De eerste mental breakdown in 2,5 maand, nog best netjes. Ik heb dus het Noorden bereikt en lig al twee dagen voor pampus in m’n tent. Op een fijne camping, gelukkig wel. Er is een apart veldje voor trekkers en het is een stille plek. De douches zijn top en de supermarkt ook, bovendien zit er een chocoladecafé op een half uurtje lopen. Maar daarmee is alles ook wel gezegd, voor de eerstvolgende eetgelegenheid heb je echt een auto nodig.

Ik ben zó ontzettend moe dat ik bang ben dat er iets mis met me is. Vitaminetekort? Een ziekte? Of ben ik gewoon zwak? Alleen die zoektocht al vermoeit me nog meer en zuchtend pak ik dan maar weer mijn boek erbij voor afleiding. Een wandelingetje probeer ik nog wel te maken, maar het liefst laat ik me dan ter plekke door mijn benen zakken. Het gras ziet er zo aangenaam uit om in te liggen!

Oké, fietsreizen is best intensief. Maar dat doen toch wel meer mensen en die trekken dat toch ook prima? Waarom doe ik dan zo moeilijk? En zó heftig doe ik het nou ook weer niet, ik vertrek meestal niet vóór tienen en bij uitzondering zet ik eens na zes uur mijn tent nog op. Kortom: ik zou niet zo moe moeten zijn.

Maargoed, heel veel invloed heb ik er ook niet op, dus klaag ik erover tegen vriendinnen die bevestigen: “Simone, niet alleen is het fietsreizen en het kamperen intensief, je bent de laatste tijd ook nogal.. eeh.. streberig”. Zo appte ik Zora vandaag wat een verspilling wc-papier eigenlijk is, hoeveel we daarvan gebruiken en dat dat allemaal van bomen moet komen. Dat moet toch anders kunnen? Maarja al te veel water wil je ook weer niet verspillen en een beetje hygiëne is ook wel fijn. Lastig dilemma.

Gister kocht ik een klein pocket vogelboekje omdat ik dat toch wel miste, vandaag voel ik me schuldig, want ook dáárvoor zijn bomen nodig. Dat ene boekje doet ’t hem niet, maar een algehele cultuur van jaarlijks miljoenen boeken drukken en alles maar weer consumeren en je huis ermee volplempen terwijl je het misschien een paar keer bekijkt en er honderden leuke boeken bij elke willekeurige kringloop liggen, dat is het probleem. En met mijn aankoop heb ik alleen maar bevestigt dat zelfs iemand die van de natuur houdt net zo keihard meewerkt aan het vernielen ervan.

Het probleem: ik heb weer eens een serieus boek gelezen over klimaatverandering. De reden dat ik vooral graag jeugdboeken of makkelijke romannetjes lees is dat serieuze en kritische boeken me vrijwel altijd doen wankelen. Deze ging over het verlies aan bossen op het Noord-Amerikaanse continent en was zowel mooi als in en in verdrietig. Daarna was ik weer helemaal klimaatdepri.

Tijdens het fietsen ben je blootgesteld aan de natuur, maar ook aan alle menselijke elementen van de moderniteit. Zo klaagde ik al over lawaai van auto’s, maar ik kom ook langs kilometerslange kaalgekapte heuvels, zie stranden vol liggen met plastic visserstouwen, en lagen in het Zuiden van Schotland de bermen vol met afval. Als je in dit deel van de wereld dichtbij de natuur wilt leven word je ook onvermijdelijk geconfronteerd met het besef dat dit eigenlijk nauwelijks mogelijk is. De mens is overal en de hoeveelheid gezonde ecosystemen neemt af.

Meestal probeer ik het positieve te benadrukken. Te zien wat er méér kan, in plaats van minder. Ik wil meer leren over vogels en eetbare planten, wil me makkelijker aan kunnen passen op de elementen en probeer in elk stedelijk gebied te zien hoe mooi de plantjes zijn in plaats van hoe lelijk het beton. Maar na het lezen van zo’n boek gaat er een knop om in mijn hoofd en zie ik opeens overal de lelijkheid en verderf en vooral ook hoe ik er zelf net zo hard aan bijdraag.

Ik zou willen dat ik weinig nodig had, dan zou ik zo’n kleine last voor de aarde zijn én het zou zoveel vrijheid geven. Weinig eten, weinig luxe, weinig rust. Dan zou ik ook weinig geld nodig hebben en kunnen doen in het leven waar ik zin in heb. Maar hoe weinig luxes ik al heb, veel minder lukt me gewoon niet. Ik word gewoon blij van een middagje hangen in een café met havercappu’s en een brownie. Ik word gewoon blij van af en toe in een hostel slapen en mensen ontmoeten. Ik word blij van leuke boeken, van af en toe bijkomen op een camping als afwisseling van het wildkamperen. Ik word blij van biologische voeding, van lekker eten en van een biertje op z’n tijd. Ik word blij van leuke cursussen en van af en toe mooie spullen: een nieuwe tent, een verrekijker, een mooie ring, barefootschoenen. Maar ik vond de afgelopen weken dat dat bullshit was en ik minder minder minder moest.

Mijn lichaam geeft de grens aan, gelukkig, en mijn vriendinnen spiegelen me. Opeens besef ik hoe weinig ik at de afgelopen weken. Een paar broodjes en wraps op een dag, en als ik een hele chocoladereep naar binnenwerkte vond ik mezelf al gulzig. ‘Jemig, er zijn mensen die niets eten en kijk wat jij naar binnen propt’, dacht ik dan. En dan al het plastic waarin het verpakt zat, ik walgde van de hoeveelheid afval die ik produceerde. Maar nu besef ik: ik moet meer eten.

Het is moeilijk toe te geven dat ook ik afhankelijk ben van grote supermarktketens, van electriciteit voor mijn telefoon, van asfaltwegen. Maar ik ben relatief onbelangrijk. De verandering zit in het leiderschap, in de grote beslissingen die gemaakt moeten worden. Extinction Rebellion heeft als één van hun uitgangspunten: “Wij leven in een giftig systeem, maar we houden niemand daarvoor individueel verantwoordelijk”. En misschien is dat ook hoe we naar onszelf moeten kijken. Ik zou graag willen laten zien dat we ook zonder al die dingen kunnen die de aarde vervuilen en ongelijkheid versterken, maar misschien moet ik ook inzien dat ik dat niet binnen één mensenleven ga bereiken en zeker niet in m’n uppie. We moeten het samen doen, want: hoe kan ik zonder telefoon leven als de hele maatschappij op het hebben van een telefoon is ingesteld? Algehele afzondering of op een eilandje leven draagt dan ook niets bij.

Ik ben onbelangrijk, voor het geheel. Maar op kleine schaal ben ik belangrijk (hoop ik, natuurlijk zit er soms ook de gedachte: waar verdien ik dit aan? Of: Wat is het nut van mijn bestaan? Maar die moet ik gewoon wegdrukken want heeft geen antwoord). Voor mijn familie, vrienden, voor de mensen die ik elke dag tegenkom. “If you want to change the world, go home and love your family”, is een quote die ik jaren geleden las en altijd bleef hangen. De grootste impact zit in de liefde die je deelt in de kleine kring om je heen. Het plastic dat je opruimt op je wandelingetje naar de supermarkt, de liefde voor natuur die je deelt met je kinderen, het kaartje dat je stuurt naar je tante. En de grote verandering zit misschien in het inzicht dat het anders moet, misschien een keer het meedoen aan een demonstratie, de kritische blik.

Dus de knop is weer om. De verwerkingstijd van een paar weken na het lezen van een boek is weer verstreken, haha. Oja, ik mag goed en gezond eten. Oja, ik mag geld uitgeven aan comfort. Oja, ik mag echt heus wel een keer naar Canada vliegen om mijn familie te zien (toch? Die vind ik nog moeilijk haha). Het voelt soms zwak om dan maar te kiezen voor vervuilend gemak, maar wat is het alternatief? Afzien? Depressie? Lamlendig janken in de tent omdat ik voedingsstoffen tekort kom?

Fuck wat is het moeilijk, maar ik heb net een tas vol dadels, avocado, havermout, pasta, yoghurt, kaas, chocola, mandarijnen en ga zo maar door gekocht want één ding is zeker: als ik wil blijven fietsen moet ik eten.

Xx ❤️

De beste warme chocolademelk (van de wereld? De UK?) met twee shots espresso: de mountain mocha. Ik mag er vier bonbons bij uitkiezen. Vervolgens drapeer ik me aan een tafeltje binnen, want die felle zon trek ik niet meer.

I made it. I freaking made it! Ik ben eindelijk aan de Noordkust, waar onder scherpe kliffen de lichtblauwe zee over wit zand buldert. De laatste twee weken stonden eigenlijk vooral in het teken van het bereiken van deze plek. Waarom weet ik niet, ik hou juist van het zwerverselement en niet van het doorbeuken. Maar misschien omdat ik een beetje opzag tegen de Hooglanden en er in eerste instantie helemaal niet van plan was naartoe te gaan. Eenmaal dichterbij het punt dat ik de definitieve keuze moest maken werd ik een beetje bang. Voor leegte, voor zware heuvels, voor het onbekende. Maar ik deed het toch, want ik had het routeboekje nu eenmaal mee en tsja, iedereen zei dat het mooi was.

