet alleen vanwege de kou, maar ook vanwege de drukte en hectiek in de rest van mijn leven waardoor ik het tentleven afraffelde. En ja, dan is de kou extra heftig en raakt het allemaal een beetje versloft en pauper. Op het terrein waar ik stond mag je tent alleen staan als je er ook slaapt, dus ik besloot om 06:00 dat ik om 07:00 op zou gaan staan en de hele boel in zou pakken en bij mijn ouders zou gaan pitten. Dat was nog best een uitdaging want alles was bevroren, maar de troost was dat ik mijn vader had opgetrommeld om me met de auto te komen halen. Soms moet je gewoon even kiezen voor gemak en gelukkig heb ik die mogelijkheid!

De dagen ervoor waren ook wel erg fijn eigenlijk. De sneeuw bij de tent, wauw! Allemaal pootafdrukken in de sneeuw die ik nieuwsgierig volgde. Ik deed alsof de pootafdrukken van de kat die het hele terrein toegeëigend bleek te hebben van een marter waren en de hondenpoten zonder voetafdrukken toch gewoon van een wolf, maar de ree en konijnenpoten waren wel eenduidig. Zo prachtig hoe zich opeens een geheime wereld openbaart als het sneeuwt!

Sneeuw en vrieskou blijkt ook verbindend, want naast een hongerige kat kreeg ik ook een paar avonden mijn vriend de muis op bezoek. Met de kou kookte ik mijn eten meestal in de tent, lekker winddicht en met het petroleumkacheltje naast me (ja, met genoeg ventilatie en valbeveiliging). Het muisje kwam dan steeds onder mijn voortent door om van de avocadoschilletjes te snoepen. Echt schattig en gezellig. Als ik in bed lag rende hij ook wel eens óver mijn binnentent heen, dat vond ik dan wel weer een beetje intens. Maar ach, wel snoepig 🍬.

Nu ik bij mijn ouders ben kom ik even ultiem tot rust. Ook al heb ik veel afspraken en slaap ik niet eens zo lang als ik normaal in de winter doe, voel ik me echt goed. Ik heb ruimte om iets te doen met mijn creatieve inspiratie (borduren, kaartjes maken, viool spelen) en kan ’s avonds nog lekker uitgebreid chillen. Ik douche elke dag en kan afspraken maken in de avond. Het past even heel goed bij mijn schema nu, omdat het me rust brengt. De tent brengt geen rust, want kost veel werk. Uiteindelijk brengt dat me heel veel mentale rust, maar dan moet ik er niet nog een volle planning naast willen houden. Dus met dat verlangen in mijn achterhoofd, en met de belofte dat dat in de nabije toekomst ook plaats gaat vinden (ik ga 4 maart naar Schotland en stop dan ook met werken) dompel ik me dus even helemaal onder in het gemak van een huis. Voor een paar nachtjes bij mijn ouders, en dan in februari mag ik drie weken op een huis in Assen passen. Echt zo fijn om even alles ‘af te ronden’, lekker met mensen af te spreken, dingetjes op mijn computer te doen en Schotland voor te bereiden!

Het leuke aan een huis is ook dat ik dan weer anders met de natuur omga. Normaal is het onderdeel van mijn dagelijks ritme en nu moet ik het actief opzoeken. Dat geeft wel weer een aanleiding en mogelijkheid om nieuwe plekken te ontdekken. Ik reed van de week met de auto van mijn ouders naar de Veluwe waar ik al een tijd niet ben geweest, om op een random plek door het bos te struinen. Dit weekend ben ik in Twente te vinden en daarna dus in Drenthe. Ik heb heel erg zin om lekker dagjes te wandelen, nieuwe musea te bekijken, en dan toch ’s avonds lekker in een warm bedje te liggen! Juist weer op een ander niveau avontuur.

En dan kan ik met frisse moed met fiets en tent de Noordzee oversteken om daar het tentleven weer lekker te omarmen (of niet, dan slaap ik in herbergjes met full Scottish breakfast 🔝).

Niet zo’n boeiend verhaaltje, maar wel even een update van het nomadenleven!

xSie

Het is half 12 ’s avonds, ik ben net in mijn slaapzak gekropen. Het is min drie graden en ik was nooit zo laat naar bed gegaan als ik mijn petroleumkacheltje niet had gehad. Voor twee tientjes op de kop getikt via Marktplaats, waar hij nieuw zo’n €70 kost. Er gaat petroleum in of paraffine, dat eerste koop je gewoon in literflessen bij de bouwmarkt. Het stinkt een beetje, maar met voldoende ventilatie past hij prima in de voortent en zit ik de hele avond lekker warm op mijn schapenvelletje.

Ik voelde me kut vandaag. Stond net na de spits op station Utrecht Centraal te wachten op de trein met mijn dikke boskleren aan. Mogelijk was ik daardoor de enige op dat perron die het niét koud had, maar toen ik naar mijn reflectie keek in het treinraampje zag ik een sloeber. Knalrode muts met een rare opdruk, opengeknipt aan de achterkant zodat mijn dreads erdoorheen passen. Dik groen fleecevest met over de logo’s heen op de linkerborst en de rug een stukje stof genaaid. Een wijde wollen broek, als een kabouter. Ik zou de trein pakken, naar de tent, in een donker bos, alleen, terwijl het vriest. Dat voelde even heel eenzaam allemaal.

In relatie tot de stad voelde ik me een dakloze. Het contrast was zo groot, van de mensen en de warmte naar het alleen-zijn in de kou. Leeftijdsgenoten die met elkaar gaan dineren of in de Stadsschouwburg naar een toffe voorstelling gaan. Stelletjes die hand in hand in de Ekoplaza hun hazelnootmelk in het mandje gooien en bediscussiëren welke soep ze die avond zullen eten. En ik daartussen, me afvragend of ik wel de goede keuzes heb gemaakt in het leven.

