Het was nog door mijn hoofd gegaan. Dat als ik nou vaak op die camping zou logeren, dat ik dan misschien subtiel eens zou kunnen informeren naar een baantje. Je weet maar nooit, en het is zo’n fijne plek. Middenin het bos. Je hoort niks, behalve een geelgors die de hele dag door aan je kop zeurt met zijn Beethovenmelodietje. Er staat regelmatig helemaal niemand op de camping behalve ik. Er is een overdekte buitenkeuken met een gasfornuis. En de douches zijn brandschoon. Bovendien is het maar een kwartiertje rijden naar Teds dorp. Oja, en met mijn autootje kamperen was maar tien pond per nacht. Dat vind je verder nergens in Schotland.

Vorig jaar september kampeerden Ted en ik er voor het eerst. We vinden het leuk om de plekken in de directe omgeving van zijn woonplaats te leren kennen en hij had het terrein eigenlijk nog nooit echt goed bekeken. We vonden het verbazingwekkend leuk. De tweede keer was afgelopen april, met mijn moeder. Hoewel het koud was, genoten we van de absolute stilte en de afwezigheid van ander volk. Een paar maanden later, in juli, kwam ik weer terug met mijn vader. ‘Hey, familiar face’, zei de manager met een dik Australisch accent [Hay, famayliar fayce!]. Hij herkende mijn ronkende autootje ook met het boekenplankje voor het raam. Hij was fan.

De eigenaar is ook Australisch, en je zou je kunnen afvragen hoe ze de boel draaiende kunnen houden als er nooit iemand op de camping staat, als je niet wist dat hun hoofdactiviteit het organiseren van avonturen is. Er is een bulderende rivier vlakbij, waar ze met opblaas kayaks vanaf denderen. Groepen toeristen of families die komen spelen, die spekken hun portemonnees. Best leuk!

Een week later, toen mijn vader weer naar huis was, mailde ik ze weer. Of ik kon komen met mijn autootje. ‘Als je niet uitkijkt, bieden we je nog een baan aan!’, mailde hij terug. Ik was stomverbaasd. Was dit een grap? Was hij serieus? Zou ik een werkvisum kunnen krijgen bij dit bedrijf? Wat bedoelde hij? Ik wilde er niet te serieus op ingaan, dus mailde gekscherend terug ‘sounds good, count me in’. Waarop hij reageerde ‘meet me tomorrow at the reception’. Ik had geen idee wat er komen ging en maakte mezelf gek met het best case scenario. Ik zou daar de leukste buitenbaan ooit hebben en een visum krijgen en kunnen wonen in Schotland. Maar ik zette me schrap voor een teleurstelling. Eigenlijk wist ik ook wel dat banen in deze branche hoogstens een seizoensvisum opleveren.

Ik ontmoette hem en was meteen eerlijk. Hij gaf toe dat dat lastig ging worden. ‘Máár’, opperde hij, ‘als je het leuk vindt kan je gewoon het een en ander hier doen, beetje mee op avonturen voor de lol, en dan hier gratis kamperen? Je mag ook in de pipowagens of belltenten slapen als je wilt! Het is wellicht sowieso een leuke ervaring voor je, en je helpt ons er ook mee, want we komen handen tekort’. Ik vroeg hem of het het waard was voor de resterende twee weken dat ik in Schotland zou zijn, maar hij zag geen probleem. Ik zou de volgende dag al beginnen en meegaan op mijn eerste river rafting experience (in Schotland dan, ik heb ooit een groepsraft gedaan op de Nijl in Uganda en dat was veruit het allerallervetste wat ik OOIT heb gedaan).

