WHW 9 & 10: het zwaard van Damocles
Eindelijk even lang in bed liggen, hoewel we om zes uur alweer wakker waren. Dat is het lastige met ons: mijn moeder is een ontzettend ochtendmens en ik ben dat ontzettend niét. Ik blijf het liefst tot laat op en word ’s ochtends heel chagerijnig als ik in actie moet komen. Maar ik ben ook…
Lees verder
WHW 8: kuddedieren
We zaten al een uur in spanning met wie we onze 4-persoons slaapzaal zouden delen. Ik had in mijn hoofd dat het een vrouwenslaapzaal was (‘ik weet het gewoon zeker!’), maar we vonden het wel raar dat we dan in de gang met de mannenwc’s zaten. Afin, de deur ging open, het moment van de…
Lees verder
WHW 6 & 7: terug bij af
We weten eigenlijk niet meer precies waaróm we het zo hadden gepland; twee dagen in hetzelfde hostel en dan de tweede dag terug met de trein na het wandelen. Daardoor hadden we twee korte wandeldagen, en vanwege het makkelijke pad gingen we er vlot doorheen. Dag 6 waren we al om één uur op de…
Lees verder
WHW 5: vreemde vogels
Het landschap veranderde, dus de vogels veranderden ook. Hoewel we veel kilometers moesten maken en dus niet zoveel tijd hadden om rustig aan te doen, moest elke vreemde vogel toch even nauwkeurig geobserveerd worden en elk vreemd geluid geïdentificeerd met de app Merlin. We hoorden een Boompieper, zagen een Grote Gele Kwikstaart en Graspieper en…
Lees verder
WHW 4: over druïdepaden
Onder de douche flitsten beelden van de bemoste stenen en watervallen aan me voorbij. Maar liefst 70 watervallen hadden we gezien, variërend van mini tot enorm en bulderend. Mijn moeder heeft ze geteld. Met gemiddeld een flinke waterval waar je ook een behoorlijke douche onder zou kunnen nemen. De sfeer was druïdisch en ik voelde…
Lees verder
WHW 3: lekker ruzie maken
Dit keer was ik degene met koppijn, en de koffie in een heerlijk cafeetje ’s ochtends hielp helaas niet. We waren weer vroeg wakker geworden, en daarna was ik weer ingedommeld en dat had me geen goed gedaan. We hadden wel enorm lekker geslapen in een knusse kamer, en als we het raam open deden…
Lees verder
WHW 2: positieve impact
De hele nacht lag ik te woelen met een knoflooksmaak in mijn mond. Ik had kip met honingsaus gehad in de inn, geen knoflook gezien. Mijn moeder lachte me uit in de ochtend: “dat heb je zelf gedaan hoor!”, verwijzend naar alle Daslookblaadjes die ik onderweg rauw had zitten kanen. Dat was vroeg op de…
Lees verder
WHW 1: de Fitisweg
Overal zijn vogels. Dat is op zichzelf een goed teken, en iets waar je je misschien pas bewust van wordt als je into vogelen bent. De afgelopen weken had ik me weer even ondergedompeld in het leren herkennen van geluiden. En als je erin zit, dan hoor je opeens elk vogelgeluidje heel bewust, waar je…
Lees verder
Daar waar de rivierkreeften sterven
Als ik avonturen onderneem heb ik een – weliswaar vage – regel. Niet teveel uitdagingen tegelijk, want dan wordt het te heftig. Wat teveel dan precies is weet alleen ik, in het moment. En uitdaging, dat zou ik krijgen.. De uitdagingen op deze tocht waren de omgeving vol met grote roofdieren (zwarte beer, cougar, wolf);…
Lees verder
Alleen tussen de beren
Gister zagen we een beer. We waren nietsvermoedend door het bos aan het fietsen toen een wielrenner die ons vijf minuten daarvoor ingehaald had, ons weer tegemoet fietste. Hij stak zijn hand op ten teken dat we moesten stoppen. ‘Een enorme zwarte beer op het fietspad verderop, hij loopt deze kant op’. We keken elkaar…