Lekker doorfietsen geeft ook een goed gevoel, maar het is zwaar. Opstaan, koffie zetten, inpakken, fietsen, kampeerplek vinden, eten, slapen. En tussendoor heel veel lezen. Het is hier ontzettend heuvelachtig en meerdere keren per dag duw ik mijn fiets lopend omhoog. Het is warm en in de zon voelen mijn spieren slap aan, wat de motivatie aanzienlijk doet kelderen. De bergen daarentegen zijn prachtig en ik geniet enorm van de wind door mijn haren en oeroude landschappen.

Leeg is het hier in ieder geval niet. Ik fiets de NC500, een beroemde panoramische autoroute door Noord-Schotland. De auto’s, campers en busjes razen de hele dag langs me heen en naarmate de dag vordert en mijn moeheid toeneemt word ik er ook agressiever van. Soms roep ik keihard naar niemand in het bijzonder: ‘IK HAAAAAAAT DIE KUTAUTO’S!’ en zweer ik moeder aarde dat ik nooit meer in zo’n fucking vervuilend, lelijk en lawaaierig gedrocht zal rijden.

Het is ook lastig qua kampeerplekken, want het liefst pak ik die langs de route. De smallere wegen zijn ’s avonds en ’s nachts heel stil, maar van de week stond ik op een waanzinnige plek – pal naast de weg. Ik dacht dat ik gek werd van het aanzwellende geluid, het gekleng van het veerooster, en vervolgens het harde voorbijrazen. Ik hoorde ze nog tot ver in het dal en soms leek het net alsof ze omkeerden en terugreden, maar zat er gewoon een bocht in de weg of stonden er net geen bomen op een plek om het geluid te weerkaatsen.

Toch heeft deze route ook z’n voordelen. Het toerisme neemt toe en daarmee ook de Nederlanders, wat ik eigenlijk wel gezellig vind. Ik hou toch wel van ons volkje, het lompe ‘HELLOW’, de fluoriserende fietsjassen, de frisse spijkerbroeken en blije hoofden als je in het Nederlands terugpraat.

Ik kwam in een fietserspeleton terecht toen ik vanuit Ullapool tegen vieren eindelijk op de fiets stapte – ik had weer eens een leuk koffietentje ontdekt. Een club van twaalf Celtic aanhangers (voetbalclub in Glasgow) die een weekje fietsten terwijl hun bagage vervoerd werd. Er zat ook een Nederlander bij en happend naar adem van het omhoog fietsen probeerden we een gesprek te voeren. Een Schotse man van de groep ging altijd een uur eerder weg omdat hij wat rustiger fietst, inmiddels hadden ze hem ingehaald. Ik bleef met hem fietsen ver achter de groep en zonder het te benoemen fietsten we de 40 kilometer daarna samen. Wijzend naar mooie bergen, vliegende koekoeken en chips etend in de berm. Toen was ik toe aan pauze en aan een tentplek, hij ging door naar zijn hotel. De dag erna ging me minder makkelijk af. Ik realiseerde me dat bergop fietsen een stuk makkelijker is met gezelschap, omdat je minder snel opgeeft en mentale afleiding hebt. Aan de andere kant kan ik beter genieten van het landschap als ik alleen ben. En dat is me toch ff net wat meer waard (hoewel: afwisseling is key natuurlijk).

Op een smal weggetje werd ik ingehaald door een zwarte cabrio Porsche met twee kakkers erin. Rakelings scheerden ze zich langs mij heen en ik wist meteen dat het geen Britten waren, die doen altijd veel te voorzichtig. Het waren Nederlanders, gevolgd door een Britse auto die toeterde. Terwijl beide auto’s daarop in de berm voor mij parkeerden vroeg ik me af wat er gaande was en ik zag: politie! Vol genoegdoening fietste ik de zure gezichten van de mannen voorbij en riep lachend: popoooo’s! Ik had nog een paar kilometer te gaan naar de Noordkust, had tegenwind, was kapot en chagerijnig. Maar deze gebeurtenis deed me in een hysterische lachbui raken waarbij de tranen me over de wangen liepen. Ze hadden een boete gekregen voor te hard rijden, maar ze leken er niet al te veel van onder de indruk want tien minuten later werd ik weer ingehaald en riepen ze me lachend na. Toch leuk om landgenoten tegen te komen.

En nu ben ik er, in het Noorden. Ik kan weer rusten, het gevaar op midgesplagen neemt af naarmate ik Oostelijker kom en ik hoef mezelf niet meer aan mezelf te bewijzen. Ik ben zo blij dat ik deze route gekozen heb! Het geeft gewoon enorme voldoening HEEL Schotland te befietsen, hoe zwaar ook. Met de dag voel ik me meer verbonden met het landschap en voel ik al voortijdige heimwee dat ik hier ooit weg zal gaan. De zee, de schapen, de meeuwen, de gaspeldoorn, de frisse waterbeekjes, het vrij wildkamperen, de heerlijke koffietentjes, de rotspieken, de mede-buitenmensen overal. Fietsen is soms klote, zwaar, gezeik, alleen, saai, maar het blijft gewoon het geniaalste ooit.

Nu blijf ik lekker weer een paar nachtjes op de camping. Er is een apart veldje voor trekkers dus geen risico op lelijke campers naast m’n bek. De douches zijn top, het paradijselijke strand ligt op 1 minuut lopen, de Spar ligt vol biologische dingen. En elke ochtend aan de chocoladebonbons met een mountain mocha in het enige café hier heb ik ook wel verdiend toch? En dan: naar de Orkneys? Of afdalen naar Inverness? De tijd zal het leren.

Xxxx

Ik werd vroeg wakker van een scherpe jeuk onder mijn oksel en hoewel half slapend wist ik: TEEK. De afgelopen dagen liepen ze continu over mijn voeten, handen, benen, overal. De kleine motherfuckers. Inmiddels reizen ze met me mee in mijn sjaal, op mijn tent, en waarschijnlijk ook in mijn haar en onderbroeken. Wegvegen heeft geen nut, dan zitten ze op je hand, dus of eruit trekken of wegschieten. Klittenbandinsectjes, er is geen ontkomen aan. Dus probeer ik er maar relaxt over te doen.

Mijn mede-wildkampeerders die in de auto sliepen vonden terwijl ik de teek met behulp van een spiegeltje eruit trok, half zes een goede tijd om wakker te worden, tachtig keer de autodeuren dicht te slaan en heel hard te hoesten en praten.  Ik probeerde nog met oordoppen in wat uurtjes te pakken, maar mijn zenuwstelsel stond op overgevoelig en zag elk kriebeltje aan voor een teek. Slapen ging niet meer lukken.

De ochtend was aangenaam en omdat ik op een openbare parkeerplaats stond naast een arboretum (bomenpark) vond ik het sowieso wel een prettig idee mijn tent op tijd in te pakken. De rest van de ochtend genoot ik van mijn kopjes koffie, aangelengd met melk die ik de avond ervoor in de stromende rivier had gelegd ter koeling, en van de coniferengeur die het zachte meiwindje met zich meebracht. Een mereltje hopte om me heen met krioelende wormpjes in zijn snavel en ik las verder in deel twee van De Reiziger (Outlander).

Het bos is zo prachtig in de lente. Vooral van de beuken met hun felgroene blaadjes met zachte witte haartjes geniet ik enorm. Ik kwam de afgelopen week nog langs een groot tuinenpark met exotische planten, en aangezien ik plantengek ben overwoog ik er 15 quid voor neer te leggen. Maar toen bedacht ik me dat ik net zo blij word van de gaspeldoorn en kleine berkjes langs de weg en fietste ik maar weer door. Toch ging mijn hart wel sneller kloppen van dit arboretum. Met mijn schriftje en pen in de hand, een af een toe luide ‘what the fack?!’ bij het zien van een enorme mammoetboom, struinde ik door dit park waar verder geen mens te zien was. En aangezien ik toch moe was van vijf lange fietsdagen en van diezelfde dag een klim van tien kilometer in de brandende zon, vond ik de parkeerplaats ernaast perfect voor mijn tentje. De prachtige waterval voorzag me van een frisse duik en ijskoud water, een betere plek kun je je niet wensen.

Of misschien toch wel, want de nacht ervóór stond ik op een grasveldje onder lariksbomen aan een stil strandje. Daar zwom ik in de zee en las ik mijn boek in de avondzon, met uitzicht op de oneindige verte. Ik sliep zonder ook maar een auto of mens te horen, terwijl ik toch dichtbij de weg stond. Een verlaten plek, die ik bij stom toeval had gevonden. Ik had al zestig kilometer gefietst en veel potentiële plekjes gepasseerd omdat ze het even nét niet waren. Teveel in het struikgewas, te moeilijk bereikbaar met de fiets, teveel mensen, te dichtbij de weg. Ik was moe en besloot: ik ga nog één bocht om en als daar geen goeie plek is keer ik terug naar eentje vijf kilometer terug. Om de bocht was een plek, en lang stond ik er te dubben. Dichtbij de weg. Middenin de wind. Maar opzich wel een prima grasveldje.