Lichtelijk zenuwachtig kwam ik de volgende dag opdagen. De activiteit was afgezegd, kreeg ik te horen, maar in plaats daarvan had hij een kleine training bedacht voor ons. Een gids uit de Caraïben die er een zomer werkte, moest een beetje oefenen in het uitleggen van het abseilen van een klif. Dat hoort bij de activiteit ‘Canyoning’, oftewel een rivier volgen downstream, inclusief van kleine klifjes afglijden en dus van de grotere abseilen. De andere gids, een Italiaanse, was assistent op die activiteiten en wilde wat extra informatie. Later zou ik ontdekken dat samen met de Australiër, dat eigenlijk het hele team was. Naast elke ochtend en middag een flinke activiteit begeleiden, moesten zij ook de accomodaties schoonmaken en alle administratieve gebeuren afhandelen. Ik snapte wel dat ze handen tekort kwamen!

Opgelucht als ik was dat ik niet meteen als ‘assistent gids’ op een rafting activiteit mee hoefde (hoe ging ik faken dat ik er iets van wist?), kregen we uitleg over knopen en touwen en weet ik het wat. Ik volgde het semi, maar was wel geboeid. Iedereen was super lief en inclusief en nam me mee in al het reilen en zeilen van het bedrijf. Ik hoefde geen initiatief te nemen of te doen alsof ik dingen wist, ze accepteerden compleet dat ik een newbie was in deze waterwereld.

Twee dagen later ging ik dan toch mee raften. Het gezelschap bestond uit een vader en moeder met twee kinderen van 7 en 10 ofzo, en twee Nederlandse tienermeiden, die opgelucht waren toen ze mij Nederlands hoorden praten. Ze vroegen mij steeds om instructies en ik wist niet of ik mocht laten zien dat ik compleet nieuw was, omdat de manager iets had gezegd van ‘als je maar zelfverzekerd overkomt, hoef je niet eens precies te weten wat je doet’. Later vertelde hij tot mijn opluchting aan de groep dat het mijn eerste keer was. Ik had namelijk geen flauw idee hoe alles in haar werk ging en vond het stiekem ook best eng in zo’n klein bootje de rivier af te sjezen. En als ik om zou vallen, zou dat dan lijken alsof de gidsen allemaal amateurs waren? Gelukkig werd die druk dus verlicht.

Het was supervet, en we sprongen ook nog van hoge kliffen. Die avond deden mijn oren bizar pijn van de hoge sprong en was ik bang dat ik ze perongeluk permanent beschadigd had, maar dat was gelukkig de volgende dag over. Ik was ontgroend in mijn eerste raft ervaring in Schotland! Het was tof, maar ook wel erg koud ondanks het wetsuit. Ik overwoog: zou dit überhaupt een leuke carrière voor mij kunnen zijn? Of toch iets te heftig fysiek?

Ik werd ook aangesteld als schoonmaker, wat ik graag doe. En in ruil daarvoor, vroeg ik of Ted en ik inderdaad in de pipowagen mochten slapen. Die kost zo 80£ per nacht, dus het voelde niet alsof ik dat verdiende na een paar uurtjes poetsen, maar het kostte hen natuurlijk niets om mij daar in te laten. Als ze geboekt zou worden, ging ik er gewoon weer uit en moest ik zelf het bed weer verschonen. Uiteindelijk bleef ik er drie nachten, en met onze eigen slaapzakken. De pipowagens staan nog een stuk verderop het bos in en daar is echt ware stilte. Zelfs de vogels zijn er schaars. Ik werd er gewoon bijna ongemakkelijk van! De derde nacht was Ted er niet en toen ik buiten wat geluidjes hoorde, was ik toch ook een beetje bang. Maar ’s ochtends bleek dat vogeltjes van alles uitvoerden onder de wagen, dus dat zal het geweest zijn.

Opeens betrokken zijn bij een bedrijf waar je eerst klant was is een interessant gebeuren. Zoals overal was ook hier een hoop drama. Ontevreden klanten. De wens om het bedrijf te verkopen. Personeelstekort. Een baas met te hoge eisen. De Italiaanse ging ook nog eens weg dus er was opeens een gids minder, en vanwege een recente klacht moesten op alle activiteiten opeens twee gidsen aanwezig zijn, ongeacht de grootte van de groep. Oftewel: de manager en de Caribische waren altijd samen op pad de hele dag en dan moest de camping ook nog onderhouden worden! Ik vond het zielig voor ze dat ik maar eventjes beschikbaar zou zijn.