Lees verder
Óns einde van de Pennine Way
Ik ben alles zat. Ik ben de oploskoffie zat, ik ben mijn gore kleding zat, ik ben het zat dat ik elke dag hetzelfde linzenprutje eet, ik ben het zat dat mijn tent een grote teringbende is en het ook niet echt anders kan, en ik ben het elke dag weer boodschappen doen zat. Maar…
Lees verder
Pennine Way week 3
Nou, de meiden zitten weer in een café. Bovenop mijn warme chocolademelk prijkt een heuveltje marshmallows en Zora heeft een broodje zalm besteld. Het leven valt ons niet zwaar, ook al zijn we op hike met al onze spullen in een rugzak die aan onze schouders trekt. We hebben het er wel eens over hoe…
Lees verder
Week twee op de Pennine Way
We lagen ’s avonds in bed te analyseren hoe onze tassen lichter zouden kunnen. Ja ik weet het, wij zijn vóór leuke spulletjes mee en lekker langzaam zwerven, maar soms vragen de etappes echt om een lange dag met steile klimmetjes en die vinden we toch wel heftig met onze boeken en grote gasblikken. Nu…
Lees verder
Eerste week Pennine Way
Een dikke blaar onder mijn voet en mijn knie zeurt bij elke draai. Ik voel me misselijk en wil eigenlijk mijn bedje niet uit, we kunnen eindelijk eens lummelen in bed en rustig aan doen na bijna een week elke dag de wekker om zes uur, en ik geniet er nog even van. Maar Zora…
Lees verder
Vallei van de wolven
Daar stonden we dan, kwetsbaar met ons tentje in de open vallei. Het had zo Yellowstone Park kunnen zijn, of ergens in de Poolse bergen, of in Oost-Rusland ofzo. De sterren fonkelden helder aan de hemel en ik zei tegen Ted dat ik uitkeek naar de volgende ochtend, waarin deze koude nacht voorbij zou zijn…
Lees verder
Weekendje tarpen
Elke keer als ik de drie dagen per week in mijn kamer zit geniet ik intens. Ik rommel wat aan, kook lekker voor mezelf, slaap lang uit, doe wasjes en werk aan mijn creatieve projectjes. Maar na een paar dagen ben ik het ook altijd wel weer zat. Ik zit op een zolder en naar…
Lees verder
De laatste piek
Gr10 in de Pyreneeën dag 14-16 Na een heerlijke dag zonder wandelen en twee nachten in een bedje vertrokken we weer. We maakten de studio grondig schoon, want daar had de host in capslock op gehamerd “IK BEN ERG STRICT OP SCHOONMAKEN, GRAAG DE VLOER STOFZUIGEN EN WASSEN”. Beetje heftig vonden we dat en ook…
Lees verder
Sprinkhanen eten
Gr10 in de Pyreneeën dag 7-14 Op 2400 meter hoogte kamperen, onze hoogste plek tot nu toe! We bibberden, maar wilde per se onze maaltijd buiten maken. We moeten al dagen met kromme rug en slapende benen in kleermakerszit vanuit de binnentent koken, omdat het steeds ’s avonds regent. Maar nu maakte Ted ons prakkie…
Lees verder
Voor zwerven moet je in Frankrijk zijn
Gr10 in de Pyreneeën dag 1-7 Maar echt, behalve aan eten geef ik geen drol uit. We kamperen in de bergen en met z’n tweeën is alles makkelijker. Zeiknatte tent die lekt? Onweerswolk recht boven ons? Geen snoep meer? Samen overleven we het wel. In m’n eentje had ik allang een Airbnb geboekt met tv…
Lees verder
Twee weken terror
Het sneeuwt er nu en het weerbericht waarschuwt voor overstromingen. Daar kom ik dan aan, met mijn regenjas die na een klein buitje al doorweekt is. Maar, overdag kan het dan ook opeens weer zo heet zijn dat je in je hempje en korte broek wil lopen. Nou, pak daar maar eens een lichte backpack…
Lees verderEr is iets fout gegaan. Ververs de pagina en/of probeer opnieuw.
Tante Tent 