‘Nee!’, zei ik hardop. Mijn regel is: ik ga net zo lang door tot ik de perfecte plek heb, of totdat ik móet stoppen omdat ik te moe ben of het donker word. En ik heb nog wel energie, dus ik ga gewoon door. Mijn kampeerplekken staan niet alleen in dienst van de fietstocht, ik doe het ook om het kamperen zélf. Lekker lange ochtenden in de natuur doorbrengen, of genieten van mijn decafé bakkie in de avond: het kan alleen als ik me relaxt voel op de plek.

Dus toch door, teruggaan slaat nergens op. Daar doen we niet aan. En jahoor, twee minuten verder daalde de weg naar een klein bosje aan het strand. Uit de wind, een platte plek, geweldig. Een vrouw op blote voeten en zonder tanden vertelde me dat mensen er wel vaker staan en dat ik er lekker van moest genieten. De volgende ochtend zou ze er weer zijn met haar kleinzoon die ging zwemmen, vertelde ze. Aangemoedigd door zijn dapperheid waagde ik zelf ook een duik. Met blote borsten in de warme zon dook ik kopje onder en het was fantastisch. Dit is leven.

Intussen vordert de reis naar het Noorden lekker. Parallel aan mijn route, meer het binnenland in, loopt ook de Cape Wrath trail (hike) die ik ooit met Zora zou doen. Maar toen hadden we toch geen kracht voor natte voeten en voedselpakketjes vooruit sturen en gingen we naar Wales. Dat was ook leuk.

Op een eenvoudige communitycamping die op donatie werkt, heel fijn, raakte ik in gesprek met een blije man met op zijn busje ‘Thistle Trekkings’. Samen met een collega begeleidde hij een groep wandelaars op de Cape Wrath trail. Deze week reed hij het busje met iedereens bagage van plek naar plek en wandelde zijn collega met de groep, volgende week doen ze het andersom. Ik ben hem nu al drie dagen achter elkaar tegengekomen, hij hangt overdag wat rond in de bergen en doet wat wandelingetjes en rijdt mij dan weer voorbij op weg naar de volgende plek. Elke keer weer lachen en even kletsen, elke keer heeft hij weer nieuwe tips. ‘Oh als je de andere ingang neemt bij de watervallen kun je er gratis heen’. ‘Bij Cape Wrath zit een leuke bothy (leegstaand hutje waarin je kan overnachten), moet je heen!’. ‘Je kunt ook wel op boerenland kamperen hoor, als er maar geen vee loopt’. Ik hoop dat ik hem in Cape Wrath tegenkom, het eindpunt van zijn route en het meest Noordelijke punt van mijne. Dan doen we een biertje (weet hij nog niet).

Begin deze week was ik ook nog op het beroemde eiland Skye, waar ik twee nachtjes in een hostel bleef. Hostels zijn prijzig maar leuk, omdat je er lekker onder de mensen bent en een keuken vol met apparatuur hebt. Het begint een traditie van me te worden om brandnetelsoep te maken als ik in een hostel ben, dus dat deed ik deze keer ook, onder luid geklets van verschillende groepen Fransen. Hoewel ze de neiging hebben meteen op Frans over te gaan bij het zien van landgenoten, kon ik me toch nog een beetje mengen in de groep en speelden we een paar potjes pool waar ik opeens heel goed in ben (beginnersgeluk).

Skye zelf ben ik toch niet gaan bewonderen. Heel Schotland is mooi, en ik wilde naar het Noorden. Ik heb zin om dat hoogste punt te bereiken! Bovendien was het hondsdruk op Skye en werd ik continu de berm ingebonjourd door alle campervans, dus was ik snel weer van het eiland af. Dat doe ik een andere keer wel, met de auto ofzo.

Tijdens het fietsen zit ik vaak hardop tegen mezelf te praten, liedjes te zingen,  me te ergeren aan alle spierkracht die ik nodig heb voor een berg, maar inmiddels ook mijn nieuwe hobby uit te oefenen: luisteren naar vogels. De eerste nacht op Skye verbleef ik in een community die ik bij toeval op Google Maps had gevonden. Een prachtig bos met permacultuur tuin, maar momenteel was alleen de eigenaar aanwezig. Na covid en Brexit waren veel bewoners terug naar hun EU-land vertrokken en inmiddels voelde hij er weer voor om langzaam de community op te bouwen. Een beetje verrast door het feit dat het just him was en nog even wennend aan zijn manier van doen, bracht ik de avond met hem door aan het kampvuur. Even wist ik niet of ik wel veilig was, was hij te vertrouwen? Maar ik zette mijn tentje toch maar op in het bos en een kwetterend roodborstje vertelde me dat het allemaal wel goed zou komen.

Hoewel een beetje eigenaardig, wellicht door kluizenaarschap en neurodivergentie (zegt hij zelf), had hij toch een boeiend levensverhaal en deelden we onze ervaringen over het leven in de natuur. Hij wees me daarbij op de rol van het luisteren naar vogels, omdat deze je van alles kunnen vertellen over wat er gebeurt in een bos. Ik weet wel redelijk de basics van vogels, vooral hun uiterlijkheden, maar van alle verschillende geluidjes weet ik weinig. Meestal geef ik het bij voorbaat al op, omdat ik dan zoveel gekwetter hoor dat op elkaar lijkt en ik geen idee heb waar ik moet beginnen.

Maar zijn benadering bracht me op een nieuw spoor. Het gaat niet zozeer om elk geluidje een naam kunnen geven, maar meer om er gevoel voor te krijgen. Hetzelfde heb ik met planten: pas als ik een plant vele keren heb gezien, begin te zien hoe hij zich onderscheidt van vergelijkbare planten, en de verschillende stadia ervan begin in te zien, zoek ik de naam op. Die vergeet ik dan nooit meer. Maar de naam is ook ondergeschikt aan de herkenning. Continu observeren, dat is de sleutel van de taal van de natuur leren spreken. En daarmee ben ik nu ook begonnen met vogels. Het neemt een hoop frustratie weg, ik hoef de geluidjes niet te labelen. Met nieuwsgierigheid probeer ik ze gewoon van elkaar te onderscheiden en te denken, ‘hee, was dit nou ook het deuntje wat ik gister de hele tijd bij mijn tent hoorde?’. ‘Hee, hij wijkt opeens af van zijn melodietje’. ‘Hee, deze vogel blijft non-stop in deze boom fluiten en elk ander vogeltje is er maar heel eventjes, hij zal wel de baas zijn hier!’. ‘Hee, ik ben hier middenin het bos en toch hoor ik geen vogel, zouden ze verder weg van de bulderende rivier zitten zodat ze elkaar – en eventuele gevaren – beter kunnen horen?’. Observeren is leren, een van de redenen dat ik continu buiten wil zijn.

Nu blijf ik even in Ullapool, even een dagje rust voor mijn kuiten, knieën, en algehele lijf. Een lelijke camping waar ik weer voor moet betalen, het voelt krom als je kijkt naar alle prachtige wildkampeerplekken die er zijn. Maar hiermee heb ik even het gemak van mijn tent laten staan, elektriciteit en een supermarkt om de hoek.

Liefs!

P.s. De landschappen hier zijn waanzinnig, ongelofelijk, afschuwelijk mooi

P.p.s. Ik heb nog van alles beleefd en bergwandelingen gemaakt en mensen ontmoet, maar ik hou het ff tot de kern hier.

Het is zo verleidelijk om te blijven. Om dingen niét te doen. Om het oude te behouden. Het voelt zo comfortabel, en beweging voelt oncomfortabel. Het onbekende, bah, griezelig. En zo sliep ik vijf nachten op de camping bij Tobermory. Niet alleen uit angst hoor, ook gewoon omdat het er ontzettend fijn was. Ik zou er zo weer terug gaan! De Française was twee nachtjes gebleven voor het muziekfestival en we genoten daar volop van. Biertjes in de zon, wandelingen door het bos, koffietjes halen bij ons favoriete tentje. Toen zij weg was genoot ik net zo hard van dat ritme, zelfde koffietentje, op hetzelfde bankje opdrinken met uitzicht over de haven en gekleurde huisjes. Naar een museumpje, her en der wildplukken (altijd). Heerlijk gemoedelijke dagen en ik kon er geen genoeg van krijgen.

Ik zou natuurlijk voor altijd kunnen blijven, maar was dat echt wat ik wilde? Ik bleef maar twijfelen over het vervolg van de route, helemaal naar Noord-Schotland of afbuigen richting Inverness. Het Noorden voelde eng. Leeg, boomloos, mensloos, ver weg, veel heuvels. Ergens wilde ik er wel heen maar zag ik er gewoon erg tegenop, de grootsheid van de afstanden en de onbekendheid van hoe het zou gaan zijn, en dat verlamde me. Maar ik móest weer een keer die drempel over en met een misselijk gevoel en onder live Whatsapp-support van Zora pakte ik op een zonnige ochtend mijn spullen in. Natuurlijk moest ik nog een keer koffie halen bij dat geweldige tentje en een bloemkool-bhaji (soort pasty, echt goddelijk) en zat ik nog een laatste keer in de bloedhete zon in de haven van Tobermory. Pas na het middaguur pakte ik de ferry, terug naar het vasteland. ENG! En ik had nog nooit zo weinig zin gehad.