Ik ging op nog twee avonturen mee: Canyoning en Tubing. Dat laatste is in ronde rubberen banden de rivier afvaren, 100% omkiepen gegarandeerd. De manager deed zijn best om me alle kneepjes van het vak uit te leggen en ik was de aangewezen persoon voor fotografie. Dat vond ik leuk, want het gaf me het gevoel dat ik echt iets bijdroeg in plaats van alleen maar een extra klant te zijn. Ik moest daarom steeds als eerste de watervalletjes af, zodat ik daarna foto’s kon maken van de rest. Dat deed ik een aantal keer behoorlijk fout, tot de manager’s frustratie en mijn schaamte haha, maar wat wil je voor een eerste keer. Bovendien hadden we regelmatig een miscommunicatie of snapte ik zijn instructie niet. Ik moest van de rechter waterval af, als eerste, dus ik peddelde daar heen terwijl hij meerdere keren ‘Right! Right!’ schreeuwde. Jahaa, dacht ik, ik doe m’n best! Toen hij het de vijfde keer schreeuwde zei hij ‘Wayt Simone! How often do you want me to say it?!’. Hij had al die tijd ‘wait’ geroepen in zijn Australische accent en ik had daar ‘right’ in gehoord. De groep keek me aan en moet hebben gedacht dat ik echt te dom was om gids te worden.. haha.

De dag na de laatste activiteit zou ik weggaan voor een paar daagjes met Ted, maar dat weerhield de manager er niet van dingen te zeggen als ‘Simone, als je gids bent dan moet je op deze plek opletten dat mensen niet de linker waterval nemen’, en, ‘Zo moet je de banden op de trailer stapelen’, of, ‘Let er voortaan op dat je de koffer van de camera goed dicht doet’. Misschien was hij in de ontkenning, of vond hij het gewoon leuk om het uit te leggen. Of zag hij wel een potentiële gids in me? Wie weet. Wellicht contact ik ze volgend jaar weer. Ik hoop dat het dan dezelfde manager is, want dat is een toffe peer. Hij wist het nog niet zeker en het bedrijf wordt misschien ook verkocht, dus het is nog onduidelijk.

De laatste daagjes hadden Ted en ik vrijgehouden voor een klein tripje. We zijn al maanden van plan een keer naar de westkust te gaan, maar hebben er ook geen zin in omdat het 1) ver rijden is 2) het daar zeer vaak regent en 3) het er stikt van de midges. Dus elke keer wordt het weer: hier ergens blijven? We hadden ook nog een bruiloft van een vriend van hem dus besloten we daar in de buurt Ted’s belltent op te zetten met het houtkacheltje (ja, want in Schotland is het gewoon fris, heerlijk). En dan gewoon lekker te chillen, boekje lezen, haken, wandelingetje, vreten, uitslapen.

We kozen weer een nieuwe camping uit, eentje die we nog niet kenden. Eenmaal aangekomen was het hele veld schuin aflopend, behalve een plekje onderaan, dus die confisceerden we. ’s Avonds ging er een enorme brom aan die de hele nacht aanhield, dus ik vond het een stomme camping. Maar, eigenlijk sliepen we heerlijk en was het ook een prachtig plekje, dus die mening sloeg snel om!

Voor de bruiloft had ik een jurk in mijn tas gepropt en toen ik haar de ochtend van het feest aantrok, zag ik overal vlekken. Nooo, zo typisch! Ik doe de was weinig, enerzijds omdat ik het onzin vind, een beetje vlekjes moet kunnen en bovendien beschadigt veel wassen je kleding ook, en anderszijds omdat het planmatig steeds onhandig is of ik het vergeet als ik bij Ted ben. Ik was zo boos op mezelf! Uiteindelijk viel het niet zo op, denk ik, en kreeg ik zelfs een superlief compliment van iemand over mijn outfit. En als ik de foto ervan zie, word ik ook heel blij, echt pippi vibes! Love it!