Vorige week stond er een artikel over mij in de krant. Nieuwsgierig als ik was heb ik op allerlei plekken naar de reacties gekeken. De positieve waren fijn. De negatieve blijven hangen, zo werkt dat. Veel waren conclusies gebaseerd op alleen de inleiding, omdat voor de rest van het artikel je een abonnee moest zijn (‘zeker leven van een uitkering’ of ‘puur van de natuur leven kan helemaal niet in Nederland’). Anderen waren gebaseerd op aannames die nergens in het artikel werden genoemd (‘ze heeft gewoon een e-bike’ of ‘ze stinkt vast een uur in de wind’). Maar de pijnlijkste reacties waren van degenen die twijfelden aan mijn kunnen en het me niet gunden te falen. ‘En straks wil ze toch weer het burgelijke leven leiden en moeten wij opdraaien’. ‘Straks gaat het vriezen en staat ze jankend op de stoep bij haar ouders’. ‘Dit hou je nooit lang vol’. ‘Ze voelt zich niet thuis in de maatschappij maar gebruikt wel de faciliteiten’.

Ben ik blij met het artikel? Ja. Maar de kritische opmerkingen hebben me ook aan het denken gezet. Waarom doe ik dit eigenlijk? Ben ik hypocriet? Kan ik het maken hiermee ‘te koop’ te lopen terwijl er mensen zijn die noodgedwongen in een tent wonen? Mag ik wel zeggen dat ik in een tent woon als ik bij wijze van morgen besluit weer in een huis te trekken? Vind ik het eigenlijk nog wel leuk?

Ik krijg de drang me extra te bewijzen. Ze wel eens te laten zien dat ik het heus deze koude week ook wel uithoud. Dat ik echt niet zomaar wat heb rondgebazuind voor aandacht. Tegelijkertijd haalt die bewijsdrang alle plezier eraf. Ik wil dit niet doen om me te bewijzen, ik wil dit gewoon doen, om mezelf. Maar het is wel zwaar. En door het te delen met zo’n groot publiek wordt het opeens een publieke aangelegenheid. Iets wat ik doe juist om het publiek en de meningen te ontvluchten, wordt opeens iets waar mensen een mening over hebben. Ik voel me in mijn tent helemaal niet meer in mijn eigen bubbel in de natuur. Ik voel me een maatschappelijk fenomeen.

De kern van mijn weg met de tent is niet te laten zien dat ik het allemaal wel beter weet en iets doe wat iedereen zou moeten doen. Het is gewoon een zoektocht naar mijn eigen kunnen en mijn eigen geluk. Dat ik überhaupt de mogelijkheid heb dat een beetje te onderzoeken is een hele geprivilegieerde positie. In die zin snap ik de weerstand die het bij sommige mensen oproept: weer zo’n decadent moppie die een beetje zichzelf gaat zoeken en daar bijzonder over doet, maar als het niet meer leuk is kan ze gewoon weer een luxeleventje leiden. En dat klopt. In die zin is mijn verhaal misschien meer gericht op het clubje welvarende mensen in Nederland. Mensen die zich bezig kunnen houden met zingeving, omdat in hun basisbehoeften al is voorzien. Het is zéker niet bedoeld als verheerlijking van armoede. Ik ben niet arm, laten we wel wezen. Ik heb geld, een universitair diploma, en een goed netwerk. Ik kán dit leven met minimale middelen uitproberen, omdat ik terug kan vallen op faciliteiten en comfort. Ik kan de ontberingen compenseren met lekker eten, de nachten in de tent afwisselen met nachten onder een betaald dak. Ik kan dikke slaapzakken en wollen kleren kopen en liters petroleum als ik me warm wil stoken.

Dat ik me niet thuis voel in deze maatschappij – een uitspraak die ik doe in het artikel – klopt dan ook niet. Ik bén de maatschappij, ik maak er onderdeel van uit en ik ben er afhankelijk van. Ik wil me er ook helemaal niet compleet van afzonderen. Wel wil ik me afzonderen van het publiek. Mensen zijn allemaal zo druk en het gaat overal om gedragsregels en oordelen, daar wil ik afstand van. Ik wil vrije tijd, alleen zijn en ik wil natuur, en daarom woon ik in een tent. Ik wil spullen hergebruiken zodat ik minder hoef uit te geven en daarmee minder kan werken en kijken tot hoever ik kan gaan.

Mijn boodschap is niet: ga in een tent wonen, huizen zijn overrated. Mijn boodschap is vooral: het kan allemaal wel wat rustiger aan. Als we eens minder zouden uitgeven, minder waarde zouden hechten aan status, meer zouden hergebruiken, minder op geld gericht zouden zijn, dan zouden we én de aarde een beetje sparen en misschien wel een stuk gelukkiger kunnen zijn. Dat natuur goed voor je is, is een feit, dat rusten goed voor je is ook. En ik probeer te onderzoeken wat ik écht nodig heb. Hoeveel geld? Welke spullen? Welke betrokkenheid in de maatschappij? Ik wil weten waaróm ik mijn tijd aan bepaalde dingen besteed en ik zoek dat uit door bij nul te beginnen.

Maargoed, ik weet het ook allemaal niet. Ik doe ook maar wat.

Het is fijn dit op te schrijven. Daardoor zie ik zelf ook weer in dat dit mag falen. Dit mag falen, ookal heb ik het halve land verteld dat ik in een tent woon. Dat maakt me weer iets rustiger. Dat, en het besef dat ik voorlopig weer even geen publiciteit wil. Dat ik weer wil genieten van de natuur en niet wil nadenken over wat mensen van me vinden (toch schrijf ik deze blog, dat vind ik dan wel weer leuk haha).

Nu eens kijken of deze slaapzak me ook bij -8 warm houdt. Ik hoop ‘t, en anders stook ik die hele kachel vannacht nog leeg ;) (ik doe ‘m uit als ik ga slapen, geen zorgen). Xx Simone

Vanuit mijn fantastische opslagbox stel ik steeds weer mijn benodigdheden samen die toepasselijk zijn voor het moment. In de zomer heb ik namelijk een hele andere uitrusting nodig dan in de winter en als ik langer op één plek sta vind ik gezelligheid belangrijk, terwijl als ik onderweg ben lichtgewicht juist uitmaakt. Ik neem jullie graag mee in mijn standaard uitrusting deze herfst!