De eerste heuvels dienden zich gelijk al aan in een soort Texas-achtig gebied. Droge bruine heuvels, megastallen en een brandende zon, maar die heuvels kwam ik eigenlijk best goed op. En dat is het heerlijke van fietsen: die endorfinekick van het bewegen en de adrenalinekick van het keihard de berg afracen. En wat is het, oxytocine misschien, bij het zien van de WAANZINNIGE landschappen. Het blijft te bizar, maar het is gewoon overal mooi hier. Overal!

Zora had al gezegd: ‘als je weer op de fiets zit, vind je het weer top. Mark my words’. En gelijk had ze, naarmate de uren verstreken werd ik gelukkiger. Qua wildpluk had ik wat minder geluk die dag, dus toen ik een tuin zag vol met zevenblad dacht ik dat ik dat vast wel even mocht plukken net buiten het hek. Nieuwsgierig (of verontwaardigd?) kwam toch de eigenaresse naar buiten en vroeg wat ik dan deed met zevenblad en zo stonden we een tijdje te ouwehoeren. Gezellig, volgende keer bel ik wel even aan voordat ik ga plukken, haha!

Er zijn zoveel goede kampeerplekjes in Schotland, dat je echt kieskeurig kunt zijn. Dus reed ik aan heel veel optionele plekjes voorbij, die allemaal net niet aan mijn voorwaardenlijstje voldeden:

-absurd mooi uitzicht
-redelijke afstand tot de weg
-platte grond
-uit de wind
-aan het water (want wassen en zwemmen)
-makkelijk te bereiken met fiets
-een bankje of picknickbank

Eigenlijk vind ik altijd wel weer een goede plek. Soms ben ik bang dat ik aan de beste mogelijkheid van die dag voorbij rijd, maar het wordt altijd beter is gebleken. Die avond zat ik rond het kampvuur met medewerkers van de lokale whiskeydistilleerderij nadat ik een duik had genomen in de ijskoude zee. Een parkeerplaatsje, met prachtig grasveldje, een picknickbank en aan zee. Ik kreeg een koud 0.0  biertje van de vanlifers die er ook stonden (Youtube: Ardview Vanlife) en ’s avonds kwam er nog een snorkelaar langs om scallops te zoeken (soort grote mossels) en bekeek ik hoe hij al zwemmend werd achtervolgd door twee zeehonden.

Wat me de drempel over hielp om weer te gaan fietsen was het plan om naar Inverness af te buigen in plaats van naar het Grote Onbekende Noorden te gaan. Die splitsing zou pas later komen, maar toen ik eenmaal weer op de fiets zat  klonken beide opties eigenlijk wel weer goed. De whiskeybrouwers vertelden me rond het kampvuur hoe waanzinnig het in het Noorden zou zijn en toen ik mijn angst uitsprak zei de Zweedse vrouw van het gezelschap: ‘it’s more desolated here than there’. Dus toen ik de volgende – wederom zonnige – dag weer heerlijk blij op mijn fietsje zat twijfelde ik geen seconde bij de splitsing. Noch noorderwind, noch steile heuvels, noch midges, noch mijn angstige stemmetje konden me tegenhouden. HIGHLANDS HERE I COME! Heb wel even een hoofdnetje aangeschaft want de midges (kleine terrormugjes) beginnen al te komen.

Die dag had ik de smaak sowieso goed te pakken en ik knalde zo zestig kilometers heuvel op en af, in de warme zon. Bij elke volgende klim in de verte zei ik tegen niemand in het bijzonder: ‘nee, ik vertik het! Mij krijg je die berg niet op!’. Maar toch deed ik het (beetje Toon Tellegen gevoel bij). Bergen lijken sowieso van een afstandje altijd heftiger dan tijdens de klim zelf. Uit de verte zie je alleen hoeveel hoogtemeters het zijn, zonder de afstand te zien. Soms lijkt een berg ziek heftig, maar heb ik ter plekke niet eens door dat ik stijg. Een beetje metaforisch voor deze week: als je alleen naar het geheel/eindpunt kijkt kan het zwaarder lijken dan het daadwerkelijk is.

Misschien was ik wel ietwat overmoedig, want mijn knie begon een beetje pijn te doen. Dus ik beloofde mezelf de heftige heuvels iets vaker lopend te doen in plaats van mijn lichaam naar de gedver te helpen. Ik denk steeds weer als ik fiets: ‘Poi, fietsen is LEVEN’ en dus hoop ik het nog heeeeel lang en vaak te kunnen doen.

Nu wacht ik op de ferry naar Skye. Waar iedereen lyrisch over doet dus het zal wel mooi zijn. Ik had geen zin in toerisme, maar het toerisme is Schotland is leuk. Allemaal backpackers, hikers, vanlifers, natuurliefhebbers. ZIN IN!

Xx!

Ten westen van me, waar de rode zon achter de heuvel verdween, hoor ik het ruisen van de zee. Ten oosten, waar de bergkam begint, de bosuil met zijn herkenbare roep. Noordelijk van me, op twee meter afstand, zet een bebaarde jongeman uit York zijn tentje op. Zuidelijk kletsen drie vriendelijke mannen van middelbare leeftijd die hun jaarlijke kampeertraditie van vóór covid weer hebben opgepakt op zachte toon met elkaar. Mijn handen voelen koud nu de heldere nacht haar intrede doet, en ik ruik de rook van de kampvuurtjes van andere gasten terwijl ik in mijn slaapzak lig. Een prachtige kampeeravond.

Het fietsleven in Schotland contrasteert enorm met mijn tocht door Zuid-Europa zes jaar terug waar kou, alleen zijn, en monotone landschappen het grootste deel van mijn reis besloegen. Soms kan ik de overvloed aan fijne dingen op deze reis bijna niet verwerken. De zon schijnt al een week, ik kom elke dag leuke mensen tegen, er is altijd wel een fantastische kampeerplek, het uitzicht overtreft na elke bocht alle verwachtingen, en mijn fietstocht wordt altijd wel weer onderbroken door één of andere bijzonderheid. Zo kwam ik langs mijn tante waar ik een week bleef plakken, werkte ik tweeënhalve week op een smallholding aan zee, en ben ik nu na een week fietsen terechtgekomen in een Schots muziekfestival op het eiland Mull. Ik had geen idee.

Mijn fietsenmaker, die volgens mij een beetje stoned was maar mijn fiets wel kneiterlekker heeft gefixt, wees me erop. Hij zou me appen als hij ook ging, wat me wel weer grappig leek want ik zeg altijd: ik hou van alleen zijn, behalve op feestjes. Nu is een 60-jarige stonede man niet per se mijn eerste keuze qua gezelschap, dus appte ik mijn nieuwe Franse vriendin van de smallholding of ze zin had in een weekendtripje. Zij werkt nog een paar weken op de boerderij, maar is in het weekend vrij en had wel zin in bier en muziek!

Maar eerst had ik nog een paar dagen fietsen voor de boeg. Vanaf Oban, waar ik in het hostel zat terwijl mijn fiets gerepareerd werd, had ik meerdere opties qua route. De dagen ervoor zat ik continu te wikken en te wegen wat ik ging doen, maar ik wist ook: ik weet wel wat ik wil als ik uit Oban vertrek. En ik had zin in de ferry naar Mull toen ik wakker werd, meer dan de trip naar het beroemde Fort Willam waar ik al een keer geweest ben (maar waar ook de hoogste piek van de UK is die ik wilde beklimmen). Vanaf de ferry was het anderhalve dag fietsen naar het bekende eilandje Iona en ik had zin in een paar lekkere intense fietsdagen. Zestig kilometer die dag, berg op en af, met tegenwind en al, tot ik een wildkampeerplekje zou zien.

Waar menig mens me al voor had gewaarschuwd waren de campervans op dit eiland, maar überhaupt in de Schotse Hooglanden. Vanwege de eenbaanswegen betekende dat continu de berm in, of een tegenliggende auto die soms al honderden meters van tevoren op een ‘passing place’ wachtte tot ik voorbij was. Erg lief, maar irritant als je berg op aan het zwoegen bent met een pottenkijker en tijdsdruk. De mensen zijn hier erg voorzichtig met fietsers passeren en er is kort geleden een nieuwe wet ingegaan: je moet twee meter afstand houden van de fietser! Superveilig, maar aan het eind van de dag was ik het helemaal zat met al die vans. Gelukkig had ik een paadje op de kaart gezien die naar een afgelegen strand leidde. Het was zeven uur toen ik daar aan kwam, maar het was de perfecte kampeerplek. Stilte, weidsheid, een prachtige zee en ’s ochtends mijn koffietje drinken in de volle zon.