Nu weer terug in NL. Ik kijk niet uit naar de hitte, maar wel naar het knusse huis van m’n ouders; de kat van de overburen; de wandeling naar het bos vanaf huis; mijn hardloopgroepje; een paar leuke wildplukactiviteiten die ik gepland heb; lekker wat uren maken voor het bedrijf van mijn zus (vakantievervanging); de baby van een vriendin bewonderen (en haarzelf); en al mijn cutiepie allerliefste vrienden zien (en over een paar weken ook weer mijn neefjes).

Leuk dat jullie weer volgden ❤️ Ik hou van mijn blog!

Pa zou een week komen. Ik was door Ted geïnspireerd om wat vaker 1-op-1 met mijn ouders leuke dingen te doen, want hoe waardevol is het om herinneringen te maken samen?! Ik ging al wel vaker op stap met m’n moeder, en toen vatte me het idee om mijn vader ook eens uit te nodigen in Schotland. Ook omdat ik niet echt een netwerk heb in Schotland en het soms mis om met ‘mijn’ mensen te chillen, maar ik nodig ze ook nooit uit. Nu dus wel.

Hij vond het een goed idee twee weken te komen, als hij toch al ging. Ik heb eigenlijk nog nooit echt met mijn vader gereisd, dus een weekje leek me genoeg om het uit te proberen en ook vanwege de kosten (ik ken ons langer dan vandaag, we zijn beiden mensen van gemak en lekker uit eten gaan en hotelletjes enzo, nou dat tikt aan!). We bereikten een consensus: een week samen, en daarna zou hij nog een week steden hoppen. Want Pa houdt van geschiedenis en mooie gebouwen en een stad leek hem leuker in z’n eentje dan kale hooglanden. Ik zou precies het tegenovergestelde hebben.

Het leek hem het leukst om met de boot te komen, voor de ervaring. Maar die was veel te duur in de zomer dus boekten we dit voorjaar samen een vliegtuig naar Glasgow voor ‘m. Dat ging nog bijna mis, want hij had z’n roepnaam in plaats van zijn paspoortnaam ingevuld bij het boeken, toen ik even niet oplette. Je moet die 60-plussers ook nooit uit het oog verliezen! Met behulp van de klantenservice kwam het toch nog goed.

Pa zou naar het Noorden komen, dan hoefde ik lekker weinig moeite te doen. Bovendien had ik geen zin in Glasgow, of in de drukke Hooglanden in het Westen. Het barst daar van het toerisme in de zomer. Nee, Noordoost Schotland is echt thé place to be. Het schijnt de droogste plek van het VK te zijn en er zijn geen midges. Er zijn wél rivieren, bossen, bergen én zee. En het is er een stuk rustiger in de zomer. Ik type dit bijvoorbeeld vanaf een camping waar maar één andere tent staat, de vorige drie keer dat ik hier stond was ik de enige. Zó rustig dus.

Het was nog een heel gepuzzel, maar daar hou ik wel van. Alle opties uitdenken en dan gevoelsmatig degene kiezen die het beste voelt. We hadden twee nachtjes Aberdeen al geboekt, een random stad waar niemand heen gaat maar die ik wel eens wilde ontdekken. Maar daarvoor hadden we nog één nachtje en logistiek was dat heel onhandig. Uiteindelijk ging ik voor de chillste optie; ik haalde Pa op in een stadje in de bergen, daar zouden we kamperen, en dan de dag erna 3 uur naar Aberdeen rijden.

Toen ik de camping wilde boeken was het een hoop heen-en-weer gemail, en toen we er uiteindelijk uit waren stuurde ze de rekening: 64 pond (75 euro). Pardon?! Omdat mijn autootje op een camperplek moest staan rekenden ze daar 44 pond voor, en mijn vader in een tentje moest dan apart nog 20 pond dokken. Ja doei. Ik blies de hele boel af.