Ik vervoer alles op de fiets. Ik heb een karretje van mijn ouders geleend waar lekker veel in past en nu had ik twee fietstassen achterop (in de zomer heb ik ook twee voortassen en gebruik ik het karretje niet). Helaas zijn mijn achtertassen laatst gestolen, maar wederom waren mijn ouders de redding: die hadden er nog twee liggen.

Huis

• Tent Nordisk Halland 2PU
• D&D Tarp 3×3 camo
• Campingstoel
• Hoofdlamp met wit en rood licht
• Kaarslantaarn (NIEUW EN ZO BLIJ MEE)

Die tarp heb ik een haat-liefde verhouding mee. Het is in dit regenweer écht nodig om iets van een schuurtje te hebben. Daar kan mijn fiets onder staan, mijn karretje, mijn zakken hout. Mijn regenjas kan er drogen en bovenal: ik kan er rechtop zitten als het regent. Alleen hij is best groot en als je hem niet strak genoeg spant waaien zo alle haringen eruit. Gelukkig heb ik nu een opstelling zonder haring en met alleen touwtjes aan bomen. Nu hangt hij al een week superstabiel en daar ben ik zo blij mee! Ik had ook een kleinere tarp kunnen kopen, maar ik wil ooit ook graag onder een tarp slapen (durf nog niet). En daar is deze dan weer geschikt voor.

Mijn hoofdlamp is heel belangrijk, omdat het al erg vroeg donker wordt. Ik ga niet om 17u al op bed liggen, maar ook gewoon lekker koken, mijn boek lezen, een rondje lopen. Daarvoor heb ik licht nodig (behalve voor dat laatste dan). Deze is oplaadbaar en dat vind ik wel prettig. Soms heb ik hem echter de hele avond aan als achtergrondlicht, en moet ik wel erg vaak opladen.

Ik miste daarbij een sfeerlichtje. Het tentleven is vrij kil door alle polyester materialen en het kunstmatige licht versterkt dat effect. Nu heb ik bij Kathmandu echt mijn droomlantaarntje gevonden. Een olielamp kan lekken en dan moet je weer olie meenemen. Een kaars waait zo uit en kan niet open in de tent. Een elektrische lantaarn is weer ongezellig. Maar in dit lantaartje doe je een kaars en dan schuif je de glazen zijkant weer omhoog. Zo is hij stormbestendig en redelijk veilig als ik hem ophang! Dit doe ik alleen in de voortent trouwens, want alles is licht ontvlambaar bij mij haha. Het is zooo gezellig met dit kaarslicht!

Slaapsysteem

Slapen is de kern van het buitenleven. Mijn minimum voorwaarde voor deze avontuurlijke lifestyle is dat ik het warm heb ’s nachts en goed slaap. Soms heb ik daardoor wat overbodige dingen mee, omdat je nooit precies weet wat het weer gaat doen. In de herfst en winter kan de temperatuur de ene nacht onder het vriespunt liggen en de volgende nacht 12 C zijn! Dit heb ik mee (vanaf de grond):

• 2-persoons aluminium isolatiematje met zilveren kant naar beneden
• Wollen deken op de vloer
• Exped matje via marktplaats, dus geen idee welke precies, R-waarde onbekend
• Schapenvacht met huid
• Twee fleecedekens op ongelijke hoogte aan elkaar genaaid als lakenzak
• Mummieslaapzak Robens Serac 900 (comforttemp -12 graden)
• Thermolakenzak Reactor Compact Plus (Sea to Summit) (nog niet gebruikt tnt)
• Kruik
• Polyester kussensloop (vul ik met kleding als kussen)

De afgelopen weken was het tussen de 2 en 12 graden ’s nachts en heb ik met verschillende constructies gespeeld. Eerst had ik het isolatiematje met het zilver naar boven liggen, maar ik vond de grond wel erg koud aanvoelen. Sommige mensen zeggen dat je het zilver onderop moet doen, zodat het de kou terugkaatst. Ik redeneerde dat het met de zilveren kant boven mijn lichaamswarmte zou behouden, maar ik voelde toch best veel kou er doorheen komen. Nu heb ik hem dubbelgevouwen: een zilveren kant boven en een zilveren kant onder. Dus heb ik beide effecten! Mijn schapenvel heb ik óp mijn matje, dan profiteer ik er denk ik het meeste van. Die is overigens multifunctioneel, want gebruik ik ook op mijn kampeerstoel voor een warme bips!

Qua slaapzak heb ik verschillende dingen geprobeerd. De mummievorm van de slaapzak en de donzen vulling maken dat je echt een warm holletje kunt creëren. Alleen: je ligt wel erg strak en dichtgeknoopt. De condens ’s ochtends maakt het oppervlak van de slaapzak erg vochtig, dus het leek me handig daar de ruime fleecezak overheen te doen. Andersom werkt echter ook fijn: in de fleecezak heb ik veel meer bewegingsruimte en het voelt lekker zacht aan. Mijn slaapzak leg ik daar opengeritst als deken overheen op warmere nachten, en op koudere nachten rits ik hem dicht (of doe ik een muts op). Eigenlijk doe ik het elke avond weer anders.

De thermo lakenzak gebruik ik denk ik pas als het gaat vriezen. Dan kruip ik met de redelijk dunne maar warme thermo lakenzak in de mummieslaapzak, en doe ik de fleece zak om het geheel. De kruik is fijn, omdat de gulden slaapzakregel is: een slaapzak maakt je niet warm, maar behoudt jouw lichaamswarmte. Ik ga vrijwel altijd koud mijn bed in, daar is bijna geen ontkomen aan. Een kruik voegt dan extra warmte toe die behouden kan worden, heerlijk. Als ik dat niet doe kan het soms wel twee uur duren voordat ik genoeg warmte heb geproduceerd voor een warm bedje (in die tijd kijk ik gewoon een serietje op Netflix, maar dat zijn wel de brakkere nachten haha).

Ik ben ook van plan deze bivvy bag te kopen. Dat is een waterdichte hoes voor om je slaapzak. Dat is fijn als je écht écht buiten gaat slapen (zonder een tent, of onder een tarp) maar misschien ook wel fijn voor de erg koude nachten. Belangrijk is dat het wel ademt, anders blijft je zweet in je slaapsysteem hangen en koel je alsnog erg af (of zweet je je kapot en dat is heel a-relaxt).