Iona was een minder groot succes. Het is een heel klein eilandje wat beroemd is vanwege de start van het Christendom wat daar plaatsvond (ofzo, is niet helemaal mijn interessegebied, ik kom er gewoon voor de vibe 😂). De man van de smallholding had me getipt daar te kamperen, omdat het eiland zo magisch zou zijn als alle toeristen weg waren. Vanaf mijn wildkampeerplek was het een klein stukje naar de boot, dus ik had de hele middag om het eiland te verkennen en een mooi veldje voor mijn tent te vinden. Ik fantaseerde al over een wild strand waar ik de hele middag in de zon mijn boek kon lezen en een lekkere lunch kon maken. Maar het pakte anders uit.

Op de kaart zag ik behalve de twee korte hoofdwegen op het eiland allemaal wandelpaden waar ik mijn hoop op had gevestigd, maar die bleken onmogelijk bereikbaar met de fiets. Een local vertelde me bovendien dat ik me wel goed moest verstoppen omdat de mensen van de plaatselijke camping de wildkampeerders niet dulden (ondanks dat het legaal is). Dus toen ik een ander strand verkende dat helemaal open en bloot lag, besloot ik toch maar mijn fiets zo’n onbegaanbaar pad op te duwen. Dikke keien, stijl omhoog, het was ongeveer onmogelijk behalve voor Simone van Dijk. Halverwege besloot ik te voet verder te gaan ter verkenning, en het werd alleen nog maar rotsachtiger en daarmee onmogelijker. Ik was chagerijnig en moe. De hele dag al was ik in plaats van lekker van het eiland genieten bezig met een slaapplek vinden en die leek niet te slagen. Omdat ik de camping stom vond vanwege hun anti-wildkampeer-beleid (er hingen op plekken ook bordjes ván die camping met ‘verboden te wildkamperen’, echt triest) en hun camping ook lelijk (grasveld met saai uitzicht middenin de wind) besloot ik het eiland maar weer te verlaten. Er was een camping in de buurt van de boot op Mull en die besloot ik dan maar te pakken. Veel camperbusjes en wind, grote open leegte door gebrek aan bomen en overschot aan schapen: ik was klaar met de dag. Ik gooide al mijn spullen in m’n tentje en kookte m’n maaltje, niet van plan met iemand te praten. En dat was prima.

Soms heb ik zin in zwerversdagen, en soms in sportieve dagen. Zwerversdagen bestaan uit rustig opstaan, bakkie doen, boekje lezen, zwemmen, stukkie fietsen, wildplukken, leuk plekje vinden, kampje bouwen, en daar dan nog wat rondhangen, koken, en wandelen. Op sportieve dagen daarentegen is het eerste wat ik doe mijn spullen inpakken, maak ik even snel een ontbijtje en is het doel van de dag kilometers maken. Op die dagen is een camping fijn, want dan ben ik aan het eind van de dag erg moe. De dag na Iona was zo’n sportieve dag. Ik wilde zeventig kilometer fietsen en dat is voor mij best veel in combinatie met wind, zware tassen, en pittige heuvels. Maar het geeft ook een heerlijk gevoel aan het eind van de dag jezelf nog tien kilometer te pushen door te gaan, omdat daar de camping ligt. Om half 8 kwam ik op een simpel terreintje met uitzicht op een prachtige berg.

Onderweg kwam ik nog een vogelaar tegen die het nest van een zeearend in de gaten hield. Terwijl we stonden te kletsen kwam het mannetje terug naar het nest en konden we de twee beesten supergoed bekijken door zijn megalens. Als kers op de taart besloot het mannetje over ons heen te vliegen, echt een magisch moment! Hij zei dat hij soms wel drie uur stond te wachten op een dergelijk moment en dat ik veel geluk had (zo voelde dat ook!).

De dag erna was bedoeld een sportieve dag te zijn, omdat mijn Franse vriendin misschien die avond al in het stadje van het festival zou zijn wat voor mij nog vijftig kilometer was. Maar de zon scheen en mijn uitzicht bij de tent was zo heerlijk dat ik er de hele ochtend lekker bleef hangen met mijn koffietje en boek. In Oban had ik bovendien een lap stof gekocht bij de kringloopwinkel om zakjes van te naaien. De biologische winkel daar had van die enorme papieren zakken met granen, havermout en meel waarmee je je eigen zakjes kon vullen, en dat wilde ik heel graag. Diezelfde avond zat ik in het hostel met die ‘enge’ Franse vrouw van 55 (die eigenlijk heel cool en lief was maar gewoon een beetje gek) met de hand zakjes te naaien terwijl onze andere kamergenoot – een 76-jarige vrouw uit Alaska die net de West Highland way had gelopen en elk jaar lekker een lange solotrip maakt omdat ze daar blij van wordt – geïntegreerd zat toe te kijken. Drie vrouwen alleen op reis, drie verschillende generaties. Het was heel bekrachtigend om de avonden met hun door te brengen en reisverhalen te delen (de Franse vrouw gaat zo’n twee keer per jaar naar Schotland omdat ze er zo verliefd op is, en niemand van haar vrienden snapt het of voelt er hetzelfde voor dus ze gaat lekker alleen).

Terwijl ik dat laatste zakje naaide in de zon, voor mijn tent, tikte de tijd voorbij en stapte ik helemaal opgewarmd op de fiets. Maar mijn benen wilden niet. Moe van de vorige dag en slap door de zon was elke heuvel een crime en het was een ontzettend zware route. Gelukkig kreeg ik wel wat erkenning van automobilisten onderweg die hun raampje naar beneden draaiden en zich verwonderden over mijn prestatie (altijd lekker). Op een heuvel kwam ik ook nog een Duitse automobiliste tegen die ook lekker alleen aan het reizen was en we spraken over hoe fijn dat is hier in Schotland. Een broodbak met verse chocoladecroissantjes hielp me de volgende berg op, maar toen ik een klein campinkje aan zee zag vond ik het wel goed. Morgen de laatste twintig kilometer.

Na een week regen stapte ik vrijdag vroeg op de fiets en ontmoette ik mijn Franse vriendin compleet doorweekt op de volgende camping. Maar alles werd goedgemaakt door broodjes en koffie van een goddelijke bakkerij, een prachtige wandeling naar de lokale vuurtoren, en biertjes op het terras in de zon. In het stadje Tobermory, vanaf waar ik ook weer de boot zal nemen naar het vasteland, zijn verspreid over verschillende hotels en bars Schotse bands te horen. In de ene kroeg speelde een vent op accordeon en met een rauwe stem de geniaalste melodieën, en in een poepchique hotel met waanzinnig uitzicht luisterden we onder het genot van cocktails naar Schotland’s beste boyband (vond ik persoonlijk). We aten vegan fish en chips op de pier in het licht van de ondergaande zon terwijl een trio van gitaar, viool en zang ons van achtergrondmuziek voorzag. Een heerlijke afsluiter van een mooie, zonnige week op het eiland Mull. Ijskoud lagen we daarna te bibberen in ons tentje en volgende week veel regen voorspeld. Stay tuned ❤️

Xx

Oh, de dagen dat de zon schijnt. Dat ik mijn tent droog ik kan pakken en in de warme ochtendstralen mijn bakkie koffie drink. Dat mijn kilometers elke vijf minuten worden onderbroken door de verse blaadjes die ik overal in de bermen zie en wil plukken. Dat ik lange lunchpauzes houd, liggend in het gras terwijl ik mijn boek lees. Dat mijn gezicht aan het einde van de dag vol sproeten zit. Op die dagen wil ik niets anders van het leven dan buiten zijn en fietsen. Deze woorden klonken door mijn hoofd terwijl ik daslook plukte aan de kant van een rustig weggetje:

Dit is de enige manier waarop ik kan leven
Het blijft gewoon een feit

Zwerver voor altijd

Rollen en lopen

Twee dagen nadat ik op de fiets stap vanaf de boerderij waar ik tweeënhalve week heb gezeten moet ik de tocht alweer staken. Hoewel het weer prachtig is, de landschappen waanzinnig mooi (ik probeerde hier nieuwe termen voor te bedenken: Buitenstondig mooi! Uitdravend mooi! Grootsmachtig mooi!) is mijn fiets niet opeens gerepareerd na twee weken stilstand, wat ik nogal raar vind. Geintje, ik heb er eens met de man van het busje naar gekeken die mechanicus is en de conclusie was: nieuwe trapas, nieuwe ketting, nieuw tandwiel voor. Ik kon het bestellen en hij erop zetten, maar toen ik genoeg motivatie had verzameld om m’n trappers eraf te schroeven bleek ik een speciaal gereedschap nodig te hebben. En toen had ik er al geen zin meer in en werd het ook te laat om nog te bestellen. Wat dom was, want het probleem werd erger bij vertrek dan het bij aankomst was. Mijn ketting vloog er al bij een beetje druk af, oftewel: elke lichte glooiing in het landschap moest ik de afgelopen 120 kilometer lopend op. Wat een pret.