Diezelfde middag nog hoorde ik het nieuws dat in die regio een bosbrand was uitgebroken. Je mocht er niet meer heen (de brandt woedt, 1,5 week later, nog steeds en heeft al een hoop schade aangericht aan oeroude natuurgebieden). De camping was geloof ik nog wel open, maar ik was blij dat het niet door was gegaan! In plaats daarvan reden we terug richting Teds dorp, waar mijn lievelings camping zit waar het altijd rustig en stil is en die voor ons samen maar 25 euro voor een nacht was. Pa vond het ook leuk.

De volgende dag deden we Aberdeen aan. Ik had het niet verwacht, maar we waren eigenlijk allebei fan van de stad. Er was nauwelijks toerisme, en ook niet echt veel verkeer. Het wordt ook wel de ‘granieten stad’ genoemd, omdat alle gebouwen van de grijze steensoort zijn gemaakt en alles super grijs is. Maar wel mooi grijs ofzo, licht.

Ik wilde mijn vader een beetje onderdompelen in de Schotse cultuur en zo zaten we die eerste avond in de stad al in een Wheterspoons te eten. Dat is een soort fastfood keten, maar dan fancier. Vaak zitten ze in mooie oude gebouwen, ligt er chique vloerbedekking, en staan er mooie houten tafeltjes. De menukaart is absurd uitgebreid en absurd goedkoop. Pa at een curry, ik een gepofte aardappel met chili sin carne en beide een drankje, voor 20 euro. We waren allebei fan, dus de volgende dag ontbeten we er ook. Lekker veel fruit, koffie voor 2 euro en daarna gratis bijvullen, Schots ontbijt, havermoutpap, alles wat je hartje begeert. Die avond aten we er wéér. En de volgende ochtend wéér. Yolo.

We maakten een paar mooie stadswandelingen en deden een middagdutje. Zo fijn aan met mijn vader reizen is dat hij in alles wel de schoonheid en iets interessants ziet. En ook alles prima vindt om te doen. Toen we een brug overstaken bij de monding van een rivier, zagen we zaagbekken (een watervogel) op de rivier zwemmen. We zaten een beetje te loeren met onze verrekijkers en realiseerden ons toen pas dat de boomstammen eromheen zeehonden waren! Wat cute!

Vanuit Aberdeen namen we de bus weer terug naar de auto, die we ergens aan de Noordoostkust geparkeerd hadden. Daar maakten we een supergave wandeling langs de kust, met kliffen boordevol vogels: drieteenmeeuwen (leuk geluid maken die!), zeekoeten, zilvermeeuwen, kuifaalscholvers en rotsduiven. Over zee vlogen regelmatig Jan-van-Genten langs. Daarna gingen we uitgeput naar onze camping aan het strand waar het lekker rustig was. Ik was bang dat ik laat zou inslapen en Pa is altijd vroeg wakker, maar hij deed stilletjes en ik sliep prima.

Tijdens nog een mooie klifwandeling de volgende dag was ik gestresst , want we moesten op tijd bij de whiskey distilleerderij zijn en Pa liep sloom. Uiteindelijk haalden we het allemaal makkelijk en hadden we zelfs nog tijd voor lunch op een skeer bankje bij openbare toiletten. De whiskey rondleiding was boeiend, het werk lag een paar weken stil vanwege een jaarlijkse onderhoudsbeurt, waardoor we op meer plekken konden komen dan normaal. Er deden ook nog twee Duitse mannen mee die cool deden over sigaarmerken en werken bij Porsche en die bij de proeverij vonden dat zij wél mochten drinken terwijl ze nog moesten rijden. Walgelijk. Pa klokte de whiskey’s in één keer achterover alsof het een shotje was, dus daarna was hij bijzonder goed te pruimen in de auto.