De wollen deken is een beetje extra. Deze ligt op de grond van mijn tent, dat zit wat lekkerder. Eventueel kan ik hem over me heen trekken als ik het te koud heb, of buiten als dekentje gebruiken. Wat ik er vooral fijn aan vind is dat ik met lekker weer er heerlijk op in het gras kan liggen! Is de afgelopen weken nog niet gebeurd, haha.

Keuken

• Eenpersoonspannetje Decathlon (ik gebruik alleen de pan met deksel)
• Gasbrander + butaan/propaangas 450 gram
• Lepel en inklapmes van de kringloopwinkel
• Vierkant opbergbakje plastic
• Sneldrogende handdoek
• Snijplankje
• Afwasbak
• Opbergkist voor eten (tegen dieren)
• Drie blikjes: één met koffie, één met suiker-/honingzakjes, één met theezakjes
• Koffie opzetfilter 1×2 met twee openingen (druppelt langzamer)
• Metalen mok 200ml
• Thermosfles 400ml (heb ik al zes jaar, water blijft gloeiend heet en lekt nooit)
• Vuurkorfje te leen van vriendin

Vorig jaar gebruikte ik een benzinebrander, maar die moet je altijd voorverwarmen. Even snel een kopje thee zetten zit er dan niet in en dat weerhield mij er ook echt van te koken of een warm drankje te maken. Nu gebruik ik gewoon een gas-systeem tot het te koud wordt, dan krijg je gas niet meer aan. Het is wel de duurste variant van koken, maar ook het gemakkelijkst, behalve dat het soms een hele queeste is om een gasflesje te vinden. Alternatief zou ook nog de Trangia set zijn die op spiritus brandt, of een hobo stove op kleine houtjes. Bijvoorbeeld bij de Kelly Kettle, die ik binnenkort mag lenen van een vriend om uit te proberen! Er zijn nog wel meer systemen, maar dit zijn degenen die ik overweeg. Koken op de vuurkorf is nog leuker natuurlijk en dat heb ik de afgelopen weken ook regelmatig gedaan.

Het pannetje vind ik erg fijn, omdat het een steel heeft. Deze is ook inklapbaar, dus handig in de tas. Ik heb ook een billycan (ik geloof 1.4L) in de opslag, die gebruikte ik vorig jaar. Perfect voor op het kampvuur, maar minder handig voor alledaags koken door het ontbreken van een handvat. Ook is deze redelijk smal dus minder efficiënt op een brandertje.

Bord heb ik niet nodig, maar een extra bakje is altijd wel fijn. Als ik meerdere dingen apart van elkaar moet koken voor een gerecht kan het daar even in, en als ik teveel heb gemaakt kan ik het bewaren. Ook open zakjes en pakjes kunnen daar in. Grappig genoeg mis ik een vork nooit, een snijplank bleek echter onmisbaar. Ik vind het heel fijn om niet alles vanuit mijn hand te hoeven snijden, haha.

Met mijn koffiesysteem ben ik erg tevreden. Ik heb van alles uitgeprobeerd, een mokkapot, oploskoffie, laten bezinken. Maar filterkoffie is heel toegankelijk en kan moeilijk mislukken. Misschien koop of maak ik ooit nog een herbruikbaar filter, want mijne gaan er nu erg snel doorheen.

Kleding

Mijn lievelings onderwerp! In de vochtige en koude maanden geldt: cotton kills. Dat zal met 9 graden niet zo zijn, maar met verre vriestemperaturen wil je katoen zéker vermijden. Het houdt vocht vast en daardoor koel je af. Dat voel je ook als je katoen aan hebt en het is koud, de stof voelt echt koud aan. Daarom zweer ik bij (merino)wol en fleece. De voordelen van wol zijn: natuurlijk materiaal, isolerend (ook als het nat is), esthetisch. De nadelen zijn dat het langzaam droogt en wat zwaarder is om mee te nemen. Fleece is daarentegen licht en droogt snel, maar isoleert niet als het nat is en ik vind het minder prettig spul. Een combinatie van alles werkt het beste! Ik vind het ook leuk om er kneuterig uit te zien, dus esthetiek maakt voor mij wel uit. Maar ook duurzaamheid: veel wat ik heb is van de kringloop of van familie geweest. Sommige dingen koop ik natuurlijk wel nieuw.

• Overdag draag ik: Een sportbh, onderbroek, wollen hemdje, katoenen pyjamabroek (kan nu nog wel overdag en zit lekker zacht), wollen broek, merinowollen truitje, merinowollen spencer, fleecevest, fleece oorwarmer, wollen polswarmers, wollen sokken, wandelschoenen of snowboots tegen de regen
• ’s Nachts draag ik: een polyester joggingbroek, wollen sokken, zelfde wollen hemdje, dat zelfde merinowollen truitje, soms ook de wollen spencer, soms ook de fleecehoofdband
• Extra ter afwisseling overdag of ’s nachts: merino thermolegging en merino thermoshirt, nog een wollen truitje, extra wollen sokken (in totaal 4 paar), extra ondergoed (in totaal 7 stuks)
• Bij regen of kou: een kashmere wollen mantel (nog nauwelijks gedragen, misschien als het gaat vriezen), regenjas, regenbroek, acryl sjaal, acryl beenwarmers
• Bij de tent: tuinklompen

Mijn regenjas is een oud ding van mijn oma geweest en helpt eigenlijk nul tegen regen. Ik wil graag een nieuwe en goede, maar vind het heel lastig omdat ze zo duur zijn. Ik ga dus nog wat researchen, want het is wel een heel belangrijk kledingstuk voor dit leven! Tips zijn welkom :)

Hobby

Jaaaaaaaaaaaaaaaaa boeken! Ik vermaak me met boeken van de bieb en heb soms nog eigen boeken bij me als naslagwerk. Zo sjouw ik nu met het Hemelboek (over het weer) en een vogelboekje. Een andere keer heb ik het bushcraftboek bij me of wildplukboek. Ik lees verder graag jeugdboeken van de bieb, op reis lees ik die op mijn e-reader. Verder:

• Een schrift voor mijn Arabisch lessen en de cursus wintervogels die ik doe
• Een agenda om bij te houden waar ik elke nacht slaap en sinds kort houd ik daar ook weergegevens in bij (temperatuur, windrichting, luchtdruk etc)
• Een etui met naaispullen en haaknaalden etc
• Een tin whistle. Helaas durf ik op deze camping geen muziek te maken, heb daar zoveel zin in! Het liefst zou ik mijn altviool meesjouwen haha. Ik speel graag Ierse melodieën.
• Gedroogde leliebladeren heb ik nu ook bij me. Die lagen in de opslag te drogen en vlecht ik nu af en toe wat van. Ik vind het leuk daarmee te oefenen.
• Laptop. Die laat ik het liefst op kantoor liggen, maar ik werk soms op verschillende plekken. Dus soms neem ik hem ook weer mee naar de tent.