Een oefening in traagheid, noemde ik het. Zolang mijn fiets kan rollen is er geen écht probleem, want ik kom nog steeds vooruit. Maar echt fietsen heb ik niet gedaan: berg af rollen en berg op lopen (en bergen waren er!). ‘Je hebt geen haast, meissie’, sprak ik mezelf bemoedigend toe als ik wéér af moest stappen. En van de gelegenheid gebruikmakend plukte ik dan ook maar mijn avondmaaltje bij elkaar uit de bermen, die in twee weken tijd opeens barstten van het groen.

Als de kat van huis is dansen de muizen op tafel

Dit gezegde bestaat ook in het Frans en Engels, blijkt, maar dan zonder het tafelgedeelte. Die het juist een extra twist geeft vind ik: dansen is gezellig, maar op tafel is echt stóut. Met de Franse meid hadden we mijn laatste week op de boerderij het huis voor onszelf, omdat de hosts op reis gingen. De hele week ervoor hadden we al gekwijld op alle chocola die we in het weekend in de stad zouden kopen en ik had zelfs een paniekdroom dat ik thuiskwam van boodschappen doen en de chocola was vergeten. Ohja, dit had ik al in mijn vorige blog verteld bedenk ik me nu, maar is toch het tweemaal noemen waard want gevroten hebben we! Inmiddels waren we al zo comfortabel in elkaars gezelschap dat scheten laten ook gewoon een publieke aangelegenheid werd net als bankhangen en laat opstaan. Halverwege de week kwam het vegan stelletje terug met hun busje en trof twee pubers aan die gelukkig wel gewoon netjes de vaat hadden bijgehouden en zelfs ook braaf aan het werk waren gegaan.

Nog meer rododendron kappen, hout zagen, pitrus uitgraven, en met de kano de zee op om zeewier te plukken. Hilariteit als het dan keihard ging regenen. ’s Avonds kookten de meesterkoks een vegan maaltijd waar je u tegen zegt, dronken we appelcider of Guinness en hadden de slappe lach over hypothetische situaties of tijdens het spelen van Dixit (lievelingsspel, extra leuk als je als omschrijving één van de spelers doet en kijkt wat iedereen neerlegt).

Maar ik werd ook lamlendig van het huisleven. Nu de katten van huis waren vond ik het moeilijk mezelf te motiveren en op vrije dagen was ik na breien, lezen, brandnetelsoep maken en wandelen ook wel weer klaar met de dag. Fietsen moet ik, dacht ik bij mezelf. Gewoon als doel vooruitkomen en ondertussen buiten zijn en je druk maken om wat je gaat eten en waar je gaat slapen. Dus toen vrijdag de zon scheen was ik maar wát blij om met al m’n spulletjes weer op pad te zijn! Op naar de Highlands, voordat daar de midgetplaag zal beginnen (kleine mugjes die echt in wolken op je af komen, ondragelijk om midzomer in de Highlands door te brengen). In het Oosten schijnt het minder een probleem te zijn, dus ik heb twee maanden de tijd om daar te arriveren.

Dat gaat op dit loop-rol-tempo niet erg vlot, dus prioriteit is nu mijn fiets laten maken. Een eenmanszaakje in Oban wilde me na het weekend wel helpen, dus daar heb ik nu twee nachtjes in een hostel geboekt. Ik hou niet erg van de auto’s en toeristen en massaconsumptie van steden, maar ’t is even zo. Eerst m’n fietsje, dan de rest.

Buitenleven

Met het zonnige weer van de afgelopen dagen is het buitenleven echt een droom die uitkomt. Ik zou zo dágen door kunnen brengen zonder ook maar een binnenplek nodig te hebben. Wildkamperen gaat hier goed, er zijn in natuurgebieden vaak parkeerplaatsjes waar vanuit je wandelingen kunt maken en dat is de perfecte kampeerplek. Er staan vaak picknickbanken, er is vlak gras, het is in een natuurgebied, maar het is ook gewoon zichtbaar zodat je niet stiekem hoeft te doen. Het enige is dat het soms wat dichtbij de weg is, maar echt drukke wegen zijn dat meestal niet.

Het kamperen op die parkeerplaatsjes is ook echt een oefening in vertrouwen, en ook een kwestie van een risicootje durven nemen. De kans dat ik word verkracht terwijl ik in mijn tent lig is nihil en ik heb mezelf een beetje aangeleerd wat agressiever te denken in plaats van de hulpeloze houding aan te nemen. De eerste avond lag ik tevreden in mijn tentje te lezen met de voortent open – aan het wandelpad want dat kwam even goed uit met de helling en de wind – en liep er een man vlak langs in joggingpak met zijn kleine pitbull hondje. Vanuit mijn tent zei ik hem gewoon goedendag, beetje random voelde het wel. Hij maakte nog een rondje en ik zei weer hallo en toen maakten we gewoon een praatje terwijl de hond aan mijn gezicht kwam snuffelen. Prima kerel en leuk gesprek, maar wel een gekke situatie haha! Later dacht ik nog: ja maar wat als hij nu besluit terug te keren en me wel wat aan te doen? Maar het heeft geen nut om dat scenario uit te denken. Ik moet er gewoon op vertrouwen dat hij een prima mens is, veel anders kan ik niet.

Lente!

Och, ik wil zoveel delen. Hoe schattig de lammetjes zijn, ook al vreet het overschot aan schapen hele landschappen kaal. Hoe de bomen opeens in blad staan, gewone esdoorn (hier: sycamore) en beuk als eerst. Hoe ziek ziek ziek ziek mooi de bergen zijn die het achtergrond decor vormen met hun sneeuwtoppen. Hoeveel zin ik heb de Noordelijke kust van Schotland te bereiken. Hoe lief tegenliggers in auto’s of op fietsen altijd zwaaien. Hoe heerlijk stromende rivieren vol keien zijn. Maar vooral: hoe het wildplukseizoen is begonnen.

Ik heb twee plukzakjes: één voor theekruiden, en één voor groentes. Eigenlijk zou ik een derde nodig hebben voor salade, zodat ik brandnetels (even bakken of koken) en paardenbloemblad (kan prima rauw) niet met blote handen uit elkaar hoef te halen. Aangevuld met zelfgebakte chapatis in mijn minipannetje, met een laagje humus erop waar bovenop de groentes gaan heb ik nauwelijks verse boodschappen nodig. Of gevijzeld tot pesto met behulp van een steen uit een rivier, op een oatcake plus een plakje kaas heb ik de beste lunch ooit. Als dat niet natuurverbinding is weet ik het ook niet meer.

Op de boerderij lag een boek van Julie Bruton-Seal ‘Hedgerow medicine’. Over alle kruiden die je in de berm kunt vinden en hoe je ze medicinaal kunt gebruiken. Ik heb het hele boek van A tot Z uitgelezen en leerde weer zoveel dingen, of haalde kennis op die ik weer was vergeten. Haar andere boeken lijken me ook geniaal en ik twijfel om ze in pdf te downloaden voor op mijn telefoon. Met de jaren leer ik zo steeds meer plantjes en kan ik vooral in dit seizoen mijn verse groentes zo uit de natuur halen.

In de thee: paardenbloem, kleefkruid, framboosblad, brandnetel, braamblad, watermunt

In de salade: paardenbloemblad, zeesla (wier), veldzuring, paardenbloem, gaspeldoornbloem, meidoornblad, waterkers (aangevuld met komkommer en pompoenpitjes)

In de groentenmix of als pesto: paardenbloemblad, veldzuring, brandnetel, kleefkruid, zevenblad, daslook

In de soep: brandnetel, veldzuring, daslook (aangevuld met aardappel, zout, tijm, scheutje havermelk)

Je ne snurk pas

Nu deel ik de naar zweet ruikende hostelkamer met twee wat oudere dames. Het hostel heeft een kleurrijke inrichting en behalve wij drie zitten er wat jongeren die hun onzekerheid compenseren met harde muziek en hipstermode, en een oudere man die de hele avond vanuit dezelfde stoel de anderen bekijkt, zoals oudere mannen ook wel kunnen doen in een bar met een biertje in hun hand. Ik heb wel respect voor zijn mindfulness (heb hem geen één keer op een telefoon ofzo zien kijken). Voor de Franse vrouw uit mijn kamer ben ik een beetje bang. Ze doet zo gemaakt opgewekt en maakt grappen die ik niet snap. Ze vroeg of wij snurkten en zei er toen heel lacherig achteraan dat zij dat ook niet deed, maar natuurlijk deed ze dat wel. De Amerikaanse vrouw van in de zeventig die net de West Highland Way in de regen heeft gelopen (!) en 14 kleinkinderen heeft (!) lag al vroeg op bed en ik sloot me daarbij aan en we kletsten wat. Toen de Franse binnenkwam leek het alsof we een soort onuitgesproken pact hadden: niet praten want dan zul je het krijgen.

Het spijt me dat ik nu niet lekker in mijn tentje zit met dit weer! Het voordeel is wel dat ik hier een uitgebreide keuken heb met blender en pannen, dus gister maakte ik een heerlijke brandnetelsoep en vandaag wil ik paardenbloemenjam of -siroop gaan maken. Maar eerst de fiets.