We leerden dat de whiskey markt nu veel wordt aangepast op Amerikanen en Chinezen, die ijs in hun whiskey willen. Normaal wordt de whiskey daar een beetje troebel van, dat willen ze dan niet, dus wordt de whiskey extra gefilterd waardoor het ook weer smaak verliest. De distilleerderij is het daar zelf niet zo mee eens (de mensen daar werken daar al generatie op generatie), maar de Thaise eigenaar wil dat wel. Een andere destilleerderij waar ik was had ook al een Arabische eigenaar ofzo, echt bizar. Ook heel veel landgoederen worden tegenwoordig verkocht aan rijke Saudi-Arabiërs of Indiërs die dan één keer per jaar een keer komen om een paar dieren neer te knallen vanuit hun helikopter. Ze hebben nul binding met het land en laten het alleen maar onderhouden voor jacht of golf of iets dergelijks. Echt jammer dat dat niet wordt tegengehouden.

We besloten een lang stuk te rijden zodat we de volgende dag makkelijk Inverness in konden. Bij toeval vonden we een superleuke camping die ook spotgoedkoop was. En de douches waren goddelijk! De volgende dag paradeerden we door Inverness en werd ik weer helemaal blij van alle herinneringen die ik in deze stad heb. Ik kom niet graag in steden, maar ik heb hier zoveel meegemaakt! Na mijn fietsreis woonde ik hier zo’n 2 maanden op de camping. Ik ontmoette Ted er. Ik wandelde elke dag langs de rivier, luisterde naar livemuziek op het veld bij het theater, dronk koffietjes in verschillende cafés. Het was een eenzame tijd, ik verveelde me vaak kapot, maar ook mooi.

Pa en ik struinde langs dezelfde rivier en dronken een koffietje-to-go op een bankje, al loerend naar mensen. Daarna gingen we naar de kathedraal om het orgel te bekijken, want Pa is orgelfan. We zagen dat er die middag een gratis concertje was, dus ik zette de wekker. Daarna bekeken we alle boekhandels in de stad en we zaten diep in de Schotse-geschiedenisboeken toen mijn alarm af ging. Over een kwartier zou het concert beginnen, shit, redden we dat? Er zat maar één ding op: een sprintje trekken. Dwars door het centrum van de stad, dwars door rode stoplichten, Pa’s fles viel nog uit zijn tas de weg op, maar toen waren we er zelfs vijf minuten te vroeg! Het concert was van orgelles leerlingen en heel mooi. ‘Een prachtig Engels orgel!’ sloeg mijn vader uit. Hij had weer inspiratie opgedaan voor stukken om thuis te gaan spelen.

Nu we toch in de buurt van Loch Ness zaten, gingen we daar ook nog maar even snel heen. De golven klotsten over het meer en het was weer een indrukwekkend gezicht. Pa vond het geweldig, want eigenlijk ongeveer het enige wat hij vroeger over Schotland had geleerd was de mythe van Loch Ness (en dat op een Christelijke school! Toe maar). Aan het meer woont een man in een omgebouwde camper, die nu permanent op de plek staat. Hij heeft zijn leven gewijd aan het zoeken van het monster. Klinkt als een vaag figuur, maar het is eigenlijk een hele frisse, slimme man. Naast zijn huisje hangt een infobord met een heel verhaal over hoe hij de zaak van zijn vader had overgenomen en een vrouw en huis had, maar het allemaal stom vond en zijn droom achterna ging. Het was eigenlijk een heel inspirerend verhaal, hij woonde daar lekker aan het water en verdient de kost met beeldjes van het monster kleien en verkopen aan toeristen. Baas.

We gingen weer terug naar dezelfde camping, helemaal overprikkeld. We nipten nog wat van de whiskey samples, lazen onze boekjes, en aten ons maaltje in mijn auto vanwege wat drupjes en wind. We waren blij om de regen, want de bosbrand zou het nodig hebben. De volgende dag wilden we naar een museum over de slag bij Culloden (waar Schotland haar onafhankelijkheid verloor), maar vonden het te duur en toch niet zo boeiend. En ik was ongesteld dus had sowieso nergens kracht voor. We reden dus door naar een mooi kustplaatsje waar we onze bammetjes aten en daarna beklommen we de toren van Teds dorp nog even, voor waanzinnige uitzichten en een stukje geschiedenis.