Dat was het wel! Alhoewel het steeds weer verandert wat ik precies meeneem natuurlijk.

Superleuk dat je hebt meegelezen! Ik ben benieuwd wat jouw slaapsysteem is in de winter in een tent? En of je nieuwe inspiratie hebt opgedaan in deze blog of misschien wel tips hebt voor mij (bijvoorbeeld qua regenjas)? Ik hoor het graag!

Liefs,

Simone

Het nadeel aan je vervelen is niet dat je niks te doen hebt, maar dat je plots motivatie verliest voor alles in het heden en in de toekomst. Je krijgt een soort onverschillige blik op het leven. Ik, althans. Misschien is het de zee van tijd waardoor niets urgent lijkt en er nergens druk achter zit. Ik kan alles doen en daardoor doe ik niks. Apárt.

Aan de andere kant, zoveel kan ik nu niet doen. Dat is juist het probleem. In de zomer verveel ik me ook wel eens, maar de oplossing is dan altijd een rondje door het bos wandelen. Nu is het donker en het regent. Het is de hele maand al donker en het regent al weken. Zo voelt het, althans.

Ik probeer het meta te zien. De grootste uitdaging van het tentleven zijn juist dit soort worstelingen. Het niets kunnen doen en het grote contrast daarin met het leven van leeftijdsgenoten. In plaats van dealen met stress moet ik dealen met verveling. Ik weet niet welke erger is, maar tegen het laatste kan ik beter dan tegen haast, druk en continue hartkloppingen.

Verveling is ook een kans. Een ruimte om dingen te doen of te bedenken die diep van binnen borrelen. Opeens maak ik uit wanhoop tijd voor een boek, voor een armbandje maken van gedroogde bladeren, voor koken op kampvuur (als het niet regent dan). Maar nu zijn mijn opties op. Op-ties. Ik heb al gedoucht en dat heel lang gerekt. Mijn boek is uit. Ik heb al mijn appjes beantwoord.

En morgen begint hetzelfde riedeltje van voor af aan. Wakker worden op dezelfde camping; op dezelfde manier koffie zetten; naar dezelfde bushalte om achter dezelfde laptop te gaan werken in dezelfde stad als waar ik als baby al kwam. Niet zo gek dat ik uitvluchten bedenk in mijn hoofd. Opeens wil ik een vriendje (ik lijk wel gek) en bedenk ik het ene na het andere gestoorde plan voor mijn leven post-werk (post als in ‘na’, niet als in brievenpost).

Ook daarin lijkt niets goed genoeg. Naar het Midden-Oosten om Arabisch te leren: saai. Fietsen door Schotland: saai én eenzaam. Mijn zus opzoeken die dan in Canada zit: kan. Werken op een boerderij is Nederland: hm. Of ik mezelf té vrij heb gemaakt, of dat dit een onvermijdelijke reactie is op een leven in de natuur waar ik doorheen moet, ik weet het niet.

Misschien is dit een fractie van wat mensen voelen als ze wetenschappelijk werk moeten doen op de Noordpool, in de winter, waarin het dan de hele dag donker blijft. Ik weet niet waarom ik daar aan denk, maar de vergelijking dient zich aan in mijn hoofd. Mensen die het achteraf een prachtige verstillende ervaring vonden, maar die niet makkelijk was. Dat ze het prachtig vonden verzin ik er even bij, maar dat lijkt me wel.

Het leven in de tent is niet makkelijk. Ik denk dan aan kou, aan nattigheid, aan spierballen nodig hebben. De grootste uitdaging is misschien wel het mentale proces. Ik moet hiermee leren omgaan – of beter – ik wíl hiermee leren omgaan. Vanochtend zag ik weer heel duidelijk voor me waarom ik dit doe. Het is een oefening, een geleidelijke opbouw naar iets groters. Plassen regenwater in de voortent, eenzaamheid, verveling, existentiële vragen, koude nachten, ik wil ze aankunnen. Ik weet niet precies waarom, maar ik wil het*.

Shit, nu ben ik ook alweer klaar met schrijven. Gelukkig is het tien uur, tijd om te gaan slapen.

Liefs! Si

* Waarom is me een raadsel

* Niet dat ik die motivatie nu zo sterk voel met dat allesoverheersende vervelingsgevoel

* Betekent nog niet dat het leuk is

30 oktober 20:04 uur
Eerste nacht op een nieuwe camping. Ik heb voor een maand betaald, honderd euro per week. Ik sta op een kale zandplek, want ik mag niet op het gras staan. Ik mag ook niet op het ingezaaide deel van de zandplek staan, dus een smal strookje is voor mij. Het regent al uren dus de modderpoelen zullen al wel zijn ontstaan rond m’n tent. Ik maak me zorgen dat alle regen onder mijn tent doorsijpelt en alles zeiknat wordt. Maarja, wat maakt dat eigenlijk uit. Was het wel een goede keuze hier te staan? Het voelt helemaal niet als het outdoorleven waar ik naar verlang: middenin de natuur, low budget leven als een soort landloper. Maar I guess dat komende maanden een compromis worden. Het off the grid leven gaat niet gepaard met een online baan. Dus nu even in de buurt van iedereen en een gefaciliteerde plek. Hé, het is gewoon de regen die het ongezellig maakt. En hé, het bos is prachtig hier. En, hé, je hebt een kneuterige bieb en twee vriendinnen in het dichtsbijzijnde dorp. Het loopt wel los.