Kus! 😘

Bergen zijn zo waanzinnig, overweldigend mooi, dat ik me er soms even van terug moet trekken om het te verwerken.

Dat ging er door me heen toen ik eergister met de ferry het eiland Arran achter me liet. Besneeuwde toppen zwaaiden me uit, maar ik zwaaide niet terug maar keerde me om naar het vasteland. Daar waar de heuvels laag waren en het landschap rustig. De afgelopen vijf nachten op het eiland had ik de schoonheid van de bergen ten volste in me opgenomen en nu was het tijd voor rust.

Gaspeldoorn

Na een anderhalve dag fietsen vanaf mijn oom en tante in een klein pittoresk dorpje in het Zuiden van Schotland, pakte ik doodmoe de ferry naar het eiland. Ik had die nacht in een duinpan gekampeerd in een vrij bevolkt gebied, en hoewel ik me er veilig voelde en het een mooie plek was deed ik geen oog dicht. Een soort alertheid bleef ik behouden, waardoor ik niet écht weg kon zakken. Misschien door de wind, of toch door het idee zo zichtbaar te zijn. Ach, een keer een nachtje skippen is geen grote ramp. De boot was twintig kilometer verderop en vanaf de ferry had ik al een leuk kampeerterreintje gezien op twintig minuutjes fietsen. Dus lekker rustig aan vandaag. Dat terrein zou wel primitief zijn met alleen een toilet en dus geen elektra of douche, dus op de boot deed ik nog een wanhopige poging mijn telefoon op te laden zodat ik niet in een café hoefde te zitten. Op dat moment wilde ik namelijk vooral zo snel mogelijk in mijn tent liggen.

De overtocht duurde een uur en we voeren op een bergachtig eiland af. Ik vond het allemaal niet zo boeiend en ging daarmee twijfelen aan mezelf. Ik kan namelijk ook enorm onder de indruk zijn van natuur en het uitschreeuwen van genot, dus als ik iets opeens niet zo boeiend vind word ik altijd een beetje bang. Me vlak voelen, daar kan ik niet zo goed tegen. Maar de afgelopen jaren in de natuur heb ik dit vaker gehad en weet ik daardoor dat je niet altijd actief hoeft te genieten van de schoonheid of uniekheid van je omgeving. Ik hoef niet altijd actief te waarderen dat ik buiten ben, of me altijd dankbaar te voelen als ik op mooie plekken kom. Ik weet dat de natuur een goede invloed op mij heeft, gewoon op mijn algehele staat van zijn. Soms voel ik heel actief bewondering, en soms voel ik me gewoon goed. En soms voel ik me belabberd, ondánks de plek waar ik ben. Ook prima.

Het eiland was gehuld in wolken terwijl de kust waar ik vandaan kwam zonnig was. Je kon gewoon zien dat de wolken een poging deden weg te drijven, maar tegen de bergen op botsten. Ik en mijn fiets werden dan ook met een flinke regenbui ontvangen, maar het kon me niet schelen geloof ik. Ik wipte nog even naar binnen bij de toeristeninformatie voor een wandelkaartje en bij de Coop voor Kitkat, wraps en melk om warm in de koffie te kunnen doen. In de stromende regen trapte ik staand tegen de helling op tot ik om de bocht een prachtig grasdal zag liggen met een stromende beek erdoorheen. Dit was dus de camping! Twee kleine tentjes ver uit elkaar verwijderd bevestigden mijn vermoeden. Terwijl ik ging verkennen wat de beste plek zou zijn dreven de wolken verder en onthulden daarmee een besneeuwde bergtop in het verre landschap. Wauw wauw wauw, en of ik nu extase voelde! Die regen kon me geen zak meer boeien, dit was de mooiste kampeerplek OOIT! (Denk ik altijd bij een mooi plekje).

Naast de geel bloeiende gaspeldoorn zette ik mijn tent met z’n kontje in de wind en de opening naar de bergtoppen. Terwijl de regen afnam installeerde ik me binnen met mijn chocola en decafé bakkie, de voortent open en mijn warme slaapzak over me heen gedrapeerd. Kijkend naar bergen, het geluid van de stromende rivier, warmte en lekker eten. Puur geluk, puur genot. Meer hoeft het leven van mij niet te bieden. Dit is alles, en dan te bedenken dat op dat moment (woensdag) er mensen in Amsterdam Zuid op kantoor zitten. Zij liever dan ik!

Ik wist nog niet precies hoeveel dagen ik hier ging blijven, maar er leken wel wat toffe hikes in de omgeving te zijn. De hoogste top was vlakbij, 870 meter ofzo maar dat was volgens het boekje een A+ wandeling waarvoor je fully equipped met kompas en kaart enzo moest zijn. Ik wilde mezelf niet overschatten dus ging maar voor de B wandeling, waarvoor je ‘wel echt fit moet zijn en een goede uitrusting nodig hebt’. Na de volgende dag uitgebreid gebruncht te hebben bij het startpunt (want ja ik moest toch een keer dingen opladen en het was toch prutweer) begon ik aan de uitdaging die al een stuk toegankelijker was geworden door de heldere lucht die verscheen. Ik kwam door een prachtig maanlandschap met weer die bergen op de achtergrond en heb een uur bij een waterval gezeten genietend van de grootsheid van de dingen en de nietigheid van mezelf. Maar eerlijk gezegd: een wandeling in het Amsterdamse bos zou zwaarder zijn geweest.

Ik was dan ook aan het begin van de middag alweer terug bij de tent en hoewel het heerlijk vertoeven was begon ik me toch een beetje te vervelen. Alles was al gefixt: eten, een slaapplek. Ik had al bewogen en de omgeving verkend en ook al in een café gezeten. Uit verveling had ik eigenlijk ook weer geen zin om actie te ondernemen en bleef ik in een cirkel hangen. Een stukje moeite met overgave aan het niets doen denk ik. Op zulke momenten kan ik me best alleen voelen en een beetje in een negatieve spiraal raken. Dan ga ik piekeren over of ik wel de juiste keuze heb gemaakt door alleen te gaan reizen, hoe ik dit allemaal vol ga houden in de toekomst, of er ooit iemand zal zijn waarmee ik dit samen zou kunnen doen, of ik dat überhaupt wel zou trekken omdat ik juist zo graag mijn eigen flow volg en me dan weer aan moet passen, dat ik dus moet kappen met zeiken omdat ik echt een droomleven leid, et cetera. Meestal is de oplossing breien, gewoon net zo lang breien tot het tijd is om te eten en daarna weer breien tot het tijd is om te slapen. Een beetje gezelligheid was welkom geweest: moest ik dan naar de andere tenten gaan en een gesprekje aanknopen? Nee dat voelde te geforceerd. Wat ik vooral nodig had was vertrouwen. Vertrouwen op de toekomst en gewoon even accepteren dat het vooral verveling was dat ik voelde en geen signaal dat ik alles verkeerd aanpak.

De geit is gevallen

Het universum zond mij de volgende dag een leuke compensatie. Terwijl ik me gewaagd had aan die A+ wandeling (lekker lange dagbesteding leek me, en een flinke uitdaging) haalde ik een man in die even pauzeerde op een rotsblok. We waren al aardig de hoogtemeters in geklommen en niet de enigen op het pad. Hoewel het niet echt druk was, zag je toch voor je en achter je wel andere klimmers, wat eigenlijk wel een fijn gevoel gaf. Al helemaal toen het pad overging in sneeuw en rotsblokken en vervolgens nog diepere sneeuw waar ik eens tot mijn kruis aan toe in zakte! Ik kon mezelf er goed uit hijsen, maar het idee was fijn dat er altijd hulp dichtbij was.

We knikten elkaar kort toe, hij in zijn t-shirt en ik in mijn hemdje want van klimmen in de zon krijg je het warm. Ja, de zon scheen precies op de dag dat ik een top ging beklimmen, wat een geluk toch weer! Anders had ik het ook wel gedaan en ook leuk gevonden, maar dit was leuker! Terwijl ik hem voorbij liep realiseerde ik me dat die man me nogal bekend voorkwam en voordat ik er erg in had sprak ik het naar hem uit: ‘Hey, weren’t we in the same plane together?’. Vorige week vloog ik op en neer naar Nederland voor de begrafenis van mijn oma en op de weg terug naar Glasgow zat er een beetje een gothic achtige dude in het vliegtuig die me opviel vanwege zijn vette legerboots. Hij herinnerde het zich ook en we vonden het nogal bizar dat we elkaar hier, opweg naar de top van de berg Goatfell, tegenkwamen. What are the odds? We zouden elkaar wel weer zien op de top zeiden we, en terwijl ik daar een hele tijd later zat uit te puffen van de intensiteit van het ploeteren door sneeuw en over rotsen en het tegelijkertijd proberen niet uit te glijden en 870 meter naar beneden te donderen, zag ik geen gothic. Saai, maar oké. Met trillende benen waagde ik me aan de afdaling en doodmoe stond ik anderhalf uur later bij mijn fiets aan de voet van de berg. Daar zat meneer een biertje te zuipen. Hij was vlak voor de top teruggegaan omdat het hem iets te gevaarlijk werd (kun je nagaan hoe baddass – of dom – ik ben :p). Nou, verder is dit verhaal niet heel spannend, behalve dat ik even met hem heb staan ouwehoeren wat gewoon gezellig was, haha. Hij woonde in Amsterdam , was Engels, en zijn ouders woonden op dit eiland. Hij miste de bergen en de sneeuw intens (duhh, waarom ga je ook in Amsterdam wonen gék) en was daarom voor het Paasweekend teruggekeerd. Lachen!