Omdat ik ongesteld was en mijn vader last van zijn rug had door mijn campingmatje, besloten we onze tocht met een nachtje in een hotel. Dit hotel was tot voor kort nog een soort community landhuis, waar allemaal spirituele mensen samen met elkaar woonden, een mooie moestuin onderhielden, en evenementen organiseerden. Nu is het gekocht door een Saudi-Arabiër en moet het een hotel voorstellen, maar het is ontzettend verwaarloosd. Meerdere gangen en kamers lagen vol kapotte meubels en stof en Pa en ik deelden een badkamer die niet was schoongemaakt. Er lag nog een gebruikt washandje, gebruikte zeepjes, dode motten, en het prullenbakje bij de wc zat nog vol. De kamer zelf was ruim, met een prachtig groen uitzicht en heerlijk schone bedjes. In de nu overgroeide tuin plukte ik oregano, munt en citroenmelisse voor thee, en nam ik ook nog twee tekenvriendjes mee naar huis (ontdekte ik de volgende dag). Dus het boeide m’n vader en mij niet dat het wat slonzig was, we vonden het wel weer een avontuur. Na een heerlijk diner bij Teds moeder sliepen we dan ook als roosjes.

De dag des afscheids bracht ik Pa weer terug naar datzelfde bergdorpje als waar ik hem ophaalde, dronken we een bakkie in hetzelfde café en zette ik hem op dezelfde bus, maar dan weer de andere kant op. Hij spendeert nog een weekje in Edinburgh en Glasgow, en ik ga weer mijn eigen avonturen beleven. Over twee weken vlieg ik weer terug naar Nederland :( Jammer maar helaas.

xx

Eindelijk heb ik weer een duik in de zee genomen. Vanochtend nog stond ik te ploeteren in de grond rondom de aardappels in de Community Garden. En toen ik weer thuis was maakte ik een lekkere lunch van de verse bladgroenten die ik daar vandaan meenam, en toen trok ik mijn badpak aan en liep naar het strand. Ja, ik ging te voet. Want ik ‘woon’ nu eventjes in de meest idyllische badplaats van Schotland!

Het is continu trial & error met het leven hier. Ted woont bij zijn ouders en dus ben ik daar ook. Top: een fijn huis, iedereen doet lekker haar eigen ding, er is gezelligheid en het scheelt een hoop in de kosten. Maar, ik voelde toch dat ik behoefte had aan wat meer iets voor mezelf. Ik bedacht dat ik vaker weer met mijn auto op pad kan, maar dat is dan meteen weer echt weggaan en kan ik Ted minder in betrekken. Juist als hij niet werkt is het leuk samen te zijn.

Tijdens mijn heerlijke week in Nederland – toen het er gelukkig nog niet zo heet was – zag ik in de Facebookgroep van het dorp van Ted dat iemand diens studio onderhuurde. En de dag voordat ik weer terugging bedacht ik opeens: wow, dat is eigenlijk zo gek nog niet! Hen (non-binair) zou de studio verhuren vanaf de dag dat ik terug zou komen, dus ik dacht dat ik geen kans meer maakte, maar hen had nog niemand en was blij met mijn berichtje! De dag nadat ik terug was in Schotland, betrok ik het stekkie, een totaal impulsieve beslissing!

Het is niet ín het dorp van Ted, maar het dorpje erboven, pal aan zee. Het heeft een grote baai waar kneuterige bootjes in kabbelen, of op het droge liggen bij eb. Er vliegen visarenden, mantelmeeuwen, grote sternen en er liggen zeehonden op de zandbanken in zee. Die hoor je ’s avonds, als je op het strand loopt, loeien (of huilen? Balken? Hoe wil je het noemen haha).

De studio is op een minuutje lopen van de baai, en ik wil er eigenlijk constant heen. Er staan bankjes en daar zitten en gewoon over de baai staren, naar het bos aan de overkant, of naar de mooie avondlucht, is echt ontzettend fijn. Vaak neem ik expres mijn telefoon niet mee (maar wel mijn verrekijker natuurlijk, duhh). Ik hou goed in de gaten wanneer hoog- en laagtij is, dat elke dag met een uur opschuift. Met laagtij is alles zo kleurrijk en gebeurt er zoveel!