2:33 uur
Vervolg van de nacht: ik word wakker van een wapperende tarp. Fiets, die als tarpstok diende, valt met een harde klap om. Het regent nog steeds. Met mijn telefoon als zaklamp schijn ik vanuit de tent naar buiten. Mijn tarp vangt vol de Zuidwesterwind, niet over nagedacht. Een haring blijkt losgeschoten, en in pyjama en op klompen doe ik er drie nieuwe haringen in. Hoelang gaat ‘ie dat houden? Hier kamperen voelt als één groot fiasco. Besef me dat ik het in ieder geval aan deze plek wijd, niet aan herfstkamperen in het algemeen. Dat scheelt. Nu met natte pyjama slapen? Het is in ieder geval warm. Dit wordt nog een lange nacht.

31 oktober 7:30 uur
De eerstvolgende keer dat ik weer geklapper hoor naast me is het gelukkig al licht. Brak hijs ik mezelf uit de slaapzak om alles weer vast te binden voordat mijn fiets weer met geweld omvalt en het eten in de fietstassen wordt geplet. Ik zet de tarp nu met de opening naar Noordoost zodat hij niet meer als een zeiltje op zal bollen. Totdat de wind draait dan. Vannacht had ik al bedacht dat ik voortaan de met camouflagekleuren bedekte doek steeds af zal breken voordat ik ga slapen en voordat ik wegga. Zodat er geen haringen uit de grond vliegen of spullen die eronder staan onverwachts toch nat worden. Gelukkig is het eindelijk gestopt met regenen en schijnt zelfs de zon. Recht op mijn kampje. Misschien had de campingbaas het toch niet zo slecht voor met me, en misschien wordt het nog wel leuk hier ook. Een pittige eerste nacht, maar ik kan wel wat hebben.

16:25 uur
Ik ben doodmoe van vannacht. Hoe doen ouders met kinderen dat? Een beetje aangerommeld bij mijn ouders thuis. Het was weer een grauwe, regenachtige dag, op het ochtendzonnetje na dan. Toen ik naar huis fietste zag ik iedereen in dikke jas naar huis snellen na een werk- of schooldag. Hoe zouden zij het vinden als ze nu naar een tent gingen? Vorig jaar voelde dat voor mij nog best onveilig. In een tent ben je blootgesteld aan de grillen van de natuur en kan je er niet zo makkelijk voor vluchten. Maar ik merk dat het eigenlijk vooral goed voelt om nu naar mijn tent te fietsen. Ik weet dat ik daar veilig ben, omdat ik dat een winter lang heb ervaren. Droog en warm. Mijn tent voelt nu vertrouwd. Wat heerlijk om minder bang te zijn.

18:10 uur
Als het regent staat alles even op stil. Het hoofddoel is spullen – en mezelf – drooghouden. Want eenmaal nat droogt het niet met dit weer. Mijn nieuwe zwarte mantel van wol (in Harry Potter stijl) wil ik graag aan want ik heb het fris onder de tarp. Maar ik hou hem in de tent. Mijn schapenvachtje laat ik onder mijn matje liggen in plaats van hem op de stoel onder me te leggen. Of nee wacht – ik pak ze gewoon allebei. Dan kan ik nog lekker een kopje dampende kruidenthee zetten en één van mijn nieuwe biebboeken verslinden. Anders zou ik nu al in bed moeten gaan liggen voor warmte.

21:01 uur
Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, en zo tel ik door tot twintig. Dan hoor ik de knal verderop. Was het rechts van me? Met de Zuidwesterwind zal hij dan niet meer hier overheen trekken. Huiverend herinner ik me het verhaal van Zora dat de bliksem vorig jaar op deze camping in een caravan was ingeslagen. Het gebeurt hier dus wel gewoon, ondanks alle torenhoge douglas sparren. Flits. Ik tel weer. Ik heb geen idee of ik hetzelfde tempo aanhoud, maar ik kom nu tot 25. De donderwolken drijven dus van me af. Een volgende pauze van 30 seconden bevestigt mijn vermoeden. Pfieuw. Ik Google weer even wanneer je dekking moet zoeken en men zegt bij tien seconden of minder. Paniek in de tent is niet nodig, maar naïviteit ook niet. Ik lig hier voorlopig in ieder geval veilig.

Maar wat als de bliksem dichtbij was geweest? Wat had ik dan moeten doen? Sommige mensen zeggen dat de kans dat je geraakt wordt vergelijkbaar is met de kans dat je wordt aangereden. Maargoed, in mijn tentje ben ik kwetsbaar. Ik snap ook niet goed hoe het zit: stel, hij slaat in de boom hier twintig meter naast de tent. Heeft dat behalve gehoorschade ook een gevolg voor mij? Ik lig natuurlijk onbeschermd op de grond, maar zal de grond alles geleiden? Ik heb geen idee. Ze zeggen dat je niet onder een boom moet zitten, maar misschien maakt het dan nog uit of je de stam of de wortels aanraakt. Ik ren misschien wel naar het toiletgebouw als ik niet tot tien kom, hopen dat ik van dat sprintje ook zonder kleerscheuren af kom.

Afin, hier lijkt het gevaar geweken. De regen druppelt nog wat na op de tent, een gemoedelijk geluid. Na vannacht weet ik dat ik niet wegdrijf op deze plek, al regent het nog zo hard, en dat stelt me gerust. De tarp staat nog opgespannen, omdat het er zo vreselijk gezellig uit zag en ik de opening aan luwe kant heb gemaakt. Hopelijk blijft ‘ie zo hangen. Ik ben zo blij met mijn kampje!

1 november 10:11 uur
Ik verlang naar Noord-Italië in de herfst. Duurde dit seizoen maar het hele jaar, dan kon ik alle plekken bezoeken die zo prachtig zijn in de mist. God, ik hou van het najaar. En van de winter, maar het is nog zo warm. ‘Geniet er nou maar van’, zeg ik tegen mezelf. En dat doe ik heus ook wel, zolang ik geen peentjes zweet in de wollen truien die ik meesjouw. Snel zal ik niet beter weten dan dat ik het vuur aan moet steken om het uit te houden. Zucht. Zoveel verlangen.