Gezeik en geluk

Na drie dagen op het kampeerterreintje te hebben vertoefd had ik zin in actie! Lekker fietsen en nieuwe plekken ontdekken. Het was een pittige tocht langs de kust van het eiland met veel heuvel en veel auto’s die langsraasden. Maar het was wárm! De zon scheen, ik fietste in mijn t-shirtje, en steeds kwam de weg weer uit bij de stralend blauwe zee. Wauw! Ik fietste rustig aan zoals ik altijd doe en stapte bij elk mooi plekje af. Steeds achter me of voor me zag ik de besneeuwde toppen en ik was diep onder de indruk. Aan het eind van de dag was ik echter doodmoe en hongerig. De heuvels waren er veel en ik kon weer mijn eerste versnelling niet gebruiken – dan vloog de ketting eraf. Ik had ook niet echt de tijd genomen voor lunch en was dus ontzettend hangry. De camping waar ik op had geaasd viel in deze bui dan ook erg tegen, maar de eigenaresse was precies hoe je je een Schotse vrouw zou inbeelden: klein, lang rood haar, een heftig accent, en gewoon megalief. Ze gaf me het mooiste plekje en ik douchte uitgebreider dan ik ooit had gedaan. Ze zei me dat ik zeker in het dorpje verderop een biertje moest gaan drinken bij zonsondergang, dus na snel wat wraps naar binnen gepropt te hebben en me weer helemaal blij te voelen racete ik de heuvel af en genoot van een groot glas appelcider en een inderdaad waanzinnige avondlucht.

En toen begon het gezeik. Misschien was ik brak de volgende ochtend en daarom chagerijnig, of misschien was het om mijn buren die vanwege een lege accu besloten om 8:00 de motor van de auto een half uur te laten ronken. Op nog geen vijf meter van mijn hoofd. Ik word liever wakker van vogelgezang, eerlijk gezegd. De zon scheen, maar ik vond het vooral irritant en intens. De chocolaatjes die de eigenaren uitdeelde vanwege Eerste Paasdag verbeterden mijn humeur ook niet en ik had totaal geen zin in inpakken of fietsen, maar ik had al helemaal geen zin hier te blijven. Aangezien de zon scheen waagde ik het  aan mijn fiets te gaan sleutelen die opeens ook een lekke band bleek te hebben. Twee uur later waren mijn versnellingen alleen maar slechter afgesteld maar besloot ik toch maar te gaan fietsen. Fietsen of überhaupt beweging is vaak de oplossing voor zo’n bui, maar in de eerste vijf kilometer al vier keer je ketting eraf niet, kan ik je vertellen.

De fietsenmakers van het eiland was ik blijkbaar de vorige dag al gepasseerd, dus mijn oplossing was gewoon de laagste versnellingen niet meer gebruiken en dan maar veel lopen. Ik heb toch geen haast. Maar de drama was weer allemaal voor niks. Het grootste deel van de route bleek vandaag plat en wederom voelde ik me de grootste geluksvogel op aarde. Toen ik vervolgens een zeehond op een rots in de zee zag liggen barstte ik in huilen uit van ontlading, geluk en genot. Wat een grootsheid dit leven, wat een avontuur, wat een wonderschone natuur! Mijn tentje zette ik die avond op bij een bankje langs de weg met uitzicht op zee en ik sliep heerlijk. Alles kwam gewoon weer goed en fuck die versnellingen. Komt wel joh. Lopen is altijd een optie.

Heksje in het bos

En zo nam ik afscheid van het eiland, totaal overweldigd van alle ervaringen. Ik was voornemens nog meer wandelingen te maken, maar het was genoeg zo. Misschien kom ik ooit nog wel terug. Wat me nu nog restte was een tocht over het vasteland naar een Wwoof-plek waar ik twee weken zou werken in ruil voor kost en inwoning. Ik had pas de volgende dag daar afgesproken, dus in een bos vlak ervoor duwde ik mijn fiets door de modder en over rotsige paadjes op zoek naar de perfecte kampeerplek. Bos was lang geleden! Omdat het nog middag was had ik alle tijd om kritisch te zijn naar een plek en ik besefte me dat dat voor mij een waardevol onderdeel van dit fietsleven is. Het doel is niet fietsen, het doel is buitenleven. Het fietsen is een middel daartoe, net als het kamperen. Ik vind het dus heerlijk als ik op een dag lekker de tijd heb om te genieten van de ochtend, van de omgeving onderweg, en goed de tijd neem voor een leuke kampeerplek als dat even mogelijk is. Daardoor fiets ik vaak maar 30/40 kilometer per dag, maar dat is helemaal prima want ik hoef nergens heen, heb geen einddoel. Ik wil gewoon genieten van de dag (en soms kan dat juist ff doorbeuken zijn, maar daarvoor is het wel relaxt als je fiets het een beetje goed doet haha).

Vlak voor ik op een magische open plek in het bos kwam (een neolitisch graf) stond ik oog in oog met een grote rode vos. Daardoor werd ik me nog bewuster van het onzichtbare leven in het bos, de dieren die zich voortbewegen in de schaduw van de sparren. De open plek was bezaaid met mos en oude stenen en met lichte voettreden begaf ik me naar het midden. Het voelde gewoon heilig, zo stil en prachtig was het. Ik zette mijn fiets neer en ging te voet verder verkennen waardoor ik me een half uur later op een uitzichtpunt begaf met een oude ruïne. Geen mens te zien, alleen vogels en krakende lariksen. Ergens vond ik het ook een spannende plek, maar kon ik me er ook volledig in mengen. Het voelde alsof ik heel goed één kon worden met deze prachtige duisternis hier en alles wat potentieel angstig kan zijn kon zien als een fijne vriend. Dieren, geluiden, oude graven. In het bos ben ik een heks. Mijn tent kreeg een waardig plekje aan de rand van de open plek en de rest van de middag breide ik aan mijn eerste sok terwijl het licht miezerde. Ik sliep laat in, op mijn matje die trouwens ook al een week lek is maar gelukkig nog een beetje isoleert.

Een tijdje hier

En daar zit ik dan, op de schommelstoel in een kamer voor mezelf. Over een paar dagen deel ik die met een Franse vrouw – misschien ga ik dan wel over naar mijn tent maar misschien ook niet. Ik zit in een ‘passive house’ dat zichzelf goed warm houdt, bij Ed en Carina, die 40 ha land bezitten met veel eikenbos en twee grote moestuinen. Aan de kust staat ook nog een klein hutje waar een stelletje in slaapt dat hier ook werkt, en vlakbij het huis staat een camperbusje met weer een ander stel erin. ’s Avonds aan tafel is het een drukke, gezellige boel en overdag doet iedereen diens klusjes, samen of alleen. De man van het camperbusje bouwt een sauna, het vogelaarstelletje schildert vandaag naambordjes en ik stond agressief pitrus uit te moestuin te verwijderen en wat liefdevoller wilgen te planten. Vanochtend bakten we nog brood en apple crumble, gister woelden we grond om en verwijderden we niet-gewenste planten. Elke maaltijd is heerlijk en aangevuld met wilde daslook, gedroogd zeewier, en zelfgebakken zuurdesembrood. De kasten hier staan vol natuurboeken en van Carina leer ik de Engelse namen van alle plantjes die we tegenkomen. Een klein paradijsje, zegmaar.

Gister zaten we na het spitten even thee te drinken aan zee en te kletsen over van alles met de hostess en de andere vrijwilligers. Het vogelaarstelletje gaat meerdere Wwoof-projecten achter elkaar doen en zijn daarom met de auto. De man vertelde zelfs zijn trombone mee te hebben genomen, omdat hij op Arran mee wilde spelen met de lokale brassband. ‘Ja’, zei hij lachend, ‘we konden niet veel meenemen in de auto, maar wat wel mee moest waren the trombone and the mostrap!’. Er vanuit gaande dat dat het instrument van zijn vriendin was, vroeg ik aan haar wat dat was. ‘Het is net zo groot als deze bak’, zei ze wijzend op een grote emmer (ik dacht, oh, een tuba misschien?), ‘en er zit een doek overheen’ (ah, een pauk?!, raar om mee te nemen), ‘en de motten komen er dan in en gaan erop zitten’.

Een moth-trap. Joe. Om te observeren. Die twee zijn natuurgekkies net als iedereen hier en de hele dag kakelen we over vogels en planten. Ik zit hier twee weken, en volgens mij gaat het heel fijn zijn. En hopelijk wil de man van het camperbusje mijn fiets fixen ;).

Xxx! ❤️