Toen ik de deur van de studio voor het eerst open deed, werd ik verwelkomd door een bio-winkel geur. Het is een heerlijk klein huisje met alles wat je nodig hebt, inclusief zoutlampen. Een keuken, een douche, een lekker bedje en zelfs een tuintje in de zon. EINDELIJK kan ik al mijn verzamelde theekruiden uitstallen op de plankjes aan de muur en steeds verschillende brouwsels maken. Ik heb ook lekker de ruimte om wildpluk te verwerken, wat nu vooral bestaat uit drogen, wat ik eigenlijk in mijn auto doe die lekker heet wordt. Werkt als ’n tiet! Met midzomer maakte ik vlierbloesemsiroop, echt het stíkt hier van de bloesems. Grote, volle bomen, overal. Wat een overvloed!

Het is nu even voor drie weken, en heel misschien mag ik hier in augustus ook in. Even kijken hoe het loopt. Het is wel aan de prijzige kant, en daar heb ik een beetje stress over. Ik heb voorlopig geld genoeg, maar zo’n smak uitgeven maakt me altijd gewoon een beetje stresserig. Maar het is het zo erg waard! Het is doodstil ’s nachts, de lokale merel heeft een eigen melodietje (echt, heel apart), en de biowinkel is op vijf minuten lopen. Vijf! Ik ga er alleen nooit heen, omdat ik nu geldstress heb, haha. Aan de andere kant, ik drink nu gewoon mijn koffietjes thuis in de tuin, in plaats van naar cafés te gaan. Ik maak eindelijk al het eten op dat ergens onderin een tas in de auto lag (kikkererwten, rijst, tomatenpuree, dat soort dingen), dus daar bespaar ik ook een beetje op.

Het fijne is ook dat ik in het huisje lekker kan werken. De koptelefoon aansluiting op m’n laptop is kaduk, en ik moet video’s bewerken en transcriberen, dus in de bieb is dat lastig. Ik moet wel echt wat ritme creëren, anders is er altijd wel wat beters te doen. Dingen plukken, wandelingen maken, zwemmen in de zee, chillen met Ted. Wat heb ik het toch goed 😜 (En toch verzint je brein altijd weer dingen om je druk over te maken, jammer is dat).

Met midzomer ben ik altijd jarig. Of althans, de dag erna. Ted stond erop dat hij de taart zou maken, en toen ik later een Finse sprak bevestigde zij ook dat het hier, in tegenstelling tot Europa, niet de bedoeling is dat je die zelf maakt! Dan ben je een beetje zielig. Ik vond het allang best, want ik mocht ook nog de taart kiezen. Dat werd een kwarktaart, yum!

Vlaggetjes ophangen doen ze hier trouwens ook niet, maar ik weet eigenlijk niet of andere volwassenen Nederlanders dat ook doen, of alleen mijn gezin, haha. Het voelt altijd wel heel feestelijk. Ook zeg je hier niet ‘congratulations’ als je jarig bent. Dat zeg je als je iets behaald hebt, een diploma ofzo, iets goeds gedaan hebt. Met je verjaardag is het gewoon ‘happy birthday’.

Ik zit hier dus drie weekjes, waarvan ik vijf dagen de hort op ben voor een kayakcursus. Dus ik heb een klein beetje spijt dat ik die week wel de studio huur, maargoed, ik heb het al betaald. Dat krijg je als je een snelle beslissing maakt waar je niet lang over nadenkt, haha. Voor alle nachten dat ik er dan wél slaap, betaal ik dan zo’n 30 euro per nacht. Nouja. Kan erger.

Het is hier gelukkig maar in de 20 graden en die duik in de zee was heerlijk. Ik heb ook nog wat zeesla (een wier) meegenomen die door het avondeten gaat. Yum! Hou je taai daar in NL en vooral heeeel veel chillen hè!