Het is moeilijk om te genieten als je het gevoel hebt dat het niet klopt. Lekker hete zomerweken krijgen een naar randje als je beseft dat er watertekorten ontstaan. Warme herfstweken lijken fijn als je in een tent woont, maar ik wil juist leren leven met de koude temperaturen. De Japanse esdoorn in de tuin van mijn ouders was een paar dagen geleden nog donkerrood, nu kleurt hij langzaam felrood. Tegelijkertijd vallen de blaadjes er door het stormachtige weer alweer bijna allemaal af. Ik vraag me af of leven met de natuur ook niet het acceptatieproces is dat je er dus geen invloed op hebt. Nee, te droge zomers kloppen niet. Nee, een herfst met warme temperaturen is raar. Drie weken regen en storm is niet ideaal. Maar het laat weer zien dat de natuur niet maakbaar is. Ik anticipeer op kou in de tent, maar moet het zien te redden met regen, onweer en harde wind. De kou is niet de ultieme uitdaging van het tentleven, maar de onvoorspelbaarheid van de natuur.

16:52 uur
Online werken past eigenlijk helemaal niet bij het leven dat ik wil leiden. Maar ik vraag me bij die constatering gelijk af of het ooit goed genoeg is. De gedachte dat alles beter zal zijn als je die ene baan niet zou hebben en die ene partner wel: is dat wel zo? Ik herinner me mijn zogenaamde dankbaarheidsoefening die ik soms in mijn dagboek doe. Drie dingen opschrijven waar ik dankbaar voor of blij mee ben en ook waarom. Dat helpt. Met dankbaarheid hoef je geen zaken positief te maken die dat niet zijn. Maar in plaats van wat je wilt schrappen uit je leven focus je op de dingen die je fijn vindt. En ik geloof dat je daar dan automatisch meer naar gaat leven.

Toch kan ik het niet laten om te mijmeren over alles dat anders moet. Ach, dit hoort toch ook bij het leven. Beetje melancholisch moeilijk doen over alles.

– Ik ben dankbaar voor de herfst, omdat de kleuren en geuren en de vochtigheid me gewoon een ultiem geluksgevoel geven (en omdat het overal buiten lekker rustig is).
– Ik ben dankbaar voor mijn moeder, omdat ze als een veilige baken voelt.
– Ik ben dankbaar voor deze nieuwe camping, omdat ik wat extra faciliteiten heb, wat dichter bij mijn familie ben en een prachtig bos om me heen heb.

2 november 10:24 uur
Opeens waaien er keihard bladeren in mijn gezicht. Ik zit in de tent met de voor’deur’ een beetje open als er plots een windhoos opsteekt. Ik knijp mijn ogen dicht en laat het over me heen komen, te laat om de tent dicht te doen. De wind gaat even snel weer liggen als hij opstak, maar hier zal het niet bij blijven. Vandaag is code oranje, storm Ciarán is in het land. En wat doe je dan als je in een tent in het bos woont?

Als het regent hang ik de tarp op of doe ik een regenpak aan. Als het koud is maak ik vuur. Met harde wind moet je daarentegen in iets stevigs schuilen. Misschien ga ik zo via het bos naar het dorp, maar ik vraag me af of dat wel veilig is met rondvliegende takken. Een helm zou helpen, dat zou ik kunnen vragen bij de receptie. Als ik het aandurf flink voor lul te staan.

16:15 uur
Ik zie mensen in hun auto’s zonder jas aan. Zij verplaatsen zich op zo’n dag van binnen naar binnen. Het regent en het stormt, maar zij worden niet nat. Saai lijkt me dat. Het is toch lekker om die storm een beetje aan te gaan? Te vóelen dat het herfst is. De uitdaging te hebben van: shit, als ik maar niet door een tak geraakt wordt. Of, als mijn broek nu nat wordt, krijg ik hem dan nog droog vanavond? En ondertussen te genieten van de koele wind op je wangen en de gele beukenblaadjes die massaal door de lucht dwarrelen. Juist dit seizoen wil ik niet vanachter een raam meemaken. Ik wil de herfst zijn.

20:17 uur
Eigenlijk kun je niet echt wónen in een tent. Overnachten ja, en schuilen misschien ook. Maar wonen is meer dan dat. Het is aanrommelen in de keuken, languit hangen op de bank, je kist met knutselspullen erbij pakken om iets leuks te maken, gesprekken voeren met een glas wijn erbij, de tafel dekken, thee zetten voor degene die net thuis komt, kringverjaardagen vieren, uitgebreid douchen en je kledingkast opentrekken om te besluiten wat je vandaag eens aan zal doen. Al die dingen doe ik nog wel, maar bij anderen thuis, in cafés of in de bieb. In die zin woon ik dus niet echt in een tent. Maar het is denk ik wel mijn verlangen het wonen ook echt in en om de tent te doen. Wat heb ik daarvoor nodig? Een kachel misschien, een extra stoel. Een ruimte waarin ik kan staan en extra kopjes als ik koffie zet voor bezoek. Iets meer spullen – kleren, handwerk – zou het ook meer wonen maken. Maar, maar. Maar. Ik wilde toch juist simpel? Of wilde ik vooral het noodzakelijke en een buitenleven?

Mijn tent wordt bijna platgeblazen door de storm en ik sta naast een bos waar lariksbomen knarsen in de wind. Mijn tent is echt een kanjer. Ik vermaak me met een zielig jeugdboek en droge wraps met geitenkaas en tomaat.

21:10 uur
Haring rechtsvoor is eruit geschoten, zat eraan te komen. Drie tiewraps aangemaakt zodat ik ‘m in een vers stukje grond kan zetten. Als het doek te los staat en dus klappert kan hij scheuren, dus dichterbij was geen optie. Wanneer gaat die verdomde storm eens liggen?

Liefs ❤️🍂

Het is heerlijk op Texel. We zijn er pas een week, en toch voelt het al alsof we hier gewoon helemaal leven. Dat gebeurt als je leeft zoals wij, het nomadische met een tentje. Nieuwe plekken zijn geen vakantie-oorden waarin je zoveel mogelijk binnen korte tijd wil zien en meemaken, maar wij hebben de tijd en léven gewoon op de nieuwe plekken waar we komen. We doen niets bijzonders en toch is het zo bijzonder: we wonen op een eiland!

Zuiderwind waait harder
Leven op een waddeneiland is leven met wind. We passen onze dag erop aan. Afgelopen week stond de wind vooral zuid-west, en wij zitten op het noordpuntje van het eiland. Dus alles wat we wilden doen vereiste een tegenwindoffer (maar met de terugweg altijd KEIhard wind mee). De laatste paar dagen was de wind intens, met enorme rukwinden die aangesterkt worden door de hoogteverschillen van de duinpannen. Fietsen leek ons een crime, maar we hadden toch zin in de rumour van het hoofdstadje Den Burg (20km fietsen). Er blijkt een Texelhopper te gaan, een busje dat je moet reserveren, en dus namen we die. Zo leren we de gemakken van dit eiland kennen.

Deze week draait de wind via noord naar het oosten, dus moeten we onze tenten weer anders zetten en rekening houden met tegenwind op de terugweg. Die wind is intens, je hoort hem continu om je oren suizen ’s nachts. Het tentdoek wappert en je twijfelt of alles het wel houdt. Maar het heeft ook iets dramatisch en bevrijdends. Open landschap, de ruige zee, de woeste wind. Heerlijk herfstig ook.

Vaste stekkies
Ons kampeerterrein zit tegenover een Landalpark. Daar zien of horen we niks van, op af een toe wat schreeuwende kinderen na. Maar in dat park zit ook een pizzarestaurant, een campingshop, en een zwembad. Vanochtend waren mijn wraps op (wij ontbijten en dineren altijd wraps haha, lekker makkelijk) dus liep ik naar die shop voor verse broodjes. Heerlijk en wat fijn zo dichtbij! Misschien kan ik ook wel een keer gebruik maken van de wasmachine. Van de week deed ik nog een handwasje, maar met het enorme wisselvallige weer is drogen moeilijk. Dat duurde drie dagen, met steeds weer opnieuw natregenen, wat ook niet bevorderlijk is voor de frisheid van je kleding. Bovendien is het sinds gister een stuk kouder, nu komt de herfst er tóch aan! Handwasjes doen is dan ook minder comfortabel omdat je er gewoon koude handen van krijgt.

En misschien, heel misschien, ga ik nog wel een keer naar het zwembad. Als tentbewoner in de winter moet je alleen altijd bedenken wat je gaat doen met nat haar. Ik heb ook nog dreads, die drogen tergend langzaam. Misschien moet ik een badmuts kopen, of ik moet het zo plannen dat ik na het zwembad een paar uur binnen zit. Ik zie het wel.

Digital nomad
In het dorp hier vlakbij hebben we een bakkertje ontdekt dat een beetje het Hema-concept heeft qua restaurant. Je bestelt gewoon aan de bar en gaat zitten waar je wilt, zolang je wilt. Dat is perfect om te werken op mijn laptop, want je kunt iets minder consumeren en je zit er wat anoniemer. Het blijkt dat ze hier in elk dorpje zo’n bakker hebben, uitkomst! Werken is wel intens met dit leven. Vorige winter toen ik met dit leven begon was dat al een zoektocht, steeds weer bedenken waar ik nú weer ging werken. Nu heeft Vraag de Vroedvrouw een eigen kantoor in Amersfoort, wat heel fijn is want je hebt altijd een fijne en gratis werkplek. Maar nu ben ik daar natuurlijk niet, dus loop ik weer tegen hetzelfde probleem aan.

Daarnaast ben ik met mijn lieftallige Zora die niet werkt, en is het soms moeilijk om me te concentreren. Als Zora dan klaar is met binnen zitten en lekker wil wandelen, is het eigenlijk jammer dat ik door moet werken en dat lukt dan vaak ook slecht. Bovendien is het een stressvolle en drukke tijd op werk en kreeg ik vandeweek even een breakdown omdat ik het overzicht totaal verloren was, wat door gebrek aan ritme wordt versterkt.

Winterplannen smeden
Nu na een week fietsen naar en een week óp Texel begint het dagelijks ritme weer wat te komen. Doordat de grootste hype eraf is (ik wil dit en dit en dit en dit en dit doen!) is het ook prima om lege dagen te hebben en allebei wat meer ons eigen gang te gaan. ’s Avonds loop ik dan te piekeren in de tent hoe ik het ná deze maand op Texel weer allemaal in ga richten. Ga ik nomaden, waar ik zoveel zin in heb? Maar dan krijg ik weer dat probleem met werken en bovendien is de kou vervelend als je steeds weer in moet pakken. Ga ik weer op het terreintje staan waar ik de vorige winter stond? Ik ben die plek zat en had mezelf beloofd het te ontwijken, hoe wel het wel een praktische ligging heeft.

Blijf ik dan op Texel? Het waait hier wel hard en dat moet ik dan afstemmen met af een toe een ritje naar huis voor afspraken op kantoor & met mijn favo mensen. Ik verlang naar groots avontuur en vrijheid, maar merk ook dat het niet allemaal nú hoeft. Ik hoef niet nú al die natuurkampeerterreinen te ontdekken. Maar toch wil ik ook wat nieuws. Dus het wordt ergens zoeken naar een compromis.

Het wordt bovendien kouder, wat goed is voor het maken van realistische plannen. Onderdeel van die realistische plannen is fantaseren over welke kleding ik ga dragen. Zora en ik vinden praktisch het belangrijkst, maar vinden romantiek zéker niet onbelangrijk. Ik droomde altijd van een lange wollen rok, maar in de zomer heb ik met een lange katoenen rok al ontdekt dat dat geen doen is bij de tent. Een natte zoom en er steeds op staan als je gehurkt voor de tent zit. Ik vond toen een prachtige wollen broek op Castlefest die ZO ROMANTISCH IS. Ik waan me een hobbit en de rest van mijn outfit moet daar ook bij aansluiten. Maar het moet dus ook praktisch zijn. Materiaal dat warm houdt en snel droogt, lekker zit en makkelijk aantrekt. Wijde spullen, fleece, snel uit en aan te trekken.

Dus waar ik ook naar toe ga na deze maand, ik ga eerst even langs de opslag om de warme spullen erbij te pakken en een winterkabouter te worden :)

Liefs!!
Simone